II GW 43/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Prezydenta Miasta Tomaszowa Mazowieckiego z dnia 4 września 2017 r. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta Tomaszowa Mazowieckiego a Prezydentem Miasta Bytomia w zakresie potwierdzenia prawa A. P. do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych postanawia: 1. odrzucić wniosek, 2. zwrócić Prezydentowi Miasta Tomaszowa Mazowieckiego ze środków budżetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego uiszczony wpis od wniosku w wysokości 100 (sto) złotych.

Wnioskiem z dnia 4 września 2017 r. (data wpływu z dnia 6 września 2017 r.) Prezydent Miasta Tomaszowa Mazowieckiego, reprezentowany przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Tomaszowie Mazowieckim wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Prezydentem Miasta Bytomia w zakresie potwierdzenia prawa A. P. do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Wniosek został opłacony. Pismem z 25 września 2017 r. Przewodniczący Wydziału II Izby Gospodarczej Naczelnego Sądu Administracyjnego wezwał Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Tomaszowie Mazowieckim do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania Prezydenta Miasta Tomaszowa Mazowieckiego, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia wniosku. Wezwanie prawidłowo doręczono 28 września 2017 r. (v.: karta 8 akt sądowych, verte). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek podlegał odrzuceniu, ponieważ w wyznaczonym w wezwaniu terminie 7 dni Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Tomaszowie Mazowieckim nie wykazał stosownym dokumentem, że jest uprawniony do reprezentowania Prezydenta Miasta Tomaszowa Mazowieckiego w przedmiotowej sprawie tj. do złożenia wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość w rozumieniu art. 4 w zw. z art. 15 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z przepisem art. 110 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1769 ze zm.) wójt (burmistrz, prezydent miasta) udziela kierownikowi ośrodka pomocy społecznej upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy. Należy mieć jednak na uwadze, że cyt. przepis nie przyznaje uprawnienia dyrektorowi ośrodka pomocy społecznej do samodzielnego wystąpienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygniecie sporu kompetencyjnego/sporu o właściwość. Organem uprawnionym do wystąpienia z takim wnioskiem jest, co wynika z treści art. 4 p.p.s.a., wójt, burmistrz, prezydent miasta jako organ jednostki samorządu terytorialnego. Z powyższego płynie wniosek, że brakiem formalnym wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego/sporu o właściwość jest, między innymi, brak pełnomocnictwa udzielonego dyrektorowi ośrodka pomocy społecznej przez wójta, burmistrza czy też prezydenta miasta (por. postanowienie NSA z dnia 5 kwietnia 2011 r. o sygn. akt I OW 29/11; dostępne w CBOSA). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, przy czym pamiętać trzeba, że do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64 § 3 p.p.s.a.). W rozpatrywanym przypadku ustawa nie stanowi inaczej. Skoro w niniejszej sprawie Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Tomaszowie Mazowieckim nie wykazał umocowania do działania w imieniu Prezydenta Miasta Tomaszowa Mazowieckiego, mimo prawidłowego wezwania, wniosek z dnia 4 września 2017 r. podlegał odrzuceniu. Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 64 § 3, art. 15 § 2 i art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w pkt 1 sentencji. Orzeczenie podjęte w pkt 2 sentencji Sąd podjął na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a.