II GZ 12/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Rz. M. i Ś. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 października 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 918/21 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Rz. M. i Ś. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] w przedmiocie nakazu ograniczenia działalności siłowni i klubu fitness postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, postanowieniem z dnia 26 października 2021 r., odmówił Rz. M. i Ś. P. wstrzymania wykonania objętej jego skargą decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy z dnia [...] maja 2021 r., w przedmiocie nakazu ograniczenia działalności siłowni i klubu fitness. Sąd I instancji wskazał, że w wymienionej skardze Rz. Ma. i Ś. P. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania powołanej decyzji wskazując, że okoliczność pogłębiania się trudnej sytuacji D. D. L. w L. oraz zatrudnionych przez nią pracowników, co mogłoby wywołać poważną szkodę i nieodwracalne skutki polegające na zaprzestaniu działalności placówki służącej profilaktyce zdrowotnej i utratę zatrudnienia przez pracujące w niej osoby. Przywołując treść 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd stwierdził, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek określonych w powołanym przepisie. Wskazał, że uzasadnienie wniosku było ogólne zaś zawarte w nim twierdzenia były hipotetyczne oraz uniwersalne. Nie odwoływały się do żadnych konkretnych danych, ani ustaleń. W konsekwencji nie wykazywały spełnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd zauważył również, że do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów mogących uprawdopodobnić wystąpienie deklarowanych przez stronę skutków wykonania decyzji, wobec czego niemożliwym było dokonanie bieżącej oceny faktycznego wpływu zaskarżonego rozstrzygnięcia na sytuację D. D. L. w L.. Rz. M. i Ś. P., zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. i wnosząc o jego uchylenie oraz orzeczenie co do istoty sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem podniesiona w nim argumentacja nie podważa prawidłowości oceny wniosku o wstrzymanie wykonania objętej skargą decyzji, jakiej dokonał Sąd I instancji. Przechodząc do oceny zażalenia wskazania wymaga, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Podkreślenia wymaga, że warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, mając na uwadze treść motywów wniosku strony pomieszczonych w skardze, że Sąd I instancji niewadliwie stwierdził, iż wniosek pozbawiony był poza ogólną i hipotetyczną argumentacją, jakiegokolwiek wywodu pozwalającego na uznanie, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wywoła możliwość wystąpienia którejkolwiek lub obu z przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej przewidzianej art. 61 § 3 p.p.s.a. Również słusznie Sąd I instancji zauważył, że wniosek pozbawiony był także jakichkolwiek dokumentów źródłowych mających poprzeć argumentację wniosku. Powołane braki wniosku, co słusznie stwierdził Sąd I instancji, nie pozwalały na ocenę żądania strony w aspekcie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., a w konsekwencji nie pozwalały na uwzględnienie wniosku strony. Nie ma przy tym racji autor zażalenia twierdząc, że "Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przez zaskarżoną decyzję, jako przesłanki zastosowania przedmiotowego przepisu, jest okolicznością więcej niż prawdopodobną i graniczącą z oczywistością.". Fakt niekorzystnego wpływu wydawanych w związku ze stanem pandemicznym rozporządzeń, jest oczywisty i dotyczy wielu dziedzin życia gospodarczego, jednakże okoliczność ta sama w sobie nie może stanowić przesłanki wstrzymania wykonania aktu administracji publicznej, albowiem różne podmioty w różnym stopniu odczuły skutki ograniczania działalności gospodarczych, czy ogólnie rozumianej aktywność społecznej. Również "notoryjności" problemów, jakie dotknęły branżę fitness nie może stanowić wystarczającej przesłanki do zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak już wskazano, wnioskodawca zobligowany jest do co najmniej uprawdopodobnienia możliwości wystąpienia w stosunku do niego jednej lub obu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z wykonaniem akt lub czynność organu administracji publicznej, a więc przytoczenia w argumentacji wniosku takich okoliczność, na podstawie, których rozpoznający wniosek sąd mieć będzie możliwość oceny wpływu takiego aktu lub czynności na wnioskodawcę. Rozpoznany w tej sprawie wniosek, o czym była już mowa, pozbawiony był w swojej istocie jakiejkolwiek argumentacji pozwalającej na obiektywną ocenę wpływu wykonania objętej skargą decyzji na sytuację D. D. L. w L. i możliwości wywołania nią niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Poza bowiem generalnym założeniem negatywnego wpływu rozporządzeń ograniczających lub zakazujących prowadzenia działalności sportowo-rekreacyjnej, wnioskodawca nie przedstawił jakichkolwiek danych, na podstawie, których możliwa byłaby ocena rozmiaru negatywnego wpływu tychże rozporządzeń na działalność D. D. L.. Tak istotny brak wniosku nie pozwalał na zastosowanie ochrony tymczasowej. Brak jest również podstaw, wobec treści uzasadnienia zażalenia, które co do istoty powiela wymieniony brak żądania zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a., do uchylenia zaskarżonego postanowienia i orzeczenia co do istoty sprawy. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w z w. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.