II GZ 1031/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Po 1114/12 w zakresie odmowa przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania jednorazowej pomocy finansowej o charakterze de minimis postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P., postanowieniem z dnia 17 listopada 2015 r. odmówił R. P. przyznania prawa pomocy w sprawie z jego skargi na postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania jednorazowej pomocy finansowej o charakterze de minimis. Sąd I instancji wskazał, że w toku postępowania, postanowieniem z dnia 27 marca 2013 r. domówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Ponowny wniosek strony w tym przedmiocie również został oddalony postanowieniem z dnia 6 lutego 2014 r. W zażaleniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 25 czerwca 2015 r., odrzucające zażalenie skarżącego na postanowienie tego Sądu z dnia 7 maja 2015 r., strona sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Przywołując przesłanki przyznania prawa pomocy określone w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd I instancji wskazał, że wobec wcześniejszego dwukrotnego rozpoznawania wniosku strony skarżącej w tym przedmiocie jego kolejny wniosek podlega rozpoznaniu z uwzględnieniem art. 165 powołanej ustawy, a więc ocena wniosku polegać będzie na ustaleniu czy nastąpiła zmiana okoliczności, w stosunku do poprzednich orzeczeń, umożliwiająca przyznanie stronie prawa pomocy. Dokonując oceny wniosku strony z uwzględnieniem dwóch uprzednio złożonych formularzy wniosku o przyznanie prawa pomocy, Sąd I instancji stwierdził, że skarżący ponownie nie przedstawił swojej sytuacji majątkowej. Wniosek, uzupełniony o urzędowy formularz na wezwanie Sądu, nie spełniał wymogów określonych w art. 252 § 1 p.p.s.a., nie zawierał bowiem żadnej informacji umożliwiającej ocenę jego zdolności do ponoszenia kosztów postępowania. W takim stanie sprawy Sądu I instancji uznał, że złożony wniosek i oświadczenia jakie powinien zawierać, uniemożliwiały ocenę czy zaistniały takie okoliczności, które warunkowałyby możliwość zmiany postanowienia z dnia 6 lutego 2014 r. w przedmiocie prawa pomocy. R. P. w zażaleniu wniesionym na postanowienie Sądu I instancji domagał się uchylenia tego orzeczenia jako niezgodnego z prawem i stanem faktycznym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, w którym skarżącemu dwukrotnie odmawiano przyznania prawa pomocy (postanowienia WSA w P. z dnia 27 marca 2013 r. i 6 lutego 2014 r.), prawidłowym było stanowisko Sądu I instancji, że jego kolejny, podlegający rozpoznaniu przez ten Sąd, wniosek należało ocenić w aspekcie art. 165 p.p.s.a stanowiącego, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Istotnie, bowiem Sąd I instancji rozpoznając wniosek strony sformułowany w zażaleniu z dnia 6 lipca 2015 r. zobligowany był do wzięcia pod rozwagę ustaleń faktycznych ległych u podstaw uprzednich, wymienionych, rozstrzygnięć wydanych w przedmiocie żądania skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy. Zasadnie, mając na uwadze treść oświadczeń, a w zasadzie ich brak, złożonych na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, Sąd I instancji stwierdził również, że nie odpowiadają one wymogom określonym w art. 252 § 1 p.p.s.a., który określa, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, jeśli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnymi (...). Niezasadne jest wobec tego stanowisko skarżącego, że objęte zażaleniem postanowienie Sądu I instancji jest niezgodne z prawem. Nietrafny jest również zarzut zażalenia, że zaskarżone postanowienie jest niezgodne ze stanem faktycznym. Wniosek skarżącego jak i związany z nim formularz nie zawierały, bowiem jakichkolwiek oświadczeń o stanie majątkowym, dochodach czy stanie rodzinnym wnioskodawcy. Sąd I instancji nie miał zatem żadnych podstaw jak i możliwości do oceny stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem i pod kątem informacji udzielonych i uzyskanych w toku poprzednio rozpoznawanych wniosków skarżącego. Trafnie wobec tego stwierdził, że złożone oświadczenie uniemożliwiało ocenę, czy zaistniały zmiany okoliczności sprawy, warunkujące możliwość zmiany postanowienia z dnia 6 lutego 2014 r., a w konsekwencji odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.