II GW 16/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 11 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Prezydenta Miasta K. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Prezydentem Miasta K. a Wójtem Gminy W. w przedmiocie potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych postanawia: umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym

Pismem z dnia 14 czerwca 2018 r. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w K. reprezentując Prezydenta Miasta K. wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy MOPS w K. a Gminnym Ośrodkiem Pomocy Społecznej w W., w sprawie rozpoznania wniosku Dyrektora SP ZOZ Sz. K. w W. – B. o wydanie decyzji w sprawie świadczeń opieki zdrowotnej R. R.. Wnioskodawca w motywach pisma wskazał, że GOPS w W. pismem z dnia 22 maja 2018 r. przekazał wniosek Dyrektora Sz. K. o wydanie wymienionej na wstępie decyzji odnośnie R. R. argumentując, że w wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono, iż R. R. jest osobą bezdomną, nie ma możliwości powrotu do wcześniej zajmowanego lokalu znajdującego się w W. przy ul. Ż. [...] zaś ostatnim miejscem zameldowania na pobyt stały były K., ul. K. [...]. Żona R. R. wskazała natomiast, że jej mąż ostatnio przebywał pod adresem W., ul. S. [...]. Jak ustalono, podany adres nie istnieje. W ocenie wnioskodawcy, przekazanie wniosku MOPS w K. nie znajdowało uzasadnienia w istniejącym stanie prawnym i faktycznym, gdyż z dokumentów przedłożonych przez GOPS w W. i informacji zawartych w wywiadzie środowiskowym wynikało, że R. R. posiada zameldowanie na pobyt stały w K., ul. K. [...]; dotychczas zamieszkiwał z żoną w wynajmowanym lokalu pod adresem Wilkowicach przy ul. Ż. [...], z którego to lokalu zostali "wyrzuceni" z uwagi na powstałe zaległości czynszowe jednakże jak wynika z potwierdzenia odbioru korespondencji z dnia 26 kwietnia 2018 r., p. M. R. (żona) potwierdziła własnoręcznym podpisem doręczenie pisma GOPS w W. pod wymienionym adresem przy ul. Ż. [...]. Uwzględniając te ustalenia, wnioskodawca uznał, że brak było podstaw do przyjęcia, iż K. są miejscem zamieszkania R. R.. W takiej sytuacji, na podstawie art. 54 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, zgodnie z którym dokumentem potwierdzającym prawo do świadczeń opieki zdrowotnej świadczeniobiorcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, jest decyzja wójta (burmistrza, prezydenta) gminy właściwego ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy, uznać należało, iż gminą właściwą do wydania decyzji w sprawie jest gmina W., na terenie której R. R. zamieszkuje, a co najmniej przebywa. Wójt Gminy W. w piśmie z dnia 16 sierpnia 2018 r., stanowiącym odpowiedź na wniosek Prezydenta Miasta K. wskazał, że uznał swoją właściwość i rozpatrzył wniosek R. R. w przedmiocie przyznania prawa do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Jak wskazał Wójt w motywach pisma, R. R., w dniu 13 sierpnia 2018 r., zgłosił się składając oświadczenie o miejscu zamieszkania wskazując W., ul. S. [...]. W tej sytuacji Wójt gminy W., na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej wydał w dniu [...] sierpnia 2018 r. decyzję nr [...] przyznającą R. R. prawo do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej od dnia 13 marca 2018 r. na okres 90 dni. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, wywołane wnioskiem Prezydenta Miasta K. reprezentowanego przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w K., podlega umorzeniu. Zgodnie z art. 161 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęło się, że w razie sporu kompetencyjnego, jeśli jeden z organów pozostający w sporze uzna swą właściwość, zachodzi podstawa do umorzenia postępowania w myśl przywołanego przepisu (por. postanowienie NSA z dnia 7 października 2003 r., sygn. akt I SA 702/03). W przedmiotowej sprawie zaistniała opisana sytuacja implikująca podstawy do umorzenia postępowania w sprawie sporu o właściwość organu do potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Jak bowiem wynika z analizy akt przedmiotowej sprawy, przede wszystkim zaś pisma Wójta Gminy W. z dnia 16 sierpnia 2018 r. i załączonych do niego dokumentów, stanowiącego odpowiedź na wniosek Prezydenta Miasta K., Wójt gminy W. uznał się za organ właściwy do rozpoznania sprawy R. R. o potwierdzenie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej. Skutkiem uznania się za organ właściwy Wójt gminy W. orzekł, decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., o przyznaniu R. R. prawa do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej. W takim stanie swój byt utraciła przyczyna sporu o właściwość, w konsekwencji przestały istnieć również podstawy do rozstrzygnięcia sporu przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 161 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.