II GSK 936/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.) Protokolant asystent sędziego Barbara Leszczyńska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 1052/20 w sprawie ze skargi F. W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 9 kwietnia 2020 r. nr DZS.WPA-1.4241.158.2018.7.MG w przedmiocie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz F. W. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1052/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie) po rozpoznaniu sprawy ze skargi F. W. (dalej: skarżący) na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 9 kwietnia 2020 r., w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego uchylił zaskarżoną decyzję. Orzeczenie wraz z uzasadnieniem dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych (www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Warszawie wniósł organ, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych w związku z § 78 ust. 1 i § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 n, poz. 124, ze zm., zwane dalej: "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie") polegające na pominięciu przez Sąd okoliczności, iż na gruncie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy zaistniały przesłanki skutkujące koniecznością wydania decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego, w ramach katalogu otwartego wynikającego z § 113 ust. 7 ww. rozporządzenia; 2. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych poprzez uznanie, iż § 11 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Nr XVII/184/2016 Rady Gminy L. z dnia 8 lipca 2016 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru wsi B. ma rozstrzygające znaczenie przy wydawaniu decyzji na lokalizację zjazdu publicznego podczas gdy obowiązujący miejscowy pian zagospodarowania przestrzennego nie nakłada na zarządcę drogi obowiązku akceptowania sprzecznych z przepisami technicznymi rozwiązań inwestycyjnych w zakresie dróg publicznych i zjazdów z nich; 3. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych w związku z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez wskazanie, iż organ w decyzji z dnia 9 kwietnia 2020 r., znak DZS.WPA- 1.4241.158.2018.7.MG zasugerował możliwość korzystania przez skarżącego ze zjazdu w km 123+340 drogi krajowej nr 73, który jest zjazdem indywidualnym wykorzystywanym jako zjazd publiczny bez prawnie wymaganego pozwolenia, podczas gdy w uzasadnieniu ww. decyzji brak było takiego stwierdzenia; 4. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020 r., poz. 256, ze zm., zwanej dalej: "k.p.a.") poprzez brak ustalenia przez organ stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do zastosowania art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 470, ze zm., zwanej dalej: "ustawą o drogach publicznych"), co doprowadziło do nieprawidłowej odmowy wyrażenia skarżącemu zgody na lokalizację zjazdu publicznego podczas gdy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zebrał całokształt materiału dowodowego, następnie na jego podstawie ustalił pełny stan faktyczny sprawy, który ocenił nie przekraczając granic uznania administracyjnego, a tym samym nie naruszył przepisów postępowania, co w konsekwencji prowadziłoby do błędnego zastosowania właściwych w sprawie przepisów materialnoprawnych. W związku z tak przedstawionymi zarzutami organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie w tym zakresie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik F. W. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 193 zd. 2 p.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość, w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, ograniczenia się w uzasadnieniu wyroku, jedynie do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, korzystając z tego rodzaju możliwości, wobec oddalenia skargi kasacyjnej spółki, w uzasadnieniu swojego wyroku ograniczył się do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. Jak stanowi zaś art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, nadmienić należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać na czym ten błąd polegał. Najpełniejszą formą wskazania błędnego rozumienia przez sąd konkretnego przepisu jest zaś podanie, jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany. Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, w formie pozytywnej, wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, zaś w formie negatywnej, z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego (zob. np. wyrok NSA z dnia z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 – dost. w CBOiS – orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd pierwszej instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia. Odnośnie zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej należy stwierdzić, iż w myśl art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r.o drogach publicznych (Dz.U z 2013 r., poz. 267 ze zm.) budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Zgodnie z ust. 4 art. 29 przywołanej ustawy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony mając na uwadze wzgląd na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Warunki techniczne, o których mowa zostały określone w powoływanym wyżej rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz.U Nr 43, poz. 430). Z powyższego wynika, iż organ administracyjny wydając decyzję w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego lub jego przebudowę, kieruje się względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz kryteriami wyznaczonymi przez powyższe rozporządzenie. Wyjaśnić także należy, że decyzja w sprawie wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu (przebudowę zjazdu indywidualnego na publiczny), podejmowana w oparciu o art. 29 ust. 1 i 4 u.d.p., wydawana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że organ ma możliwość wyboru treści rozstrzygnięcia, jednak wybór ten powinien wynikać z wszechstronnego i obiektywnego rozważenia okoliczności faktycznych sprawy (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 14 września 2005 roku sygn. akt VI SA/Wa 428/05, publ. Lex Polonica nr 18780623 i z dnia 7 marca 2007 roku sygn. akt VI SA/Wa 2235/06 publ. LEX nr 329687). Podejmowane w ramach uznania administracyjnego decyzje pozostają pod kontrolą sądu, ale jej zakres jest ograniczony. Sąd bada bowiem czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji uznaniowej, czy organ nie przekroczył przy wydawaniu decyzji granic uznania oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie zindywidualizowanymi przesłankami. Badaniu podlega także, czy przy podjęciu decyzji został uwzględniony słuszny interes społeczny i słuszny interes strony oraz czy respektowano konstytucyjną zasadę równości wobec prawa (art. 7 k.p.a.). Sam wybór rozstrzygnięcia dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości pozostaje poza kontrolą sądu administracyjnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w kontrolowanej kasacyjnie sprawie Sąd I instancji podjął zasadne wątpliwości co do prawidłowości oceny organu zgromadzonego materiału dowodowego. W pierwszej kolejności należy podnieść, że w sprawie niniejszej orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 24 września 2019r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 868/19 uchylił pierwszą decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. W uzasadnieniu przywołanego prawomocnego wyroku, Sąd wskazał, że § 11 ust. 4 niniejszego planu nie może być interpretowany w ten sposób, że zjazd z drogi krajowej (zapewniający tymczasową obsługę komunikacyjną) może zostać usytuowany jedynie w miejscu, w którym teren 3Up przylega do drogi krajowej, bowiem w planie dla brak jest takiego postanowienia, a nadto taka interpretacja całkowicie wykluczałaby zlokalizowanie jakiegokolwiek zjazdu z drogi krajowej, ponieważ tereny 3Up w ogóle nie graniczą z terenem 1KD(D), przez który biegnie droga krajowa, zaś graniczą z terenem oznaczonym 18KD(D). Sąd nadto jednoznacznie stwierdził, że wyżej przytoczony zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zawiera kategorycznego zakazu lokalizacji drugiego zjazdu dla danego obszaru, szczególnie, że odnosi się do rozwiązania tymczasowego dotyczącego skomunikowania niniejszego obszaru z drogą krajową. Sąd w prawomocnym wyroku przesądził także, że naruszające zapisy planu zagospodarowania przestrzennego są twierdzenia organu, że nieruchomość skarżącego zostanie skomunikowana z drogą krajową za pomocą planowanej drogi dojazdowej klasy D wobec czego nie ma potrzeby na zezwolenie na lokalizację zajazdu publicznego, podczas gdy § 11 ust. 4 planu dopuszcza jako rozwiązanie tymczasowe obsługę komunikacyjną z drogi krajowej za pośrednictwem zjazdu usytuowanego w północno-wschodniej części terenu. W tym miejscu wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ponieważ ocena ta i wskazania, stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a., formułowane są w uzasadnieniu wyroku, moc wiążącą ma nie tylko samo rozstrzygnięcie ale i uzasadnienie. W konsekwencji, przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć zarówno samej wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią natomiast z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie administracyjne. Dodać należy, iż przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, że jest on nieuzasadniony. Rację ma Sąd I Instancji zauważając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 i art, 80 k.p.a. Ustalenia poczynione przez Organ, choć szerokie, są niewystarczające do zastosowania art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych. W szczególności zaś, w oparciu o całokształt zebranego materiału dowodowego, nie sposób uznać za udowodnione, że wnioskowana przez Skarżącego lokalizacja zjazdu publicznego wiązałaby się zagrożeniem bezpieczeństwa ruchu drogowego. Trafnie zauważył Sąd I Instancji, że szereg okoliczności faktycznych przytoczonych przez Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie pozwala na poczynienie ustaleń uzasadniających odmowę wydania zgody na lokalizację wnioskowanego zjazdu publicznego. Ustalenia Organu pozwalają na uznanie za udowodnione, że nie zachodzi żadna przesłanka negatywna wymieniona w § 113 ust. 7 Rozporządzenia, co winno prowadzić do dokładniejszej analizy lokalizacji zjazdu. Wywodzenie z faktu dużego natężenia ruchu drogowego oraz lokalizacji na przedmiotowym odcinku 14 zjazdów, jak słusznie zauważył Sąd I Instancji, jest niewystarczające do stwierdzenia zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Wnioski Organu są tym samym zbyt daleko idące i nie znajdują oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie. Zaakcentowania wymaga, że wzrost natężenia ruchu na przestrzeni ostatnich lat na przedmiotowym odcinku drogi nr 73, nie doprowadził do wzrostu liczby wypadków jest to odcinek bezpieczny i brak jest na tym etapie jakichkolwiek dowodów na to, że lokalizacja zjazdu publicznego zgodnie z wnioskiem Skarżącego negatywnie wpłynie na owo bezpieczeństwo. Co do dalszych zarzutów skargi, nietrafnie podnosi Skarżący kasacyjnie, że Sąd I Instancji dopuścił się obrazy przepisów prawa materialnego, a to art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych w zw. z § 78 ust 1 oraz § 113 ust 7 Rozporządzenia, w wyniku czego pominął, że zaistniały przesłanki skutkujące koniecznością wydania decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego wnioskowanego przez Skarżącego. Wbrew twierdzeniom Organu, zaskarżone orzeczenie zostało wydane z uwzględnieniem wszelkich okoliczności sprawy, które następnie zostały poprawnie ocenione przez Sąd I Instancji. Po dogłębnej analizie zgromadzonego materiału dowodowego Sąd I Instancji trafnie uznał, że nie zachodzą przesłanki, które uzasadniałyby wydanie decyzji odmownej, zaś argumentacja powoływana przez Organ w toku postępowania nie jest wystarczająca do uzasadnienia decyzji Organu. Rozważenie okoliczności sprawy oraz zgromadzonego materiału dowodowego zasadnie doprowadziły Sąd I Instancji do prawidłowego wniosku, że w sprawie nie występuje żadna z negatywnych przesłanek z § 113 ust 7 Rozporządzenia. W zaskarżonym wyroku trafnie zauważono, że przełożenie natężenia ruchu drogowego na poziom bezpieczeństwa na danej drodze nie jest automatyczne. Tak samo, poprzestanie przez Organ na twierdzeniu, że na powyższym odcinku występuje 14 zjazdów i wyprowadzenie z niego automatycznego wniosku o realnym zagrożeniu dla wszystkich uczestników ruchu na drodze krajowej nr 73, jest zbyt daleko idącym uproszczeniem i z całą pewnością nie jest wystarczające do przyjęcia, że planowany zjazd wpłynie na pogorszenie bezpieczeństwa ruchu oraz ograniczenie przepustowości na przedmiotowym odcinku drogi nr 73. Nie sposób odmówić prawidłowości wnioskowaniu przeprowadzonemu przez Sąd I Instancji a odnoszącemu się do wzrostu natężenia ruchu. W zaskarżonym wyroku poprawnie wyprowadzono wniosek, że skoro pomimo wzrostu natężenia ruchu, na odcinku w ciągu 5 lat doszło do jedynie dwóch wypadków (bez ofiar śmiertelnych), to przedmiotowy odcinek jest odcinkiem bezpiecznym. Wzrost natężenia ruchu drogowego jest wynikiem postępującego rozwoju motoryzacyjnego, coraz większego zmotoryzowania oraz mobilności ludności. Wzrost natężenia ruchu drogowego jest więc naturalnym procesem, który w dalszym ciągu będzie postępował i jako taki nie może stanowić samodzielnej podstawy do oceny bezpieczeństwa na danym odcinku drogi. Przeciwne twierdzenia Organu nie dość, że nie zostały dostatecznie wykazane, to jeszcze stoją w sprzeczności z twierdzeniami samego Organu, który wyraźnie przyznał, że w miejscu lokalizacji wnioskowanego zjazdu publicznego występuje prosty odcinek drogi o dobrej widoczności. Dalej, zważywszy na uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie lokalizacji zjazdu publicznego, należy za Sądem I Instancji powtórzyć, że nie jest wystarczające odwołanie się w uzasadnieniu decyzji odmawiającej lokalizacji zjazdu, ogólnie do zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym i potencjalnego niebezpieczeństwa zagrażającego uczestnikom ruchu, bez wskazania konkretnych przyczyn wykluczających urządzenie zjazdu w konkretnym przypadku. Za niedostateczne należy uznać ogólnikowe uzasadnienie Organu, że spełnienie przesłanek z § 78 i brak negatywnych przesłanek z § 113 ust. 7 Rozporządzenia jest niewystarczające do stwierdzenia, iż rzeczony zjazd będzie bezpieczny. Rację ma także Sąd I Instancji zauważając, że Organ jako podmiot wyspecjalizowany nie jest zwolniony od przeprowadzenia rzetelnego i wyczerpującego postępowania wyjaśniającego. Decyzje, które są wydawane w ramach uznania administracyjnego powinny cechować się szczególnie starannym uzasadnieniem faktycznym i prawnym (por. wyrok NSA z 27.2.2014r., sygn. akt 1 OSK 1786/12). Nie sposób przyjąć, że zaskarżona decyzja odpowiada powyższym wymogom, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd I Instancji. Skoro zaś Organ nie jest w stanie przedstawić szczegółowego uzasadnienia prawnego i faktycznego dla decyzji odmawiającej lokalizacji zjazdu, to należy uznać, że decyzja ta została wydana z przekroczeniem granic uznaniowości, a prawidłowym rozstrzygnięciem w sprawie jest wydanie decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu publicznego zgodnie z wnioskiem Skarżącego. Powyższe oznacza, że pierwszy z zarzutów podniesionych przez Skarżącego kasacyjnie nie może stanowić usprawiedliwionej podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej wniesionej przez Organ ani do orzeczenia o oddaleniu skargi. Drugi z zarzutów skargi kasacyjnej koncentruje się na nieprawidłowym uznaniu, że postanowienia m.p.z.p. dla wsi B. mają rozstrzygające znaczenie przy wydawaniu decyzji dotyczącej lokalizacji zjazdu publicznego. Dodatkowo Organ podniósł, że m.p.z.p. dla wsi B. nie nakłada na Organ, jako zarządcę drogi, obowiązku akceptowania sprzecznych z przepisami technicznymi rozwiązań inwestycyjnych w zakresie dróg publicznych i zjazdów z nich. Zauważyć w pierwszej kolejności wypada, że Sąd I Instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku tylko jeden raz odwołał się do postanowień m.p.z.p. dla wsi B., stwierdzając, że "do terenu 3Up (w tym działki nr ew. 15) nie prowadzi żaden zgodny z prawem zjazd publiczny, który umożliwiałby obsługę komunikacyjną zabudowy usługowo-produkcyjnej." Inne odwołania do p.z.p. dla wsi B. stanowią element opisu dotychczasowego przebiegu postępowania. Powyższe stwierdzenie, odwołujące się do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zostało w żaden sposób rozwinięte, a Sąd I Instancji nie wyprowadził zeń innych wniosków, poza przyznaniem Skarżącemu racji, że do terenu 3Up, w tym do nieruchomości Skarżącego, nie prowadzi żadne zgodny z prawem zjazd publiczny. Stwierdzenie to miało na celu potwierdzenie, że została spełniona pozytywna przesłanka lokalizacji zjazdu, o której mowa w § 9 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia. Wbrew temu co twierdzi Organ, Sąd I Instancji nie sformułował (ani nawet nie zasugerował] wniosku, że postanowienia m.p.z.p. dla wsi B. mają rozstrzygające znaczenie przy wydawaniu decyzji dotyczącej lokalizacji zjazdu publicznego, a Organ ma bezwzględny obowiązek stosowania się do tychże postanowień. Już tylko z tego względu przedmiotowy zarzut należy uznać za chybiony. Ponadto, podnieść należy, że odniesienie do zgodności ustaleń Organu z m.p.z.p. dla wsi B. zawiera uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 września 2019 roku, sygn. akt VII SA/Wa 868/19. Wyrok ten nie został zaskarżony przez Organ. Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. wyrażone w nim ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania są wiążące zarówno dla Organu, jak i Sądu I Instancji, a tym samym aktualnie podnoszone przez Organ zarzuty, nie mogą zostać uwzględnione. Resumując, omawiany zarzut skargi kasacyjnej odnosi się do wniosków, które de facto nie zostały sformułowane przez Sąd I Instancji, co sprawia, że zarzut ten nie może doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi. Kolejno, za chybiony należy uznać zarzut Skarżącego kasacyjnie, że Sąd I Instancji nieprawidłowo wskazał, iż Organ zasugerował możliwość korzystania przez Skarżącego ze zjazdu indywidualnego wykorzystywanego jak zjazd publiczny bez wymaganego prawem zezwolenia. W toku przedmiotowego postępowania Organ, odmawiając Skarżącemu zgody na lokalizację wnioskowanego zjazdu publicznego, wielokrotnie powoływał się na fakt, iż na działce nr 753/2, w km 123+340 drogi krajowej nr 73 zlokalizowany jest zjazd indywidualny, który wykorzystywany jest jako zjazd publiczny. Przedmiotowy zjazd wykorzystywany jest jako zjazd publiczny bez wymaganego prawem zezwolenia, a mimo to Organ wielokrotnie naprowadzał, że skomunikowanie działek Skarżącego z drogą krajową winno odbywać się właśnie z wykorzystaniem zjazdu na działce nr 753/2 i ustanowieniem służebności drogi koniecznej, co jednoznacznie należy odczytywać jako sugerowanie przez Organ możliwości korzystania przez Skarżącego właśnie z ww. zjazdu. I tak dla przykładu można wskazać, że na str. 6 decyzji z 15 lutego 2019 roku Organ podał, iż "obsługa komunikacyjna terenu 3Up jest obecnie zapewniona za pomocą istniejącego w km 123+340 zjazdu indywidulanego, na granicy działek nr 14/2 i 13/2 (obecnie działka nr 753/2) [...] Na marginesie wskazać należy, iż istniejący zjazd w km 123+340, który to obsługuje komunikacyjnie teren o przeznaczeniu usługowo-produkcyjnym (symbol 3Up) jest zjazdem indywidulanym i z uwagi na prowadzoną działalność gospodarczą na działce nr 753/2 winien zostać przebudowany do parametrów zjazdu publicznego, bowiem obecnie jest wykorzystywany bez prawnie wymaganego zezwolenia [...] Nie oznacza to jednak, iż, tak jak twierdzi wnioskodawca, teren 3Up nie jest legalnie skomunikowany, bowiem tok jak wspomniano teren jest skomunikowany za pomocą istniejącego w km 123+340 zjazdu indywidulanego, który wykorzystywany jest jako zjazdu publicznych bez prawnie wymaganego zezwolenia". W świetle powyższego, omawiany zarzut skargi kasacyjnej należy uznać za całkowicie nieuzasadniony. W tym miejscu, zauważy także wypada, że trzeci z zarzutów skargi kasacyjnej odnosi się między innymi do § 9 ust 1 pkt 3 Rozporządzenia, co jednak nie zostało szerzej omówione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią § 9 ust 1 pkt 3 Rozporządzenia stosowanie zjazdów z drogi głównej ruchu przyspieszonego klasy GP dopuszczalne jest gdy brak jest innej możliwości dojazdu do przyległych nieruchomości. Dla nieruchomości Skarżącego wnioskowany zjazd publiczny stanowi jedyną możliwość dojazdu do drogi, co jest równoznaczne ze spełnieniem warunku dopuszczalności lokalizacji zjazdu. Okoliczność tą wziął pod rozwagę także Sąd I Instancji wydając zaskarżone orzeczenie. Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1934 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącej kasacyjnie na rzecz F. W. kwotę 360 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.