II GZ 114/23

Dnia 25 kwietnia 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. Sp. k. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 395/22 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. Sp. k. w B. na decyzję Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za nieprzestrzeganie zakazu działalności polegającej na prowadzenie dyskotek i klubów nocnych postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 19 grudnia 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 395/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. Sp. z o.o. Sp.k. w B. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez spółkę decyzji Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z [...] stycznia 2022 r. oraz poprzedzającą ją decyzji z [...] września 2021 r. w przedmiocie kary pieniężnej za nieprzestrzeganie zakazu działalności polegającej na prowadzeniu dyskotek i klubów nocnych. Zdaniem Sądu I instancji skarżąca nie spełniła ustawowych wymagań i nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji rodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ograniczyła się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że wykonanie niniejszej decyzji stanowiłoby czynnik istotnie zagrażający możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą, co pociągnęłoby za sobą również utratę dochodów jednostek sektora budżetowego z tytułu podatkowych należności publicznoprawnych, jak też utratę źródeł dochodu ze strony pracowników i kontrahentów skarżącej. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie zaskarżonych decyzji. Skarżonemu postanowieniu zarzuciła pominięcie faktu, że wykonanie decyzji nakładającej na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 20 000 zł, który przez kilka miesięcy był pozbawiony możliwości prowadzenia działalności, a później mógł ją prowadzić w ograniczonym zakresie, w sposób oczywisty (bez konieczności dowodzenia) grozi takiemu przedsiębiorcy wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony skarżącej – wnioskodawcy – zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Podkreślenia wymaga, że warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w świetle przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji zasadnie uznał, że skarżąca nie uzasadniła należycie wniosku o przyznanie jej ochrony tymczasowej. Strona nie podała argumentacji na poparcie swojego wniosku, a odwoływanie się do doświadczenia życiowego, czy też do ogólnie znanych okoliczności jest niewystarczające dla oceny zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Tym samym taki wniosek musi podlegać oddaleniu, gdyż sąd nie ma możliwości poddania go merytorycznej ocenie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.