II GSK 997/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 września 2021 r. sygn. akt III SA/Kr 242/21 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w M. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia 30 listopada 2020 r. nr 21/2020 w przedmiocie stwierdzenia warunkowej przydatności wody przeznaczonej do spożycia oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 6 września 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 242/21, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej zwana jako "p.p.s.a."), oddalił wniesioną przez P. Sp. z o.o. w M. skargę na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 30 listopada 2020 r. (nr 21/2020) w przedmiocie stwierdzenia warunkowej przydatności wody przeznaczonej do spożycia. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podał, że w dniu 4 sierpnia 2020 r. w ramach kontroli przeprowadzonej przez pracownika Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z wodociągu publicznego M1. w punkcie zgodności (punkcie czerpalnym) - ujęcie, pobrano próbki wody do badań laboratoryjnych (mikrobiologicznych i fizykochemicznych parametrów z grupy B) i przekazano do Laboratorium Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w K. Zgodnie ze sprawozdaniem z badania (z 5 sierpnia 2020 r.) w próbce wody stwierdzono obecność bakterii grupy coli w liczbie 2 NPL/100 ml. W związku z tym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie decyzją z 5 sierpnia 2020 r. (nr 258/20), wydaną na podstawie art. 2 pkt 18 lit. a), art. 3, art. 5 ust. 1, art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2019 r., poz. 1437 ze zm.), art. 4 ust. 1 pkt 1 oraz art. 12 ust. 1, art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2019 r. poz. 59 ze zm., zwanej dalej jako: "ustawa o PIS") oraz § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. z 2017 r., poz. 2294), 1) stwierdził warunkową przydatność wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi dostarczanej przez wodociąg publiczny M1. do miejscowości: M1. i część M., 2) nakazał zarządzającemu wodociągiem P. w M.: a) podąć działania zmierzające do poprawy jakości wody dostarczanej tym wodociągiem, celem doprowadzenia do właściwej jakości, określonej w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, polegające na intensywnym płukaniu sieci wodociągowej z jednoczesnym podniesieniem dawki chloru wolnego na ujęciu wody (do poziomu nie przekraczającego 0,3 ppm), b) powiadomić o powyższym odbiorców, którzy korzystają z wody z tego wodociągu poprzez przekazanie informacji w formie komunikatu o treści wskazanej w decyzji (w tym zakresie nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności), c) przedstawić PPIS w Krakowie w Krakowie wyniki badań kontrolnych wody, w terminie do 20 sierpnia 2020 r. Organ I instancji odwołał się do § 21 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi oraz załącznika nr 1, część A Lp. 1, część C Tabela 1 Lp.1 i stwierdził, że woda jest warunkowo zdatna do spożycia przez ludzi, nie dłużej niż do dnia 20 sierpnia 2020 r. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od tej decyzji, Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z 30 listopada 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu I Instancji. Organ odwoławczy odwołał się do przepisów powołanego rozporządzenia i podał, że woda jest zdatna do użycia, jeżeli jest wolna od mikroorganizmów chorobotwórczych w liczbie stanowiącej potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, przy czym jako poziom dopuszczalny. Małopolski Wojewódzki Inspektor Sanitarny dodał, że próbki wody pobierał certyfikowany próbkobiorca, który przed przystąpieniem do poboru próby wody do badania mikrobiologicznego poddał wizualnej ocenie stan butelki do poboru oraz zawartą w niej ilość tiosiarczanu sodu i z uwagi na niezadowalającą ocenę naczynia użył innej butelki. Przed poborem kurek czerpalny został zdezynfekowany, próbkobiorca używał jednorazowych rękawiczek lateksowych dezynfekowanych oraz sterylnych butelek. Sąd I instancji oddalając skargę Spółki na tę decyzję PWIS w Krakowie stwierdził, że postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo, a zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia decyzji przez organ I instancji. WSA w Krakowie zwrócił przy tym uwagę, że w takich sprawach jak rozpatrywana, "organ odwoławczy nie może stosować zasady aktualności w klasycznym jej rozumieniu". Przepisy art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy o PIS mają bowiem na celu natychmiastowe przeciwdziałanie niebezpieczeństwom i zagrożeniom dla życia i zdrowia ludzkiego już na etapie wstępnego dokumentowania i rozpoznawania takich zagrożeń. W konsekwencji, zdaniem Sądu, organ I instancji dysponując materiałem dowodowym świadczącym o nieprawidłowych parametrach wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi był zobowiązany podjąć działania ostrzegawcze dla konsumentów oraz zmierzające do usunięcia tychże nieprawidłowości, a działania te – według WSA – były adekwatne do stwierdzonych nieprawidłowości. Sąd dodał, że Spółka skarżąca wykonała tę decyzję (powiadomiła organ I instancji o podjętych działaniach naprawczych oraz wyniki badań wody), w efekcie czego decyzją z 12 sierpnia 2020 r. PPIS w Krakowie stwierdził przydatność wody przeznaczonej do spożycia dla ludzi dostarczanej wodociągiem publicznym do miejscowości wskazanych w decyzji. Odnosząc się do zarzutów dotyczących niewyjaśnienia, czy nie doszło do wtórnego zanieczyszczenia próbki, WSA w Krakowie zwrócił uwagę na to, że w postępowaniu administracyjnym Spółka nie zgłaszała tego typu zastrzeżeń (i nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie takich nieprawidłowości). Jej przedstawiciel nie wniósł uwag co do poboru wody (k. 3 akt administracyjnych), nadto jak wynika ze sprawozdania z badania wody z 5 sierpnia 2020 r., podczas badania stan próbki oceniono jako prawidłowy (k. 4 akt administracyjnych). P. Sp. z o.o. w M. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku WSA w Krakowie, zarzuciło Sądowi I instancji: I. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: 1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 § 1 i § 2 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez wadliwe przyjęcie, że organ na mocy wydanej decyzji załatwił sprawę i decyzja ta rozstrzygnęła sprawę co do jej istoty, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p. p. s. a. poprzez nieuwzględnienie skargi, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z 30 listopada 2020 r. wydana została z naruszeniem art. 104 § 2 k.p.a., a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy, 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wydaną z naruszeniem: a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz w zw. z art. 80 k. p. a., poprzez niepodjęcie działań mających na celu dokładnie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy, z uwagi na nieustalenie okoliczności faktycznych poboru próbki wody, a także selektywne rozważenie zebranego materiału dowodowego przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, tj. oparcie się wyłącznie na twierdzeniach jednej strony, bez weryfikacji twierdzeń skarżącej, b) art. 8 k. p. a, poprzez nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej, i wydanie decyzji, pomimo twierdzeń skarżącej dowodzących o nieprawidłowościach w przeprowadzeniu poboru próbki wody i wydanie decyzji, pomimo istnienia co najmniej istotnych wątpliwości co do prawidłowości działań podmiotu pobierającego próbkę wody, c) art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ się kierował, pomijając twierdzenia skarżącej o okolicznościach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i nie przeprowadzając w tym zakresie postępowania dowodowego, d) art. 75 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak dopuszczenia i w konsekwencji nierozpatrzenie twierdzeń skarżącej o nieprawidłowościach podmiotu pobierającego próbkę wody, e) art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonej decyzji, która w przeważającej mierze ma charakter sprawozdawczy i w którym dokonano błędnego zastosowania przepisów prawa; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p. p. s. a., poprzez oddalenie skargi na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z 30 listopada 2020 r., w sytuacji gdy organ ten utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wydaną z naruszeniem art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy o PIS, mimo że nie doszło do stwierdzenia uchybień w sposób nie budzący wątpliwości (z uwagi na wyniki kolejnych badań) 5. art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez nierozstrzygnięcie sprawy w jej granicach, w szczególności nieuwzględnienie z urzędu naruszeń prawa procesowego, o których mowa w skardze kasacyjnej, co winno skutkować uchyleniem decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p. p. s. a.; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy o PIS przez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji wydanie decyzji o stwierdzeniu warunkowej przydatności wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, dostarczanej wodociągiem publicznym, podczas gdy woda posiada i posiadała również w terminie pobrania próbki, tj. 4 sierpnia 2020 r. prawidłową jakość, tj. spełniała wymogi rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie decyzji organów obu instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wnosząca tę skargę przedstawiła argumenty na poparcie zasadności sformułowanych zarzutów. Spółka podniosła przede wszystkim, że już w momencie poboru próbek wody, a następnie w toku postępowania odwoławczego i sądowego, wskazywała na wątpliwości dotyczące procedury poboru próbek wody (m. in. co do osoby pobierającej próbkę wody, jakości naczynia służącego do poboru wody, w konsekwencji wymienionego, braku użycia sterylnych rękawic przez osobę pobierającą wodę do badań) i wywodziła, że próbka wody została pobrana w sposób, który z dużym prawdopodobieństwem mógł spowodować wtórne jej zanieczyszczenie. Wnosząca skargę kasacyjną dodała, że kilkanaście godzin po stwierdzonych nieprawidłowościach przeprowadziła badania wody z tego samego wodociągu (z trzech różnych punktów) i badania te nie wykazały nieprawidłowości w składzie wody. PWIS w Krakowie nie skorzystał z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd II instancji. Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do zakwestionowania przez wnoszącą tę skargę stanowiska Sądu I instancji dotyczącego prawidłowości zebrania w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego i w konsekwencji ustalenia stanu faktycznego sprawy. Skarżąca kasacyjnie wywodziła, że Sąd I instancji niezasadnie oddalił jej skargę, albowiem zaskarżona decyzja PWIS w Krakowie wydana została z naruszeniem szeregu przepisów k.p.a., dotyczących ustalenia i oceny okoliczności faktycznych sprawy (art. 7, art. 77 § 1, art. 8, art. 11, art. 75, art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.). Zdaniem Spółki, w sprawie nie ustalono prawidłowo okoliczności faktycznych związanych z poborem wody i nie odniesiono się do kwestii prawidłowości poboru próbek wody podniesionej już podczas kontroli. W konsekwencji w postępowaniu odwoławczym sprawa nie została rozpoznana w jej całokształcie, na podstawie prawidłowo i wyczerpująco ustalonego stanu faktycznego, co doprowadziło do nieuzasadnionego zastosowania art. 27 ust. 2 ustawy o PIS. NSA nie podziela tego stanowiska wnoszącej skargę kasacyjną. Przede wszystkim należy zauważyć, czego nie dostrzega wnosząca skargę kasacyjną, a na co zwrócił uwagę Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, że – jak wynika z protokołu pobrania próbki wody z 4 sierpnia 2020 r., przedstawiciel skarżącego P. nie wniósł uwag co do poboru wody. Protokół ten, jako dokument urzędowy, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (art. 76 § 1 k.p.a.). Ma więc szczególną moc dowodową, ponieważ korzysta z domniemania prawdziwości, które w tej sprawie nie zostało podważone. Dlatego też zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do prawidłowości poboru próbki wody są, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, bezzasadne. W szczególności należy zauważyć, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, które mogłyby świadczyć o nieprawidłowym przeprowadzeniu poboru próbek wody, a w konsekwencji nie podważyła prawdziwości dokumentu urzędowego, z którego jednoznacznie wynika, że stan próbki przekazanej do badań był prawidłowy, a nadto, że pobór wody nie budził zastrzeżeń zarówno próbkobiorcy jak i przedstawiciela skarżącej Spółki (co potwierdzili własnoręcznym podpisami). W odwołaniu od decyzji organu i instancji Spółka podniosła wprawdzie wątpliwości dotyczące procesu poboru próbek. Zarzuciła m. in., że osoba dokonująca poboru próbek poddała pod wątpliwość jakość naczynia służącego do poboru próbek, kwestionując prawidłowość przygotowania tego naczynia służącego do pobierania, przechowywania i transportu pobranych próbek, co skutkowało przerwaniem poboru i koniecznością wymiany naczynia. Wywodziła, że w tej sytuacji "nie jest wykluczone, a wręcz pewne", że niewłaściwe przygotowane zostały również inne naczynia służące do dokonywania poborów nawet jeżeli "ocena optyczna" na to nie wskazywała, a w konsekwencji doszło do zanieczyszczenia próbki po dokonaniu poboru wody. Wskazuje na to również, zdaniem Spółki, badanie przeprowadzone w innym ujęciu wody, podczas którego doszło do podobnych nieprawidłowości podczas poboru próbki wody. Twierdzenia te nie zostały jednak poparte żadnymi konkretnymi dowodami i stanowią jedynie przypuszczenia, domniemania skarżącej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 § 1 i § 2 k.p.a., poprzez wadliwe przyjęcie, że organ zaskarżoną decyzją załatwił sprawę co do jej istoty, należy przede wszystkim trzeba zauważyć, że jest oczywiste, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stosował przepisy k.p.a. jedynie jako narzędzie kontroli legalności zaskarżonej decyzji, czyli w sposób pośredni. Dlatego w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że dla poprawności zarzutu naruszenia przepisów postępowania konieczne jest wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd I instancji w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej (por. np. wyroki NSA z 23 czerwca 2020 r. sygn. akt I GSK 220/20, z 15 czerwca 2023 r. sygn. akt I GSK 1353/19 i z 5 marca 2025 r. sygn. akt III OSK 6034/21). Zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego skarżąca kasacyjnie powinna powiązać je z naruszeniem przez Sąd I instancji odpowiednich przepisów postępowania sądowoadministracyjnego – czego w niniejszej skardze kasacyjnej nie uczyniła. Niemniej jednak mając na względzie motywy uchwały NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, stwierdzić należy, że tego rodzaju uchybienie nie stoi na przeszkodzie rozpoznaniu niniejszego zarzutu. W powołanej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w sytuacji gdy strona przytoczy w petitum skargi kasacyjnej wyłącznie zarzut naruszenia prawa przez organ administracji publicznej, nie powiązawszy go z zarzutem naruszenia prawa przez wojewódzki sąd administracyjny, nie jest uzasadnione bezwarunkowe i automatyczne dyskwalifikowanie takiej skargi z powołaniem się na niedopełnienie wymagań określonych w art. 176 p.p.s.a. Wbrew zapatrywaniu wnoszącej skargę kasacyjną PWIS załatwił jej sprawę co do istoty (art. 104 § 2 k.p.a.), albowiem zaskarżoną decyzją rozstrzygnął merytorycznie o jej obowiązkach. NSA uznał również za nieusprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. W orzecznictwie sądowym jednolicie przyjmuje się, że o naruszeniu tego przepisu można mówić wówczas, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie albo gdy mimo formalnej poprawności jego treść - ze względu np. na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów - nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy (por. np. wyroki NSA z: 23 lutego 2022 r., sygn. akt I OSK 980/21, z 23 października 2024 r., sygn. akt II OSK 1959/24, z 27 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 646/25). Wbrew zapatrywaniu wnoszącej skargę kasacyjną, uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wszystkie wymogi określone w powołanym przepisie. W jej treści organ odwoławczy szczegółowo przedstawił okoliczności faktyczne sprawy oraz wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. W konsekwencji nie można zarzucić Sądowi I instancji, że nie dopatrzył się naruszenia tego przepisu przez organ odwoławczy w rozpatrywanej sprawie. W ocenie Sądu kasacyjnego skarżąca w istocie nie zarzuca, by uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawierało któregoś z niezbędnych elementów lub ze sporządzono je w sposób uniemożliwiający kontrolę sądową. Zarzut ten zawiera bowiem w gruncie rzeczy polemikę z rozstrzygnięciami organów. Treść tego zarzutu i jego uzasadnienie nie koresponduje więc z treścią powołanego przepisu. Nie jest też uzasadniony zarzut skargi kasacyjnej, kierowany pod adresem Sądu I instancji, dotyczący naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie z urzędu naruszeń prawa procesowego, o których mowa w skardze kasacyjnej i w konsekwencji nierozstrzygnięcie sprawy w jej granicach. Ten przepis stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. O jego naruszeniu można byłoby mówić, gdyby Sąd I instancji wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu (por. wyroki NSA: z 27 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 561/22, z 8 maja 2024 r., sygn. akt I GSK 1591/20, z 17 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 4309/21, z 26 września 2024 r., sygn. akt III OSK 4/23). W rozpoznawanej sprawie nie można zasadnie zarzucić Sądowi I instancji, że wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, ani że nie dostrzegł z urzędu naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącą w skardze. Autor skargi kasacyjnej nie wskazuje jednoznacznie, jakich to naruszeń prawa, których nie wskazano w skardze do Sądu I instancji, nie dostrzegł ten Sąd, zwłaszcza że w skardze do WSA zarzucono naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 8, art. 9 k.p.a. i wskazywano m. in. na wtórne zanieczyszczenie próbki oraz niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczności jakości wody. W istocie więc zarzut ten nie koresponduje z jego uzasadnieniem i dlatego nie może być uwzględniony. Z tego wynika, że wnosząca skargę kasacyjną nie zakwestionowała skutecznie ustaleń faktycznych poczynionych przez organy i przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia. W świetle tego nie jest uzasadniony, zdaniem NSA, zarzut naruszenia art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy o PIS przez niewłaściwe zastosowanie. Przepis ten ma na celu natychmiastowe przeciwdziałanie niebezpieczeństwom i zagrożeniom dla życia i zdrowia ludzkiego, a warunkiem jego zastosowania jest stwierdzenie, że w doszło do naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, które zostały określone w odrębnych przepisach. Tymi odrębnymi przepisami jest m. in. § 21 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi oraz załącznik nr 1 (Parametry i wartości parametryczne, jakim powinna odpowiadać woda), część C, tabela 1 (Wymagania mikrobiologiczne) do tego rozporządzenia. Wynika z nich, że warunkową przydatność wody do spożycia właściwy państwowy inspektor sanitarny może stwierdzić w przypadku stwierdzenia przekroczenia w badanej próbce wody wskaźnikowych parametrów mikrobiologicznych przy jednoczesnym wykonaniu, w przypadku przekroczenia wartości parametrycznej W tych okolicznościach skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.