II GSK 97/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Klaudia Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Komisji Nadzoru Finansowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 2418/18 w sprawie ze skargi R. Aktiengesellschaft w W. (Austria) na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 30 października 2018 r. nr DPS-WPO.456.40.2018.MZ w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od R. Aktiengesellschaft w W. (Austria) na rzecz Komisji Nadzoru Finansowego 36.250 (trzydzieści sześć tysięcy dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, sąd pierwszej instancji) wyrokiem z 27 września 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 2418/18, po rozpoznaniu skargi R. Aktiengesellschaft z siedzibą w W., Austria (dalej: skarżący, bank, depozytariusz) uchylił zaskarżoną decyzję Komisji Nadzoru Finansowego (dalej: Komisja, KNF) z 30 października 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi oraz orzekł o kosztach postępowania. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z 14 września 2018 r. Komisja nałożyła na bank karę pieniężną w wysokości 5 000 000 zł w związku ze stwierdzeniem, że skarżący dopuścił się naruszenia: 1. art. 10 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 56 z późn. zm.; dalej: u.f.i.) poprzez niezapewnienie wykonywania zadań depozytariusza dla wskazanych w decyzji czterech funduszy, w tym dwóch obecnie w likwidacji, niezależnie i w interesie uczestników tych funduszy w związku z dokonywaniem wyceny aktywów oraz wyliczaniem wartości aktywów netto, wartości aktywów netto przypadających na certyfikat inwestycyjny funduszy niezgodnie z przepisami prawa i postanowieniami statutów oraz brakiem nadzoru nad zapewnieniem zgodności działalności inwestycyjnej funduszy z postanowieniami ich statutów lub przepisami prawa, a także w związku z brakiem zapewnienia możliwości dokonania wykupu Certyfikatów Inwestycyjnych A. Fundusz Inwestycyjny [...] (obecnie w likwidacji) na poziomie określonym w statucie funduszu; 2. art. 72 ust. 1 pkt 1 u.f.i. przez nieprzechowywanie aktywów 4 wskazanych w decyzji funduszy, w tym 2 obecnie w likwidacji, w odniesieniu do naruszeń zaistniałych po dniu 4 grudnia 2016 r.; 3. art. 72 ust. 1 pkt 2 u.f.i. poprzez nieprowadzenie rejestru wszystkich aktywów 4 wskazanych w decyzji funduszy, w tym 2 obecnie w likwidacji; 4. art. 72 ust. 1 pkt 5 u.f.i. poprzez niezapełnienie aby wykupywanie certyfikatów inwestycyjnych odbywało się zgodnie z przepisami prawa i Statutem A. Fundusz Inwestycyjny [...] (obecnie w likwidacji); 5. art. 72 ust. 1 pkt 6 u.f.i. poprzez niezapewnienie, aby rozliczanie umów dotyczących aktywów funduszu inwestycyjnego następowało bez nieuzasadnionego opóźnienia oraz braku kontrolowania terminowości rozliczania umów z uczestnikami funduszu w odniesieniu do B. Fundusz Inwestycyjny [...] ; 6. art. 72 ust. 1 pkt 7 u.f.i. przez niezapewnienie, aby wartość aktywów netto funduszu inwestycyjnego oraz wartość aktywów netto przypadających na jednostkę uczestnictwa lub certyfikat inwestycyjny była obliczana zgodnie z przepisami prawa i statutem B. Fundusz Inwestycyjny [...] (obecnie w likwidacji), C. Fundusz Inwestycyjny [...] (obecnie w likwidacji), D. Fundusz Inwestycyjny [...] (obecnie w likwidacji), 7. art. 72 ust. 1 pkt 10 u.f.i. przez brak weryfikacji zgodności działania 4 wskazanych w decyzji funduszy, w tym 2 obecnie w likwidacji, z przepisami prawa regulującymi działalność funduszy inwestycyjnych, statutem funduszu oraz z uwzględnieniem interesów uczestników tego funduszu w odniesieniu do naruszeń zaistniałych po 4 grudnia 2016 r.; 8. art. 89 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 3 Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) Nr 231/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE w odniesieniu do zwolnień, ogólnych warunków dotyczących prowadzenia działalności, depozytariuszy, dźwigni finansowej, przejrzystości i nadzoru (Dz. U. UE L z dnia 22 marca 2013 r.; dalej: rozporządzenie 231/2013), poprzez niezapewnienie odpowiedniej rejestracji instrumentów finansowych stanowiących aktywa funduszu 4 wskazanych w decyzji funduszy, w tym 2 obecnie w likwidacji, wobec braku zapewnienia odpowiedniej rejestracji instrumentów finansowych stanowiących aktywa bazowe wymienionych funduszy oraz wobec braku dokonania rejestracji tych aktywów co stanowi obowiązek określony w art. 89 ust. 1 rozporządzenia 231/2013; 9. art. 90 ust. 2 lit. c w zw. z art. 90 ust. 5 rozporządzenia 231/2013 wobec braku zapewnienia odpowiedniej rejestracji aktywów funduszy B. Fundusz Inwestycyjny (obecnie w likwidacji), A. Fundusz Inwestycyjny (obecnie w likwidacji); 10. art. 72 ust. 3 u.f.i. poprzez brak zapewnienia kontroli czynności faktycznych i prawnych dokonywanych przez 4 wskazane w decyzji fundusze, w tym 2 obecnie w likwidacji oraz brak zapewnienia zgodności tych czynności z prawem i statutami tych funduszy, 11. art. 231 ust. 1 u.f.i. poprzez brak niezwłocznego zawiadomienia Komisji, że fundusze: B. Fundusz Inwestycyjny (obecnie w likwidacji), C. Fundusz Inwestycyjny [...] (obecnie w likwidacji), D. Fundusz Inwestycyjny [...] (obecnie w likwidacji), A. Fundusz Inwestycyjny (obecnie w likwidacji) działały z naruszeniem statutów oraz naruszyły interes uczestników. Zaskarżoną decyzją KNF, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 621 ze zm., dalej: u.n.r.f.) oraz art. 232 ust. 1a u.f.i. utrzymała w mocy własną decyzję z 14 września 2018 r. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem skarżący wniósł skargę, w której domagał się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z 14 września 2018 r. i umorzenia postępowania w sprawie w całości jako bezprzedmiotowego, ewentualnie umorzenia postępowania, uchylenia w całości obu decyzji; w każdym przypadku zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów wymienionych w skardze i do niej dołączonych na okoliczności tam wskazane. W odpowiedzi na skargę KNF wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżący i KNF w uzupełnieniu swoich stanowisk wnieśli dodatkowe pisma procesowe. Pismem z 14 sierpnia 2019 r. bank wniósł o skierowanie do TSUE wniosku o wydanie w sprawie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. WSA w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 259; dalej: p.p.s.a.). Sąd pierwszej instancji za zasadny uznał zarzut naruszenia w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy art. 107 § 3 k.p.a. wskazując, że uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji jest niespójne z rozstrzygnięciem, a ponadto w decyzji brak jest uzasadnienia w odniesieniu do niektórych części rozstrzygnięcia. WSA wyjaśnił, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str. 15) organ podniósł, że obowiązkiem skarżącego było rzetelne zbadanie przepływów pieniężnych, które pozwalały na podjęcie decyzji inwestycyjnej niwelującej poziom dopuszczalnego ryzyka oraz, że istotną kwestią wpływającą na rzetelność wykonywania przez bank obowiązków depozytariusza jest fakt, że zgodnie z jego oświadczeniem, nie posiadał on danych w zakresie przepływów pieniężnych pomiędzy spółkami celowymi. Tymczasem w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji organ nie sformułował wobec strony naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 4 u.f.i. Powyższe, w ocenie WSA oznacza brak spójności pomiędzy rozstrzygnięciem a uzasadnieniem. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w decyzji o nałożeniu kary pieniężnej precyzyjnie powinny być wskazane i uzasadnione naruszenia obowiązków, które podlegają penalizacji, dlatego rozpoznawana sprawa wymaga w tym zakresie wyjaśnienia, tym bardziej, że skarżący kwestionuje, aby spoczywał na nim obowiązek posiadania informacji w zakresie przepływów środków pieniężnych pomiędzy poszczególnymi spółkami celowymi poszczególnych funduszy. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że niespójne jest również stwierdzenie, że organ nałożył karę pieniężną za naruszenia art.10 u.f.i. w związku z obowiązkami depozytariusza, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 5 i pkt 7 u.f.i., podczas gdy w uzasadnieniu KNF stwierdza naruszenie art. 10 u.f.i. również w związku z obowiązkami depozytariusza, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 2 u.f.i. WSA wskazał, że zaskarżoną decyzją nałożono na bank karę za naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 6 u.f.i. (pkt 5), który penalizuje dwa naruszenia, tj. brak zapewnienia, aby rozliczanie umów dotyczących aktywów funduszu inwestycyjnego następowało bez nieuzasadnionego opóźnienia oraz brak kontroli terminowości rozliczania umów z uczestnikami funduszu w odniesieniu do B. Fundusz Inwestycyjny [...], przy czym uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera stanowisko organu odnośnie pierwszego uchybienia, natomiast organ nie podał jakiejkolwiek argumentacji na potwierdzenie, że doszło do drugiego z wymienionych naruszeń. Powyższe uniemożliwia kontrolę legalności zaskarżonej decyzji we wskazanym zakresie. WSA podkreślił, że zakres stwierdzonych uchybień ma w niniejszej sprawie znaczenie przy wymiarze kary pieniężnej. Z tego względu organ winien precyzyjnie określić rodzaj naruszeń i odpowiednio je uzasadnić dla potwierdzenia, że nałożenie kary pieniężnej w określonej wysokości było uzasadnione. WSA wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ zwróci uwagę na wykazane uchybienia i poprzez poczynienie dodatkowych ustaleń sprecyzuje rodzaj zarzucanych stronie naruszeń po czym wyda decyzję, którą uzasadni zgodnie z wymogami z art. 107 § 3 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła KNF zaskarżając wyrok w całości oraz domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznania skargi, jeżeli Naczelny Sąd Administracyjny uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. KNF wniosła ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie organ zrzekł się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. z zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez sąd, że KNF naruszyła przepisy postępowania administracyjnego, to jest art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu poprzez brak wskazania w skarżonym wyroku logicznego uzasadnienia dlaczego zaskarżona decyzja KNF istotnie naruszyła postępowanie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak określenia w uzasadnieniu wyroku wskazania co do dalszego sposobu i trybu działania organu administracji (KNF), a także poprzez brak wskazania w skarżonym wyroku logicznego uzasadnienia dlaczego zaskarżona decyzja KNF istotnie naruszyła postępowanie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie organ przedstawił argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną bank wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Postanowieniem z 6 sierpnia 2020 r. o sygn. akt II GSK 97/20 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek I.K. o dopuszczenie jej do udziału w tym postępowaniu stwierdzając brak interesu prawnego po stronie wnioskodawcy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub sąd drugiej instancji) rozpoznają rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna Komisji oparta została na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Komisja w ramach zarzutów podniosła naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a., przyjmując w zakresie pierwszego zarzutu, że podniesione naruszenie powinno prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku oraz że drugie naruszenie nie dawało podstaw do uwzględnienia skargi banku, ponieważ nie mogło mieć ono istotnego wpływu na wynik sprawy. Skarga kasacyjna komisji ma usprawiedliwione podstawy. W ocenie NSA niezasadny jest podniesiony przez organ zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji treści art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia tej normy prawnej ma szerszy zasięg niż drugi z zarzutów kasacyjnych, dlatego sąd drugiej instancji dokonuje jego oceny w pierwszej kolejności. Wynika to z tego, że w przypadku skuteczności zarzutu odnoszącego się do art. 141 § 4 p.p.s.a., a więc uznania wad formalnych zaskarżonego wyroku, NSA nie mógłby w ogóle dokonywać oceny wyroku z punktu widzenia innych zarzutów podnoszących naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Stan taki byłby następstwem tego, że wyrok naruszający art. 141 § 4 p.p.s.a. nie dawałby podstawy do prowadzenia kontroli kasacyjnej skarżonego wyroku. W rozpoznawanej sprawie wyrok sądu pierwszej instancji nie narusza treści art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd drugiej instancji zwracał uwagę, że przepis ten określa formalne wymogi uzasadnienia wyroku, zatem ustala konieczne części uzasadnienia, z których ma się składać formalnie poprawne uzasadnienie. Analiza akt sprawy i treści uzasadnienia skarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że to uzasadnienie odpowiada warunkom z art. 141 § 4 p.p.s.a. Wprawdzie przeważająca część tego uzasadnienia to relacja stanu faktycznego sprawy, a stan ten zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. powinien być ujęty zwięźle, to jednak charakter regulacyjny sprawy, zatem jej obszerna materia, usprawiedliwia takie przedstawienie stanu faktycznego, zwłaszcza ze względu na charakter zarzutów sformułowanych w skardze do sądu pierwszej instancji. Sąd drugiej instancji nie może zgodzić się ze stanowiskiem skargi kasacyjnej, zgodnie z którym art. 141 § 4 p.p.s.a. został naruszony w ten sposób, sąd pierwszej instancji nie zawarł w uzasadnieniu rozważań na temat istotności wpływu stawianych naruszeń w zakresie art. 107 § 3 k.p.a. na rozstrzygnięcie, a to jest istotny element uzasadnienia w wyroku uwzględniającym skargę. Odnosząc się do tak sformułowanego argumentu kasacyjnego stwierdzić należy, że art. 141 § 4 p.p.s.a. nie definiuje wymogów formalnych, w ramach których sąd ma zrealizować formalną stronę uzasadnienia. Inaczej rzecz ujmując, wskazany przepis określa wymogi formalne uzasadnienia, ale nie określa w jakiej formie należy je realizować. To jest pozostawione autorowi uzasadnienia, który może tego dokonać w różnych strukturach językowo-logicznych. Ważne jest, by z treści uzasadnienia dało się wywieść, jakie jest stanowisko sądu co do podstawy rozstrzygania i jakiej jest jej uzasadnienie. Z treści uzasadnienia kontrolowanego wyroku wynika stanowisko sądu, że w przypadku kar administracyjnych organ ma szczególny obowiązek wyraźnego wskazania w decyzji podstawy naruszeń i wymierzenia kary, bo to są elementy konstruujące ten typ sprawy, a więc są to istotne naruszenia w tego typu sprawie w obrębie przepisów procesowych. Sąd drugiej instancji nie podziela również stanowiska Komisji, że wytyczne o jakich stanowi art. 141 § 4 p.p.s.a. mają być w uzasadnieniu wyroku ujęte dosłownie. To wszystko zależy od rodzaju sprawy, ale na pewno mają być tak sformułowane, by organ wiedział w jakim kierunku ma prowadzić postępowanie po uchyleniu jego decyzji. W rozpoznawanej sprawie ten warunek jest spełniony, bowiem sąd pierwszej instancji wskazuje zakres uchybień odnoszących się do kontrolowanej decyzji i konieczność precyzowania zarzucanych spółce naruszeń oraz uzasadnienia decyzji po tych ustaleniach zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Z tych wszystkich powodów rozpoznawany zarzut należało uznać za niezasadny. Zdaniem NSA trafny jest natomiast zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 107 § 3 k.p.a. Z treści zarzutu wynika, że Komisja przyjmuje, że art. 107 § 3 k.p.a. nie został naruszony. Sąd drugiej instancji podziela takie stanowisko i stwierdza, że zaskarżony wyrok sądu pierwszej instancji nietrafnie zakładał, że decyzja KNF narusza art. 107 § 3 k.p.a. w sposób istotny mający wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Pojęcie istotnego wpływu naruszeń procesowych na wynik sprawy nie jest normatywnie zdefiniowane. Oznacza to, że jest to klauzula generalna wymagająca treściowego wypełnienia na gruncie konkretnej sprawy, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności faktycznych i charakteru rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z karą administracyjną. Zgodzić należy się sądem pierwszej instancji, że w tego typu sprawach decyzja w sposób precyzyjny powinna określać podstawy prawne wymierzenia kary oraz poprawnie uzasadniać ich zastosowanie. Jednak nie oznacza to, że kontrolowana decyzja tych warunków nie spełnia. Niewątpliwie uzasadnienie zaskarżonej decyzji KNF jest obszerne i drobiazgowe, przez to ginie w nim problem jurydyczny, a więc sposób rozumienia treści art. 72 ust. 1 w pkt 10 i pkt 4 u.f.i. Sąd drugiej instancji ocenia to jako wadę tego uzasadnienia, jednak nie przyjmuje, że ma ona istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Jest tak dlatego, że z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji daje się ustalić, jaki jest pogląd organu co do wymierzenia kary na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 4 u.f.i. Komisja konsekwentnie przyjmuje, że przepis ten nie mógł być podstawą wymierzenia kary, bowiem obowiązki związane z monitorowaniem przepływu środków pieniężnych o jakich stanowi art. 72 ust. 1 pkt 4 ustawy, to nie te, które objęte były prowadzonym postępowaniem. Dla tych obowiązków organ dopatruje się naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 10 u.f.i. w związku z jej art. 10. Zatem tak sformułowane stanowisko powinno być przedmiotem merytorycznej oceny sądu pierwszej instancji z punktu widzenia regulacji art. 72 ust. 1 pkt. 4 i 10 u.f.i. Uchylenie decyzji KNF na podstawie art. 107 § 3 k.p.a. jest unikaniem dokonania takiej oceny, co nie może mieścić się w naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a. Sąd drugiej instancji przypomina, że art. 107 § 3 k.p.a. odnosi się do formalnych wymogów uzasadnienia decyzji. Naruszenie tego przepisu może być związane tylko z brakiem elementów składowych uzasadnienia, a nie z jego merytoryczną trafnością. Analiza treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że uzasadnienie posiada prawem określone części, zwłaszcza stanowisko organu co do podstaw nałożenia kary. Inną rzeczą jest to, czy stanowisko to znajduje oparcie w przepisach prawa, ale ten wątek sprawy powinien znaleźć odzwierciedlenie w ocenie sądu. W tych okolicznościach NSA uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji mając na uwadze potrzebę jednoznacznej oceny stwierdzonych przez organ naruszeń z uwzględnieniem powyższych ocen i wskazań. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 185 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania, które objęły wpis od skargi kasacyjnej, wynagrodzenie pełnomocnika organu za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed NSA orzeczono w pkt 2 sentencji, na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265 z późn. zm.).