II GSK 970/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 marca 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 984/21 w sprawie ze skargi I. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 25 sierpnia 2021 r. nr 1001-IOA.4246.28.2021.6.AD w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od I. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ("WSA") w Łodzi wyrokiem z 9 marca 2022 r. III SA/Łd 984/21, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329; obecnie: t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, powoływanej dalej jako: ppsa), oddalił skargę I. K., zwanego dalej: "skarżącym" lub "skarżącym kasacyjnie", na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, dalej: "Dyrektora IAS" albo "organu", z 25 sierpnia 2021 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na niezarejestrowanych automatach do gier. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wywiódł skarżący, zaskarżając je w całości oraz wnosząc o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, orzeczenie o kosztach postępowania przez zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Ponadto, wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Na podstawie art. 174 § 1 i 2 ppsa zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 471 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do 31 marca 2017 r., dalej: "ugh", przez błędną wykładnię pojęcia "urządzającego gry" w świetle okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy, obejmującego również skarżącego, którego czynności sprowadzały się do wynajęcia lokalu podmiotowi trzeciemu, bez dokonywania przez skarżącego kasacyjnie, żadnych innych czynności, w tym zwłaszcza bez wykonywania czynności dotyczących aktywnej organizacji gier, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego zastosowania tych przepisów w stosunku do skarżącego i bezzasadnego nałożenia kary za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry; 2) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 133 § 1, art. 134 § 1 ppsa w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 2 ugh przez nieuzasadnione oddalenie skargi, w wyniku błędnej oceny zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, w tym zwłaszcza nietrafne przyjęcie, że: a) skarżący dostarczał najemcy energię elektryczną, podczas gdy w realiach faktycznych sprawy, zwłaszcza w związku z umową najmu ze B. sp. z o.o. jest oczywistym, że opłaty te są ekonomicznie zawarte w samym czynszu najmu/dzierżawy powierzchni, bez ich wyodrębniania, co wymagałoby zainstalowania specjalnie przy automatach odrębnego podlicznika energii elektrycznej monitorującego zużycie energii; b) zgoda na zamontowanie na wydzierżawionej powierzchni automatu oznaczała współdziałanie z dzierżawcą powierzchni (co jest jedynie uprawnione w zakresie samego zawarcia umowy – jako immanentna cecha umowy zobowiązującej dwustronnej – nie stanowi natomiast w żadnym wypadku sugerowanego przez Sąd bez oparcia w materiale dowodowym "współdziałania w urządzaniu gier"); c) obowiązkiem umownym skarżącego było zapewnienie niezakłóconego dostępu do automatu osobom chcącym z niego skorzystać (gdy tymczasem z umowy wynika jedynie zapewnienie dostępu do przedmiotu najmu – powierzchni – dzierżawcy, a korzystanie przezeń z powierzchni, czy udostępnienie automatu na powierzchni wydzierżawionej, jest kwestią leżącą wyłącznie w gestii dzierżawcy, nie obarcza natomiast wydzierżawiającego), co prowadziło do niezgodnego ze stanem faktycznym oraz samą treścią umowy pomiędzy B. sp. z o.o. a skarżącym, przyjęcia po stronie skarżącego "urządzania gier" oraz wymierzenia mu niezasadnej kary pieniężnej z art. 89 ugh; d) skarżący kasacyjnie w jakikolwiek aktywny sposób realizował umowę najmu łączącą go z właścicielem urządzeń, a w szczególności, że wykonywał obowiązki wynikające z umowy najmu świadczące o urządzaniu gier na automatach. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów sformułowanych w petitum. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 193 zdanie drugie ppsa, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Oznacza to, że sąd drugiej instancji nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy i wojewódzki sąd administracyjny. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny ("NSA") odstąpił od przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Stosownie bowiem do treści art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 ppsa. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły enumeratywnie wyliczone okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do merytorycznego rozpoznania zarzutów kasacyjnych. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Z zarzutów skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora IAS w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem. Według Sądu pierwszej instancji, przeprowadzone przez organ ustalenia faktyczne – wobec ich prawidłowości – uzasadniały po pierwsze, przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, po drugie, zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie przez organ oceny, że stanowiące przedmiot kontroli automaty do gier: PLATIN HOT GAMES nr 001444/R, HOT SPOT HOT GAMES nr 001292/R, PLATIN HOT GAMES NR nr 000782/R, BLACK HORSE HOT GAMES NR 001441/R oraz KAJOT HOT GAMES NR 001442/R służyły do urządzania na nich gier, o których mowa w art. 2 ust. 3 ugh, po trzecie zaś, nałożenie na skarżącego – jako urządzającego gry – na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 tej ustawy, kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych na wymienionych automatach poza kasynem gry, a wymieniony przepis ugh mógł stanowić materialnoprawną podstawę wydania decyzji nakładającej na skarżącego karę pieniężną za urządzanie gier na tych automatach poza kasynem gry. W ocenie NSA, za pozbawione usprawiedliwionych podstaw należało jednak uznać zarówno oparte na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa – zarzuty z pkt 1 petitum skargi kasacyjnej oraz pozostające z nimi w funkcjonalnym związku, a oparte na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa – zarzuty z pkt 2 petitum skargi kasacyjnej, na gruncie których skarżący zmierza do podważenia prawidłowości podejścia Sądu pierwszej instancji do wykładni – a w konsekwencji również i do prawidłowości zastosowania w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy – przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Odnosząc się do tych zarzutów, których komplementarny charakter uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie, należy wskazać, że zgodnie z treścią przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Stosownie natomiast do pkt 2 ust. 2 art. 89 tej ustawy, wysokość kary pieniężnej wynosi za pięć automatów 60 000 zł. Prawnie istotną kwestią w świetle możliwości stosowania kary z art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, wymagającą wyjaśnienia w odniesieniu do zagadnienia stawianego na gruncie omawianych zarzutów kasacyjnych, jest więc ocena prawidłowości odkodowania i zastosowania normy wynikającej z literalnego brzmienia treści tego przepisu, w zakresie zwrotu "urządzający gry". Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie konsekwentnie przyjmuje, że sankcja z art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 ugh może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot, w sytuacji gdy każdemu z nich można przypisać cechę "urządzającego gry" na tym samym automacie w tym samym miejscu i czasie. Wynika to z szerokiego zakresu definicji podmiotu "urządzającego gry na automatach", jaką należy przyjąć na potrzeby tego rodzaju postępowań. Wykładnia tego pojęcia, umożliwiająca nakładanie kar administracyjnych na więcej niż jeden podmiot, jest niezbędna jeżeli system kontroli i skuteczność przewidzianych przez ustawodawcę sankcji ma mieć realny charakter, zwłaszcza zaś jeżeli spojrzy się na to zagadnienie z perspektywy eliminowania sytuacji obejścia bądź nadużycia prawa przez podmioty uczestniczące w działalności hazardowej. Nie do pogodzenia bowiem z zasadą skuteczności stanowionego prawa byłaby taka wykładnia przepisów ustawy hazardowej, która w istocie pozostawiałaby bez kontroli i sankcji np. sytuacje tworzenia pozorów urządzania gier na automatach przez jeden podmiot, a więc też jego nominalnej odpowiedzialności, gdy w rzeczywistości gry na automacie urządzane byłyby również na rachunek innego podmiotu, jako element wspólnego przedsięwzięcia. Przy ocenie, czy podmiot nie powinien zostać uznany za urządzającego gry na automacie niezbędne jest więc odwołanie się do wszystkich elementów stanu faktycznego (zob. np.: wyroki NSA z: 9 listopada 2016 r. II GSK 2736/16; 20 kwietnia 2017 r. II GSK 5233/16; 12 kwietnia 2019 r. II GSK 310/17). Jakkolwiek ugh nie definiuje pojęcia "urządzającego gry", o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2, to jednak posługuje się nim w wielu przepisach, które umożliwiają określenie i ustalenie jego treściowego zakresu. Na ich podstawie zasadnie przyjmuje się, że "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. Powyższe rozumienie "urządzania" potwierdza przy tym definicja zawarta w Słowniku Języka Polskiego PWN, zgodnie z którą "urządzić-urządzać" oznacza: "wyposażyć coś w odpowiednie sprzęty", "zorganizować [jakąś imprezę], jakieś przedsięwzięcie itp.", "zapewnić komuś dobre warunki" (por. https://sjp.pwn.pl/sjp/ urzadzic;2533410.html.) "Urządzanie", to według wyżej przedstawionego słownikowego rozumienia tego zwrotu także "stwarzanie komuś odpowiednich warunków", co w rozpatrywanej sprawie wprost i bezpośrednio odnieść należy do tworzenia warunków do urządzania gier na automatach poza kasynem gry, a to przez udostępnienie miejsca ich urządzania i tym samym udostępniania samych gier na automatach poza kasynem gry. W okolicznościach stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy wyraziło się to w ustaleniu przez organ, że skarżący kasacyjnie zawarł 2 września 2013 r. "umowę współpracy" z B. sp. z o.o., jako reprezentujący T. (dalej: "T."), do wspólnego prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na eksploatacji automatów do gier w punktach na terenie całego kraju. Jak wynika z zeznań skarżącego złożonych w toku postępowania podatkowego, firma T. na podstawie umów serwisowych mogła wykonywać czynności związane z funkcjonowaniem urządzeń, w tym wyjmowanie gotówki. Przy wyjmowaniu gotówki z automatów zawsze obecny był zaś osobiście skarżący, który potwierdzał kwoty wyjętej z automatów gotówki oraz za zgodność ze stanem faktycznym protokół wewnętrzny z tej czynności. Skarżący, jako dyrektor zarządzający w firmie T., a także ją reprezentujący, miał zatem aktywny udział w organizowaniu nielegalnego przedsięwzięcia w lokalach, należących do reprezentowanej przez niego firmy. Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w zakresie odnoszącym się do ziszczenia się przesłanek uzasadniających uznanie skarżącego za urządzającego gry, w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, Sąd pierwszej instancji słusznie ocenił znaczenie postanowień powołanej umowy współpracy. Analiza tych postanowień doprowadziła przy tym Sąd pierwszej instancji do trafnej konkluzji, że skarżący, jako reprezentujący firmę T., zobowiązał się do bieżącej obsługi automatów do gier polegającej na świadczeniu usług serwisowych obejmujących konserwacje automatów do gier, w szczególności przez okresowe sprawdzanie poprawności funkcjonowania urządzeń oraz wymianę zużytych części lub elementów eksploatacyjnych oraz obejmujących naprawę uszkodzonych automatów po uprzedniej konsultacji z personelem technicznym B. sp. z o.o., co do sposobów i technologii planowanej naprawy. Ponadto, we wskazanej umowie jest zapis o obowiązku rozliczania eksploatowanych automatów w sposób uzgodniony ze B. sp. z o.o. Z tytułu realizacji przedmiotowej umowy firmie T. przysługiwało wynagrodzenie. Realizując postanowienia wymienionej umowy, skarżący uczestniczył więc w organizowaniu (współorganizowaniu) gier hazardowych, stwarzając warunki umożliwiające udział w grach na spornych automatach w ramach działalności prowadzonej w kontrolowanym lokalu. Były to – w ocenie Sądu pierwszej instancji, którą Naczelny Sąd Administracyjny podziela – działania podejmowane w celu zorganizowania (wspólnego) przedsięwzięcia polegającego na urządzaniu gier hazardowych poza kasynem gry na kontrolowanych automatach. W rekapitulacji przedstawionych argumentów trzeba podnieść, albowiem nie jest to bez znaczenia, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh – jak podkreślono w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016 r. II GPS 1/16 – jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany urządza gry na automatach. Podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za omawiany delikt, jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. I to bez względu na to, czy legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, której przecież – jak to wynika z art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. – nie może uzyskać, ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niemająca formy spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne, o koncesję taką mogą się ubiegać. Na gruncie art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh penalizowane jest bowiem zachowanie naruszające zasady dotyczące miejsca urządzania gier hazardowych na automatach, nie zaś zachowanie naruszające zasady dotyczące warunków, od spełnienia których w ogóle uzależnione jest rozpoczęcie, a następnie prowadzenie działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier hazardowych, w tym gier na automatach. W świetle jednoznacznej treści przywołanego przepisu za prawnie relewantne fakty podlegające ustaleniu postępowaniu administracyjnym w sprawie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach niezgodnie z ustawą należy uznać – po pierwsze – fakt urządzania gier na automatach do gry, o których mowa w ustawie o grach hazardowych, a po drugie – ten zasadniczy dla bytu omawianego deliktu administracyjnego fakt, że gra na automatach jest urządzana poza kasynem gry. W konsekwencji, na gruncie omawianej regulacji prawnej, w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że określona nią sankcja administracyjna może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot, w sytuacji gdy każdemu z nich można przypisać cechę "urządzającego gry" na tym samym automacie w tym samym miejscu i czasie, co wynika z kolei z szerokiego zakresu definicji podmiotu "urządzającego gry na automatach", jaką należy przyjąć na potrzeby tego rodzaju postępowań. Dlatego uznanie jednej osoby za podmiot urządzający gry nie wyklucza obciążenia karą innych osób, a jednocześnie udział takich osób w procederze urządzenia gier w lokalu objętym kontrolą nie oznacza, że ta osoba nie może zostać uznana za urządzającą gry hazardowe. Fakt urządzania gier na automacie do gry, o którym mowa w art. 2 ust. 3 ugh, potwierdza natomiast zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, co trafnie ocenił Sąd pierwszej instancji, a czego nie mogły podważyć zarzuty skargi kasacyjnej oparte na naruszeniu art. 151 w zw. z art. 145 §1 pkt. 1 lit. a i c w zw. z art. 133 § 1 i 134 § 1 ppsa w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 2 ugh. Wyjaśnienia wymaga, że przepis art. 133 § 1 ppsa stanowi, że: "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 ppsa Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi". Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd w procesie kontroli sądowoadministracyjnej bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania przed tym organem oraz przed sądem (uwzględniając treść art. 106 § 3 ppsa). Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza bowiem jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z 7 marca 2013 r. II GSK 2374/11). Należy przy tym odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem np. odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2012 r. I OSK 1749/11). W ramach zarzutu art. 133 § 1 ppsa nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd oceny dokumentów, o ile dokumenty te znajdują się w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. Przepis art. 133 § 1 ppsa nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego dokonanych przez sąd pierwszej instancji (por. wyrok NSA z 9 listopada 2011 r. I OSK 1350/11). Z kolei art. 134 § 1 ppsa, którego naruszenia także dopatruje się skarżący kasacyjnie stanowi, że "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącą, a które Sąd pierwszej instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 ppsa nie można kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. m.in. wyrok NSA z: 25 marca 2011 r. I FSK 1862/09; 11 kwietnia 2007 r. II OSK 610/06; z 15 października 2015 r. I GSK 241/14; postanowienie NSA z: 11 stycznia 2012 r. I OSK 2438/11). W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 ppsa nie można kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z 2 lipca 2015 r. I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 21 października 2010 r. I GSK 264/09). Fakt, że Sąd pierwszej instancji oddalił skargę (zamiast ją uwzględnić jak żądał tego skarżący kasacyjnie) nie oznacza, że uchybił temu przepisowi. W relacji do rozpoznawanego zarzutu należy podkreślić, że autor skargi kasacyjnej nie dość, że nie wskazał, z którym to konkretnie aspektem zasady wyrażonej na gruncie art. 133 § 1 ppsa oraz jej konsekwencji dla przyjętego modelu sądowoadministracyjnej kontroli administracji publicznej wiąże naruszenie tego przepisu, to nie wyjaśnił w żaden sposób, na czym dokładnie polegał wpływ zarzucanego naruszenia tego przepisu na wynik sprawy. Powyższe odnosi się także do zarzutu naruszenia art. 134 §1 ppsa. Stawiane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 133 § 1, art. 134 § 1 ppsa należało uznać więc za bezzasadne. Z kolei, w orzecznictwie przyjmuje się, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa, podobnie jak art. 151 ppsa, należą do tzw. przepisów wynikowych i znajdują zastosowanie w sprawie, jeśli po przeprowadzonej kontroli wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że doszło do naruszeń przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Oznacza to, że jego naruszenie jest zawsze następstwem złamania przez sąd pierwszej instancji innych przepisów, a dla skuteczności zarzutu skargi kasacyjnej opartej o ten przepis wymaga się wskazania tychże przepisów (por. wyrok NSA z: 19 stycznia 2012 r. II OSK 2077/10, wyrok 4 marca 2014 r. II OSK 2387/12). Zatem, w przypadku nieskuteczności wszystkich pozostałych zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej, nie mogłoby jednocześnie dojść do naruszenia przepisu wynikowego jakimi jest art. 151 ppsa. Nadto, wskazać należy, że zarzuty stanowiące podstawy kasacyjne jako skierowane przeciwko wyrokowi sądu pierwszej instancji sformułowane muszą być z odniesieniem do przepisów, które zastosował wojewódzki sąd administracyjny. Z uwagi na powyższe skonstruowanie zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c było całkowicie nieuzasadnione, gdyż Sąd pierwszej instancji skargę oddalił na podstawie art. 151 ppsa. Zatem, zarzutem naruszenia przepisów postępowania podniesionym w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej, jak również w przedstawionym na jego poparcie uzasadnieniu, skarżący poczynionych w sprawie ustaleń nie podważył. Wyraził jedynie krytyczne uwagi w zakresie ustalenia, że w jakikolwiek aktywny sposób realizował umowę najmu łączącą go, jako dyrektora zarządzającego w firmie T., a także ją reprezentującego, z właścicielem urządzeń, a w szczególności, że wykonywał obowiązki wynikające z umowy najmu świadczące o urządzaniu gier na automatach, nie przeciwstawiając wnioskom formułowanym na tej podstawie, żadnych przekonujących argumentów, ani też dowodów przeciwnych, w świetle których wnioski te można byłoby zasadnie, a przede wszystkim skutecznie podważyć. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokami z 27 sierpnia 2021 r. II GSK 1474/18 oraz 17 lipca 2025 r. II GSK 24/22 przesądził jednak, że analiza postanowień ww. umowy najmu oraz umowy współpracy prowadzi do trafnej konkluzji, że firma T. wynajęła B. sp. z o.o. część powierzchni tego lokalu, w celu prowadzenia na niej działalności rozrywkowo-hazardowej. Bez znaczenia przy tym dla prawnej kwalifikacji udziału skarżącego w opisanym przedsięwzięciu pozostaje kwestia rozliczenia opłat za zużycie energii elektrycznej, niezbędnej do działania kontrolowanych automatów, szczególnie eksponowana przez skarżącego w zarzucie z pkt 2 lit. a petitum skargi kasacyjnej, w sytuacji gdy A. M. prowadząca działalność pod firmą T. w wykonaniu wymienionych umów powierzyła stosowne zadania skarżącemu (celem realizacji ww. umów – przy. Sądu), co potwierdzają m.in. jego własne zeznania (vide wyrok w sprawie II GSK 1474/18). W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ppsa. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 oraz art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).