II GZ 1015/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 września 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 3116/15 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie

I Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., postanowieniem objętym zażaleniem, wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Uzasadniając udzielenie ochrony tymczasowej Sąd I instancji wskazał, że skarżący w 2014 r. uzyskał dochód z prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 20.453,48 zł, z czego 3.210 zł zostało przeznaczone na pokrycie straty z lat ubiegłych, a więc podstawę opodatkowania stanowiła kwota 17.243,48 zł. Ponadto w ciągu ostatnich miesięcy skarżący poniósł stratę z prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 2.700,76 zł. W ocenie WSA sytuacja majątkowa wnioskodawcy pozwoliła przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji, która opiewa na kwotę 60.000 zł, doprowadziłoby do wyrządzenia mu znacznej szkody. Mając na uwadze także udokumentowane straty skarżącego uznano, że w przypadku ewentualnej egzekucji prowadzonej z bieżących (niskich) dochodów skarżącego zostałby on pozbawiony środków wystarczających na konieczne wydatki życiowe niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania. II Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Dyrektor Izby Celnej w W., wnosząc o jego uchylenie oraz o zwrot uiszczonego wpisu. W ocenie organu WSA, rozpoznając wniosek skarżącego, nie uwzględnił interesów wierzyciela publicznoprawnego. Dyrektor Izby Celnej uznał, że Sąd nie zbadał sytuacji majątkowej skarżącego – nie wiadomo, jakim majątkiem dysonuje i czy nie posiada z tego tytułu dodatkowych źródeł dochodów. Ponadto, organ stwierdził, że wymierzona kara pieniężna jest następstwem prowadzenia niezgodnej z prawem działalności gospodarczej. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 60.000 zł. W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji uznał, że skarżący uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie w jego przypadku niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny ocenę tę podziela i zauważa, że skarżący jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą, z której w 2014 r. uzyskał dochód w wysokości 20.453,48 zł, a w pierwszych pięciu miesiącach 2015 r. działalność ta przyniosła stratę. W takiej sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji polegające na zapłacie kary pieniężnej w kwocie kilkukrotnie przekraczającej roczne dochody strony może spowodować skutki, o których stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia jest podnoszona w zażaleniu konieczność wzięcia pod uwagę "interesu wierzyciela publicznoprawnego". Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a nie zawiera negatywnej przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej w postaci "interesu wierzyciela publicznoprawnego". Regulacja obejmująca udzielenie ochrony tymczasowej nie wyłącza udzielenia takiej ochrony w sprawach, których przedmiotem skarg są należności publicznoprawne nałożone (określone) decyzją administracyjną. Podobnie, nie mogły zostać wzięte pod uwagę wskazane w zażaleniu sugestie dotyczące niezgodnej z prawem działalności skarżącego. W postępowaniu z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie bada okoliczności faktycznych i prawnych stanowiących podstawę nałożenia kary pieniężnej, a wiec jak to ujął organ "niezgodności z prawem działalności skarżącego". Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.