II GSK 941/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant asystent sędziego Tomasz Dąbrowski po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 1 lutego 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 354/21 w sprawie ze skargi B. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 23 grudnia 2020 r. nr SKO.4121.259.2020 w przedmiocie odmowy wymiany prawa jazdy wydanego za granicą na polskie prawo jazdy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 1 lutego 2022 r., sygn. III SA/Łd 354/21 oddalił skargę B. J. (dalej: strona, skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej: Kolegium, SKO) z 23 grudnia 2020 r. w przedmiocie wymiany szwedzkiego prawa jazdy kategorii AM, B na polskie prawo jazdy. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu 6 października 2020 r. skarżący złożył wniosek o wymianę szwedzkiego prawa jazdy kat. AM, B na polski odpowiednik, załączając wymaganą przepisami prawa fotografię oraz dowód uiszczenia opłaty za wydanie prawa jazdy. Do wniosku nie załączył kserokopii prawa jazdy, będącego przedmiotem wymiany. W wyjaśnieniach złożonych 9 października 2020 r. doprecyzował, że składa wniosek o wymianę prawa jazdy wydanego za granicą (w Szwecji), które było wymienione z dokumentu polskiego. Podał, że utracił prawo jazdy w Szwecji w 2014r. z powodu prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości. Wskazał również, że od lutego 2020 przebywa w Polsce. Okres zatrzymania prawa jazdy w Szwecji upłynął w sierpniu 2016 r. Poinformował również, że prowadzi działalność gospodarczą w Polsce, a ww. dokument jest mu niezbędny. Prezydent Miasta Łodzi (dalej: Prezydent), będący organem wydającym prawo jazdy, zwrócił się 12 października 2020 r. przez system teleinformatyczny RESPER do odpowiednich organów państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, o potwierdzenie danych zamieszczonych w oryginale dokumentu zgłoszonego do wymiany. W odpowiedzi uzyskał informację, że 11 czerwca 2008 r. skarżącemu wydane zostało na terenie Szwecji prawo jazdy kat. AM, B o nr [...], które jest obecnie dokumentem nieważnym. Z akt ewidencyjnych kierowcy wynikało, że w 2008 r. strona dokonała wymiany polskiego prawa jazdy kat. B na szwedzki odpowiednik, które zostało zatrzymane z powodu kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, a następnie unieważnione z powodu cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Warunkiem ich przywrócenia (odzyskania) było poddanie się przez stronę specjalistycznym badaniom lekarskim, służącym ocenie zdolności do kierowania pojazdami. Decyzją z 7 listopada 2020 r. na podstawie art. 14 ust. 1, art. 12 ust. 1 pkt 5, art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020r. poz. 1268 z późn. zm., dalej: u.k.p.) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postpowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn, zm., dalej: k.p.a.) Prezydent odmówił skarżącemu wymiany szwedzkiego prawa jazdy kat. AM, B na polski odpowiednik. Po rozpatrzeniu odwołania strony, Kolegium decyzją z 23 grudnia 2020 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 14 u.k.p. oraz art. 1 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. 2018 r., poz. 570 z późn. zm.) utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Kolegium uznało, że zastosowanie znajduje art. 14 u.k.p., w myśl którego osoba posiadająca ważne krajowe prawo jazdy wydane za granicą może, na wniosek, otrzymać prawo jazdy odpowiedniej kategorii, za opłatą, o której mowa w art. 10 ust. 1, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, po zwrocie zagranicznego dokumentu organowi wydającemu prawo jazdy. Przepis ten też wprowadzał dodatkowe warunki wymiany prawa jazdy wydanego za granicą, nie określonego w konwencjach o ruchu drogowym, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a i b u.k.p. Jednakże zdaniem SKO, warunkiem otrzymania przez skarżącego polskiego odpowiednika posiadanego przez niego szwedzkiego prawa jazdy byłoby złożenie wniosku o wymianę dokumentu, posiadane ważnego prawa jazdy wydanego za granicą, uiszczenie opłaty, o której mowa w art. 10 ust. 1 i opłaty ewidencyjnej oraz zwrot zagranicznego dokumentu organowi wydającemu prawo jazdy. Według SKO, w sprawie nie zostały spełnione wszystkie przesłanki. Zgłoszone do wymiany szwedzkie prawo jazdy nie było dokumentem ważnym, a skarżący nie był w stanie dokonać jego zwrotu do organu wydającego, gdyż zagraniczne prawo jazdy nie znajduje się w jego posiadaniu wskutek zatrzymania na terytorium Szwecji. Zachodziła więc negatywna przesłanka wymiany prawa jazdy określona w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., że prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte - w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia. W sprawie bezspornym było, że uprawnienia do kierowania pojazdami zostały skarżącemu w Szwecji cofnięte i mogą być przywrócone dopiero po uprzednim poddaniu się specjalistycznym badaniom lekarskim. Wydanie polskiego prawa jazdy bez spełnienia powyższego warunku prowadziłoby do obejścia prawa szwedzkiego. W tej sytuacji, bez znaczenia była okoliczność, że okres zatrzymania szwedzkiego prawa jazdy upłynął. W świetle bowiem art. 4 ust. 3 u.k.p., na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest uznawane za ważne prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli na terytorium któregokolwiek z tych państw to prawo jazdy zostało zatrzymane lub czasowo albo na stałe cofnięto posiadane uprawnienie do kierowania pojazdem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, rozpoznając skargę strony na ww. decyzję SKO, stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) ją oddalił. Sąd I instancji zaznaczył, że w pismach z 6 i 9 października 2020 r. skarżący określił swoje żądanie jako wniosek o wymianę szwedzkiego prawa jazdy na polskie prawo jazdy. Mimo tak określonego żądania, stronie w rzeczywistości chodziło o wydanie polskiego prawa jazdy, gdyż nie zwróciła szwedzkiego odpowiednika tego dokumentu. W ocenie Sądu I instancji organy administracji trafnie odmówiły stronie wymiany szwedzkiego prawa jazdy. Skarżący nie posiadał bowiem ważnego szwedzkiego prawa jazdy oraz nie zwrócił tego prawa jazdy polskiemu organowi, co stanowiło okoliczności niesporne. Wobec niespełnienia przesłanek określonych w art.14 ust.1 u.k.p. brak było podstaw do uwzględnienia jego żądania. Zdaniem WSA, organy słusznie również uznały, że spełniona została negatywna przesłanka wymiany prawa jazdy określona w art.12 ust.1 pkt 5 u.k.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wynikający z wymienionego przepisu zakres ustaleń organu obejmuje badanie czy wnioskodawca uzyskał prawo jazdy za granicą, czy to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte oraz na jaki czas prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie cofnięto. Bezsporne było, że w 2008 r. wydano skarżącemu szwedzkie prawo jazdy, a 10 sierpnia 2014 r. zatrzymano ten dokument z uwagi na prowadzenie przez stronę pojazdu w stanie nietrzeźwości. Nadto postanowieniem z 15 września 2014 r. Krajowy Zarząd Transportu w [...] unieważnił prawo jazdy skarżącego na okres 24 miesięcy do 10 sierpnia 2016 r. W chwili rozstrzygania szwedzkie prawo jazdy skarżącego nie było ważne, na co wskazywała odpowiedź z systemu informatycznego Eucaris udzielona na zapytanie Prezydenta Łodzi. W piśmie Urzędu ds. Transportu w [...] z 11 sierpnia 2020 r, wyraźnie stwierdzono, że skarżący posiada nieważne szwedzkie prawo jazdy oraz wyjaśniono warunki odzyskania prawa jazdy. Z tłumaczenia uzasadnienia postanowienia z 15 września 2014 r. Krajowego Zarządu Transportu w [...] wynikało, że do odzyskania prawa jazdy w przypadku prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości konieczne jest złożenie odpowiedniego zaświadczenia lekarskiego. Ponieważ skarżący nie złożył takiego zaświadczenia w Krajowym Zarządzie Transportu w [...], organ ten w piśmie z 11 sierpnia 2020 r. stwierdził, że szwedzkie prawo jazdy strony jest nieważne. Sąd I instancji podkreślił, że prawo jazdy jest dokumentem stwierdzającym posiadanie uprawnień do kierowania pojazdami. Skoro 10 sierpnia 2014 r. stronie zatrzymano szwedzkie prawo jazdy i do chwili obecnej go nie odzyskała, to oznacza, że skarżący nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami. W związku z tym polski organ administracji nie mógł wydać stronie polskiego dokumentu stwierdzającego posiadanie takich uprawnień na terenie Polski, gdyż nastąpiłoby to z naruszeniem art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. oraz art.11 ust. 4 dyrektywy nr 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 grudnia 2006r. w sprawie praw jazdy (Dz.Urz.UE L z 2006r.403.18 ze zm.), który stanowi, że państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. Sąd stwierdził, że wydanie Skarżącemu polskiego prawa jazdy byłoby także sprzeczne z celem wprowadzenia wymienionych uregulowań, aby uniemożliwić osobom, które zostały wykluczone z uczestnictwa w ruchu drogowym na terytorium jednego z krajów Wspólnoty, ominięcie nałożonych sankcji i nie dopuścić ich do ruchu drogowego bez uprzedniego spełnienia określnych przepisami prawa warunków do odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami. Sąd I instancji podkreślił, że pismo Urzędu do Spraw Transportu w [...], z 11 sierpnia 2020 r,. jak również postanowienie Krajowego Zarządu Transportu w [...] z 15 września 2014r. są zagranicznymi dokumentami urzędowymi, których moc dowodowa została zrównana z mocą dowodową polskich dokumentów urzędowych (art. 76 § 1 k.p.a.). Przepis art. 1138 Kodeksu postępowania cywilnego zrównuje zagraniczne dokumenty urzędowe z polskimi dokumentami urzędowymi pod względem ich mocy dowodowej i ma zastosowanie także w postępowaniu administracyjnym. Według Sądu I instancji nieuzasadniony był zarzut naruszenia art. 7, art. 8 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie uzyskania informacji w przedmiocie treści prawa szwedzkiego co do warunków odzyskania przez skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami oraz środków zastosowanych wobec skarżącego przez organy w Szwecji. W przekonaniu Sądu I instancji polskie organy administracji nie były zobowiązane wyjaśniać okoliczności podniesionych w skardze (jakie badania lekarskie winien wykonać skarżący w Szwecji, gdzie należy je wykonać, czy są one ograniczone w czasie, a jeżeli tak, to w jakim okresie i jakie jeszcze inne formalności skarżący winien spełnić w Szwecji aby odzyskać prawo jazdy). Dla polskich organów administracji istotne było jedynie to, czy wobec skarżącego nie występuje jedna z przeszkód wydania prawa jazdy określona w art.12 ust.1 pkt 5 u.k.p. i takich ustaleń polskie organy dokonały. W ocenie Sądu I instancji polskie organy administracji nie są zobowiązane do wyjaśniania sytuacji prawnej skarżącego w zakresie odzyskania prawa jazdy w świetle szwedzkich przepisów prawnych. Skarżący nie podważył treści pisma Urzędu do Spraw Transportu w [...] z 11 sierpnia 2020 r. z którego wynika, że jego szwedzkie prawo jazdy jest nieważne ani postanowienia Krajowego Zarządu Transportu w [...] z 15 września 2014 r., w którym podano, dlaczego zatrzymano stronie prawo jazdy i określono warunki odzyskania prawa jazdy. Oba dokumenty Sąd I instancji uznał za wiarygodne. Skarżący, nie zgadzając się z wyrokiem, wystąpił ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA). Zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujące oddaleniem skargi, a to: 1. art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i w konsekwencji błędne ustalenie, iż Skarżący, w świetle prawa szwedzkiego, zobowiązany jest poddać się badaniom lekarskim w celu uzyskania prawa jazdy oraz winien ubiegać się o przedmiotowy dokument w Szwecji, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, oceniony zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, wskazuje na wnioski przeciwne, mianowicie, iż w chwili obecnej wobec Skarżącego wymóg poddania się ww. badaniom nie obowiązuje oraz że nie może on uzyskać prawa jazdy w Szwecji; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. - z uwagi na brak uchylenia decyzji Organów I i II instancji, pomimo zaniechania dokonania przez organy administracji publicznej czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz zebrania całego istotnego dla rozstrzygnięcia materiału dowodowego, a to z uwagi na zaniechanie uzyskania przez ww. organy informacji w przedmiocie treści prawa szwedzkiego w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia, tj. dotyczącym wynikających z przepisów prawa szwedzkiego warunków odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami oraz środków zastosowanych wobec Skarżącego przez właściwe organy w Szwecji w związku z prowadzeniem przez Skarżącego pojazdu w stanie nietrzeźwości; 3. art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz art. 113 § 1 p.p.s.a. - poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodów uzupełniających polegających na uzyskaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi informacji w przedmiocie treści prawa szwedzkiego w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia, tj. dotyczącym wynikających z przepisów prawa szwedzkiego warunków odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami oraz środków zastosowanych wobec Skarżącego przez właściwe organy w Szwecji w związku z prowadzeniem przez Skarżącego pojazdu w stanie nietrzeźwości, podczas gdy było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych w sprawie wątpliwości i nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie; Podnosząc te zarzuty, Skarżący wniósł o: o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie; zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Organ nie zajął stanowiska co do skargi kasacyjnej. Obecny na rozprawie przed NSA pełnomocnik skarżącego podtrzymał stanowisko zajęte w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna Strony nie zasługuje na uwzględnienie. Przed oceną złożonego środka, należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, uwzględnia jednak z urzędu nieważność postępowania. W sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, wyszczególnione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Związanie Sądu odwoławczego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Jednocześnie wymaga zauważenia, że zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte wyłącznie na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia prawa procesowego wymaga nie tylko wskazania naruszonych przepisów procesowych i uzasadnienia tego naruszenia, ale także wykazania jego istotnego wpływu na rozstrzygnięcie, bo tylko w takim przypadku można przyjąć, że naruszenie przepisów postępowania powinno skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Z kolei, wobec braku zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, Sąd odwoławczy może odnieść się do kwestii prawa materialnego tylko w zakresie koniecznym ze względu na podniesione zarzuty procesowe. W konsekwencji Sąd kasacyjny nie jest uprawniony do kwestionowania wykładni przepisów prawa materialnego poczynionej przez Sąd I instancji, a zakres związania wykładnią prawa materialnego wytycza granice skuteczności wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej. Rozpoznana w opisanych granicach skarga kasacyjna nie podlegała uwzględnieniu. Wymaga wyjaśnienia, że kontrolowane postępowanie administracyjne dotyczyło wniosku skarżącego o wymianę szwedzkiego prawa jazdy kategorii AM, B na polski odpowiednik. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięć organów administracji i kontroli Sądu I instancji był art. 14 ust. 1, jak i art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Przepis art. 14 ust. 1 zd. pierwsze u.k.p. stanowił, że osoba posiadająca ważne krajowe prawo jazdy wydane za granicą może, na swój wniosek, otrzymać prawo jazdy odpowiedniej kategorii, za opłatą, o której mowa w art. 10 ust. 1, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, po zwrocie zagranicznego dokumentu organowi wydającemu prawo jazdy. Z kolei na mocy art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte - w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia. Przepisy ustawy o kierujących pojazdami stanowią implementację przepisów dyrektywy 2006/126, w tym jej art. 11, który stanowi, że posiadacz ważnego krajowego prawa jazdy wydanego przez jedno państwo członkowskie, który ma miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, może złożyć wniosek z prośbą o wymianę jego prawa jazdy na prawo jazdy równoważne (ust. 1), a Państwo członkowskie dokonujące wymiany zwraca stare prawo jazdy władzom państwa członkowskiego, które je wystawiło, z podaniem uzasadnienia swojego działania (ust. 3). Państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim, jak i odmawia uznania ważności jakiegokolwiek prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu na terytorium wydającego państwa członkowskiego (art. 11 ust. 4 dyrektywy 2006/126). Zatem warunkiem wymiany prawa jazdy w świetle powyższego przepisu jest posiadanie przez wnioskodawcę ważnego krajowego prawa jazdy wydanego za granicą oraz zwrot tego dokumentu organowi wydającemu odpowiednik, co uważały organy, a Sąd I instancji słusznie podzielił. Nie było sporne, że skarżący nie dołączył do wniosku ani oryginału, ani kopii szwedzkiego prawa jazdy. Natomiast Prezydent w wykonaniu obowiązków określonych w art. 14 ust. 2b u.k.p. (W celu wymiany krajowego prawa jazdy osoby, której prawo jazdy zostało wydane przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederację Szwajcarską lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, właściwy organ wydający prawo jazdy zwraca się do właściwego organu tego państwa o potwierdzenie danych zamieszczonych w oryginale dokumentu.) oraz w art. 14 ust. 2c tej ustawy (organ wydający prawo jazdy wymienia informacje z właściwym organem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, które wydało prawo jazdy, o rozpoczęciu procedury wymiany, przedłużenia tego prawa jazdy lub zgłoszenia jego zatrzymania lub utraty.) wystąpił w drodze teletransmisji przy użyciu Europejskiej Sieci Praw Jazdy do organów szwedzkich o informacje na temat szwedzkiego prawa jazdy strony. Z uzyskanych informacji, nie zakwestionowanych przez stronę, a wręcz przyznanych, skoro powoływała się na te same dokumenty organów szwedzkich, które organ załączył do akt, wynikało, że szwedzkie prawo jazdy skarżącego jest nieważne, gdyż zostało mu odebrane postanowieniem z 15 września 2014 r. na okres 24 miesięcy - do 10 sierpnia 2016 r, z powodu kierowania pojazdem przez Skarżącego w stanie nietrzeźwości i skarżący nie wystąpił o nie, a więc nadal nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami. W świetle powołanych uregulowań, nie podważanych przez stronę, słusznie organy i Sąd I instancji uznały, że dla rozstrzygnięcia sprawy nie mają znaczenia informacje o treści prawa szwedzkiego w zakresie dotyczącym warunków odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami oraz środków zastosowanych wobec skarżącego przez właściwe organy w Szwecji w związku z prowadzeniem przez skarżącego pojazdu w stanie nietrzeźwości. Istotne było to, że skarżący nie posiada ważnego szwedzkiego prawa jazdy, co jednoznacznie potwierdziły dokumenty szwedzkich organów. Wobec powyższego niezasadne okazały się zarzuty zgłoszone: w pkt 2 petitum skargi – błędnej akceptacji przez WSA, co stanowić miało uchybienie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. - naruszenia przez organy art. 7, art. 8 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a., jak i w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej – nieprzeprowadzenia z urzędu opisanego wyżej dowodu, co miało stanowić naruszenie art. 106 § 3 oraz art. 113 § 1 p.p.s.a. Jak zaznaczono, żądany przez stronę dowód nie miał istotnego znaczenia w sprawie (por. wyroki NSA z 20 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 694/19), gdyż z powołanych przepisów k.p.a. wynika obowiązek organów przeprowadzenia dowodów, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a z kolei z art. 106 § 3 p.p.s.a. zaś wyjątkowa możliwość uzupełnienia materiału dowodowego, ograniczona także przesłanką wystąpienia istotnych wątpliwości w danej sprawie. W postępowaniu przed sądem administracyjnym zasadą jest orzekanie w oparciu o materiał dowodowy zebrany i ustalony przez organy administracji. Powyższe oznacza też, że nie doszło także do naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a., gdyż zamknięcie rozprawy nastąpiło w okolicznościach dostatecznego wyjaśnienia sprawy. Należy jednocześnie dodać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie prezentowany jest pogląd, że dokument pochodzący od organu właściwego w zakresie posiadanych informacji, stanowi najbardziej wiarogodny środek dowodowy dla organu prowadzącego postępowanie administracyjne. Jeżeli zatem określone wpisy figurują w ewidencji urzędowej, to są one wiążące dla stron i organów (por. wyroki NSA z: 20 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 4203/18 i powołane w nim orzecznictwo; 22 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 183/22; 29 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 301/19). W tej sytuacji nietrafny był także zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a., skoro ostatni powołany przepis odsyła do stosowania przepisów k.p.c. w przypadku postępowania dowodowego prowadzonego w warunkach określonych w art. 106 § 3 p.p.s.a., a które nie wystąpiły. Zresztą Sąd I instancji słusznie nie znajdował podstaw do wyjaśniania, jakie badania lekarskie powinny być przeprowadzone i jakie warunki spełnione, aby strona odzyskała prawo jazdy w Szwecji (por. s. 11 uzasadnienia wyroku WSA). Nie był także trafnie postawiony zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a. Przepis ten przyznaje określone uprawnienie orzecznicze sądowi administracyjnemu. Nie stwarza jednak wnoszącemu skargę podstaw do żądania, aby sąd zakresem orzekania objął akty wydane we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, innych niż zaskarżony akt. Tak więc to do sądu należy ocena, czy w danej sprawie przepis ten należy zastosować, gdyż jest to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że art. 135 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania w razie oddalenia skargi, a takie rozstrzygnięcie zaskarżono skargą kasacyjną, a nadto, że naruszenie tego przepisu nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 20 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 4203/18 i powołane w nim orzecznictwo). Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.