II GW 106/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia del. WSA Beata Sobocka-Holc po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Prezydenta Miasta Poznania z dnia 21 października 2021 r. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta Poznania a Prezydentem Miasta Krosno w przedmiocie potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych postanawia: umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym

Wnioskiem z 21 października 2021 r. Prezydent Miasta Poznania wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Prezydentem Miasta Krosno w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku o potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych dla R. G. W odpowiedzi na wniosek Prezydent Miasta Krosno uznał swoją właściwość w sprawie potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotne finansowanych ze środków publicznych, co też uczynił wydając w dniu 10 grudnia 2021 r. stosowną decyzję. W związku z tym wniósł o umorzenie postępowania w sprawie o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, wywołane wnioskiem Prezydenta Miasta Poznania podlega umorzeniu. Zgodnie z art. 161 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W przedmiotowej sprawie zaistniała opisana sytuacja implikująca podstawy do umorzenia postępowania w sprawie sporu o właściwość organu o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Z pisma z dnia 10 grudnia 2021 r. wynika, że Prezydent Miasta Krosno uznał swoją właściwość do rozpoznania wniosku i potwierdził prawa R. G. do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych. W takim stanie swój byt utraciła przyczyna sporu o właściwość, w konsekwencji przestały istnieć również podstawy do rozstrzygnięcia sporu przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 161 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji