II GZ 102/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Po 653/12 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych we wniosku o przyznanie płatności postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 21 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Po 653/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), odrzucił zażalenie R. P. na postanowienie tego Sądu z 21 stycznia 2015 r. o odmowie wyłączenia referendarza sądowego. Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie uiścił żądanego wpisu od zażalenia, mimo że postanowieniem z 30 września 2016 r., sygn. akt II GZ 963/16, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III WSA w Poznaniu z 29 lutego 2016 r. wzywające go do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. Sąd podkreślił również, że żądanie strony dotyczące przyznania prawa pomocy zostało prawomocnie oddalone postanowieniem NSA z 29 listopada 2012 r., sygn. akt II GZ 411/12. Wobec tego WSA uznał, że nieuiszczenie wpisu od zażalenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania do dokonania tej czynności stanowiło podstawę do odrzucenia zażalenia. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył R. P.. Wniósł o jego uchylenie w całości jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne, więc podlega oddaleniu. Stosownie do art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Inny rygor nieuiszczenia wpisu został przewidziany dla niektórych pism nazwanych w ustawie – p.p.s.a., tj. dla skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania. Jak stanowi bowiem § 3 art. 220 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Stwierdzić zatem należy, że skarżący złożył zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, od którego powinien był uiścić wpis, a czego nie uczynił, więc WSA odrzucił zażalenie – zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. Wobec tego, stwierdzić należy, że kontrolując legalność postanowienia o odrzuceniu zażalenia, NSA powinien ocenić, czy skarżący został skutecznie wezwany do uiszczenia wpisu, a także czy nie zachodził wyjątek od zasady określonej w art. 199 p.p.s.a. Badając sprawę w powyższym zakresie, NSA stwierdza, że skarżący został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braku fiskalnego zażalenia zarządzeniem z 29 lutego 2016 r. Powyższe zarządzenie jest prawomocne na skutek postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 września 2016 r., sygn. akt II GZ 963/16, w którym Sąd uznał, że żądany wpis został określony prawidłowo przez Przewodniczącego Wydziału III WSA w Poznaniu. Podkreślenia również wymaga, że nie zachodzi żaden z wyjątków od zasady ponoszenia przez strony kosztów postępowania. Po pierwsze sprawa nie należy do kategorii spraw objętych ustawowym zwolnieniem, określonym w art. 239 i następnych p.p.s.a. Skarżącemu nie zostało również przyznanie prawo pomocy, pomimo pięciokrotnego złożenia wniosku w tym zakresie (por. postanowienie referendarza sądowego w WSA w Poznaniu z 12 lipca 2012 r., postanowienie WSA z 6 września 2012 r., postanowienie NSA z 29 listopada 2012 r., sygn. akt II GZ 411/12, postanowienie WSA w Poznaniu z 2 lipca 2013 r., postanowienie z 29 sierpnia 2013 r., sygn. akt III GZ 482/13, postanowienie referendarza sądowego w WSA w Poznaniu z 15 stycznia 2014 r., postanowienie WSA w Poznaniu z 19 marca 2014 r., postanowienie referendarza sądowego w WSA w Poznaniu z 15 października 2014 r., postanowienia WSA w Poznaniu z 21 stycznia 2015 r., postanowienie NSA z 22 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GZ 176/15, postanowienie referendarza sądowego w WSA w Poznaniu z 28 kwietnia 2016 r., postanowienie WSA w Poznaniu z 14 lipca 2016 r.). W ocenie NSA skoro więc skarżący, pomimo tego, że zostało mu doręczone prawidłowo wezwanie do uiszczenia wpisu od zażalenia, nie uzupełnił braku fiskalnego tego pisma, zasadnie Sąd I instancji odrzucił ten środek odwoławczy na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.