II GSK 935/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 28 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1413/20 w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na czynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie wykreślenia z rejestru przedsiębiorców oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1413/20 oddalił skargę S. sp. z o.o. z siedzibą w Ż. na czynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie wykreślenia z rejestru przedsiębiorców. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił na wstępie stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że w dniu 27 sierpnia 2019 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej na podstawie art. 12a pkt 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2460 ze zm.) wykreślił z Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych (dalej: RPT) M. sp.j. w związku z ustaleniem, że 23 marca 2018 r. uprawomocniło się wykreślenie tej spółki z Krajowego Rejestru Sądowego. W 21 kwietniu 2020 r. M. N. sp. z o.o. wniosła do Prezesa UKE o zmianę danych w RPT ([...]) poprzez wpisanie w miejsce M. sp.j. podmiotu M. N. sp. z o.o., podając, że jest następcą prawym M. sp.j. Prezes UKE - pismem z 29 kwietnia 2020 r., poinformował M. N. sp. z o.o. o wykreśleniu z dniem 27 sierpnia 2019 r. wpisu RPT [...], a w konsekwencji o braku możliwości dokonania zmiany w nieistniejącym już RPT [...]. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. pismo Prezesa UKE z 29 kwietnia 2020 r. oraz na czynność Prezesa UKE, polegającą na wykreśleniu M. sp.j. z RPT [...] bez wydania decyzji administracyjnej Prezes UKE w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o oddalenie skargi jako niezasadnej. Skarga M. N. sp. z o.o. na pismo Prezesa UKE z 29 kwietnia 2020 r. została odrzucona, jako niedopuszczalna postanowieniem WSA w Warszawie z 3 lipca a 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1295/20. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 10 listopada 2020 r., sygn. akt II GSK 956/20 oddalił skargę kasacyjną złożoną w tej sprawie. Z kolei skarga na czynność Prezesa UKE z 27 sierpnia 2019 r., polegającą na wykreśleniu M. sp.j. z RPT [...], została zarejestrowana pod sygn. akt VI SA/Wa 1413/20. Pismem z 12 października 2020 r. do udziału w postępowania zgłosiła się S. sp. z o.o. z siedzibą w Ż. i poinformowała, że stała się następcą prawnym skarżącej spółki M. N. Sąd I instancji oddalając skargę na powyższą czynność na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej: p.p.s.a.) powołał się na treść art. 10 ust. 1, art. 12 i art. 12a pkt 3 ustawy – Prawo telekomunikacyjne i stwierdził, że prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie telekomunikacyjnym, dla swej legalności, wymaga wpisu do RPT. Zarówno wpis do RPT, jak i wykreślenie takiego wpisu, są czynnościami konstytutywnymi, rozporządzającymi prawami i obowiązkami podmiotu wpisywanego/wykreślanego, bowiem rodzą po stronie takiego podmiotu prawo/bądź pozbawiają prawa prowadzenia reglamentowanej działalności telekomunikacyjnej. Dlatego skarga jest dopuszczalna, jako że złożona na czynność Prezesa UKE z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień wynikających z przepisów ustawy – Prawo telekomunikacyjne (art. 3 § pkt 4 p.p.s.a.). W ocenie Sądu I instancji, z uwagi na treść art. 12a pkt 3 ustawy – Prawo telekomunikacyjne Prezes UKE, w następstwie powzięcia informacji o prawomocnym wykreśleniu M. sp.j. z KRS obowiązany był do zastosowania sankcji w nim przewidzianej, tj. wykreślenia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego z RPT ([...]), co uczynił 27 sierpnia 2019 r. M. N. sp. z. o.o., jako następca prawy M. sp.j., po przekształceniu spółki jawnej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, a z pewnością po wykreśleniu M. sp.j. z KRS (wpis prawomocny od 23 marca 2018 r.), należycie dbając o własne interesy, na podstawie art. 12 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, miała obowiązek niezwłocznego złożenia do Prezesa UKE pisemnego wniosku o dokonanie zmian danych w RPT [...], co uczyniła dopiero w kwietniu 2020 r. Nie było to więc działanie niezwłoczne. Sąd I instancji nie podzielił stanowiska skarżącej, jakoby organ miał w tej sprawie podjąć czynności zmierzające do ustalenia stanu faktycznego inne, a niżeli wynikające z art. 12a pkt 3 ustawy Prawo telekomunikacyjne. Jedynym obowiązkiem Prezesa UKE było ustalenie czy przedsiębiorca telekomunikacyjny M. sp.j., wpisany w RPT [...], został wykreślony z KRS, czy też nie oraz czy wykreślenie to jest prawomocne. Bez znaczenia przy tym pozostawało dla organu, w świetle art. 12a pkt 3 ustawy Prawo telekomunikacyjne, na co wskazano w skardze, z jakiego powodu wykreślenie nastąpiło. Ze nietrafne Sąd I instancji uznał też stanowisko skarżącej, jakoby Prezes UKE miał obowiązek wydania w sprawie wykreślenia przedsiębiorcy z RPT decyzji administracyjnej. Ustawa – Prawo telekomunikacyjne wskazuje jedynie, że po dokonaniu wpisu/zmiany danych w RPT Prezes UKE wydaje zaświadczenie (art. 11 i art. 12 ust. 3). Obowiązek wydania decyzji nie wynika także z przywołanych w skardze art. 206 ustawy – Prawo telekomunikacyjne w zw. z art. 104 § 1 k.p.a. Kwestia wpisu/zmiany danych/wykreślenia wpisu RPT nie jest postępowaniem w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., ale postępowaniem o charakterze uproszczonym i odformalizowanym. W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że ziszczenie się przewidzianej w art. 12a pkt 3 ustawy – Prawo telekomunikacyjne okoliczności, obliguje Prezesa UKE do zastosowania sankcji wykreślenia. Przepis ten jest jasny i nie pozostawia wątpliwości. Wykreślenie podmiotu – spółki prawa handlowego, z KRS powoduje, że Prezes UKE zobligowany jest do wykreślenia z RPT takiego podmiotu bez czynienia jakichkolwiek dodatkowych założeń. Racjonalny ustawodawca przyjął, że przedsiębiorcy telekomunikacyjni, jako profesjonaliści, sami winni dbać o aktualność i zgodność ze stanem faktycznym wpisów w RPT, bowiem leży to w ich interesie, jako podmiotów uprawnionych do prowadzenia reglamentowanej działalności gospodarczej, której legalne wykonywanie jest zależne od posiadania aktywnego wpisu w RPT. Ze wskazanych powodów skarga została oddalona. W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 12a pkt 3 ustawy - Prawo telekomunikacyjne poprzez jego błędną wykładnię skutkującą oddaleniem skargi, a polegającą na przyjęciu, iż przepis ten stanowi dla Prezesa UKE samodzielną podstawę do wykreślenia wpisu w RPT w drodze czynności materialnotechnicznej, bez konieczności wydawania decyzji administracyjnej w tym przedmiocie, pomimo iż obowiązek wydania decyzji administracyjnej wynika z art. 206 ustawy - Prawo telekomunikacyjne w zw. z art. 104 § 1 k.p.a.; 2) przepisów prawa procesowego, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 206 ustawy - Prawo telekomunikacyjne w zw. z art. 1 pkt 1 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię skutkującą oddaleniem skargi, a polegającą na przyjęciu, że postępowanie w przedmiocie wykreślenia przedsiębiorcy z RPT nie jest sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., podczas gdy wykreślenie przedsiębiorcy z RPT jest sprawą indywidualną należącą do właściwości Prezesa UKE – co wynika z art. 10 ust. 2 ustawy - Prawo telekomunikacyjne i jest sprawą rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej, co wynika z art. 206 ustawy - Prawo telekomunikacyjne w zw. z art. 104 § 1 k.p.a.; b) art. 206 ustawy - Prawo telekomunikacyjne w zw. z art. 104 § 1 k.p.a. w związku z art. 12a pkt 3 ustawy - Prawo telekomunikacyjne poprzez ich błędną wykładnię skutkującą oddaleniem skargi, a polegającą na przyjęciu, że Prezes UKE nie miał obowiązku wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie wykreślenia M. N. z RPT, gdyż obowiązek taki expressis verbis nie wynika z przepisów ustawy - Prawo telekomunikacyjne, podczas gdy obowiązek taki wynika z art. 206 ustawy - Prawo telekomunikacyjne w zw. z art. 104 k.p.a.; c) art. 146 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie skutkujące oddaleniem skargi pomimo, że w tej sprawie Prezes UKE zobowiązany był do przeprowadzenia postępowania administracyjnego i wydania decyzji administracyjnej czego zaniechał, co skutkowało tym, że skarżąca bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym - co jest podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego, a w konsekwencji warunkuje uwzględnieniem skargi poprzez stwierdzenie bezskuteczności czynności; d) art. 146 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 206 § 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne w zw. z art. 104 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie skutkujące oddaleniem skargi, pomimo, że w tej sprawie Prezes UKE zobowiązany był do przeprowadzenia postępowania administracyjnego i wydania decyzji administracyjnej, czego zaniechał, co stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji warunkujące uwzględnienie skargi poprzez stwierdzenie bezskuteczności czynności, - a także błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu przez WSA, że skarżąca kwestionuje podstawę wykreślenia przedsiębiorcy z RPT w oparciu o art. 12a pkt 3 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, podczas gdy istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy wykreślenie na ww. podstawie może nastąpić bez wydania przez organ decyzji administracyjnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. W rozpatrywanej sprawie spór prawny dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem czynności Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie wykreślenia z rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych stwierdził, że nie jest ona niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie wniesionej na nią skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika – najogólniej rzecz ujmując – że wobec zaktualizowania się określonej w art. 12a pkt 3 ustawy Prawo telekomunikacyjne przesłanki, wykreślenie spółki z rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych nastąpiło bez naruszenia prawa, co nie wymagało przy tym wydania przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej decyzji administracyjnej, albowiem formą działania w jakiej następuje wykreślenie z wymienionego rejestru jest czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczające, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadniają twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie wyroku Sądu I instancji, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Innymi słowy, według Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna nie podważa stanowiska Sądu I instancji, że kontrolowane przez ten Sąd wykreślenie z rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych nie jest niezgodne z prawem. Zarzuty skargi kasacyjnej, które podważają zgodność z prawem zaskarżonego wyroku z pozycji opartego na gruncie naruszeń wskazywanych przepisów prawa twierdzenia, że wykreślenie spółki z rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych wymagało wydania decyzji administracyjnej – nie zaś, jak przyjął Sąd instancji podjęcia czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. – nie są usprawiedliwione, a komplementarny charakter tych zarzutów uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie. W punkcie wyjścia – co nie jest to bez znaczenia dla oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej, a zwłaszcza zarzutów naruszenia art. 206 oraz art. 12a pkt 3 ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz art. 1 pkt 1 k.p.a. – w kontekście istoty sporu prawnego w rozpatrywanej, a co za tym idzie w odpowiedzi na oczekiwanie strony skarżącej odnośnie do dokonania wykreślenia spółki z rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych w sugerowanej przez nią formie, a mianowicie dokonania tego wykreślenia decyzją administracyjną, trzeba przede wszystkim podnieść, że warunkiem sine qua non uznania tego oczekiwania za usprawiedliwione – a tym samym przyjęcia, że wykreślenie to powinno nastąpić w formie decyzji – jest i musi być istnienie materialnego przepisu prawa, który kształtuje sferę praw i obowiązków oraz przyznaje organowi możność rozstrzygania w tym zakresie w formie decyzji. Zatem fundamentem, który przesądza o decyzyjnym statusie działania organu musi być przepis prawa pozytywnego, który dozwala na władcze rozstrzygnięcie sprawy przez konkretny organ w ramach przyznanej przez ustawę kompetencji. Wbrew twierdzeniom i oczekiwaniom strony skarżącej, w rozpatrywanej sprawie omawiany warunek nie zaktualizował się. Zwłaszcza, gdy w korespondencji do powyższego zaakcentować, że – o czym w odniesieniu do konsekwencji wynikających z przepisów art. 206 oraz art. 12a pkt 3 ustawy Prawo telekomunikacyjne mowa dalej – nie sposób jest twierdzić, iż zawsze i w odniesieniu do każdej "sprawy" – w tym również dotyczącej wykreślenia z rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych – jej "załatwienie" następuje w formie decyzji, albowiem nie podlegają załatwieniu w tej formie przypadki, gdy: sprawa należy do zakresu działania organów administracji, ale podlega załatwieniu w innej formie niż decyzja (np. w formie czynności materialno – technicznej, aktu stanu cywilnego lub zaświadczenia); sprawa ma charakter administracyjny, ale dane uprawnienie lub obowiązek wynika wprost z ustawy (lub wydanego na jej podstawie aktu normatywnego) i nie wymaga konkretyzacji (rozstrzygnięcia) w formie decyzji; sprawa ma charakter administracyjny, ale nie jest objęta w ogóle regulacją administracyjnoprawną (np. korzystanie z wód niewykraczające poza korzystanie powszechne w granicach określonych przepisami prawa wodnego; wpłaty na fundusze społeczne oparte na zasadzie dobrowolności); sprawa nie ma charakteru administracyjnego, lecz cywilnoprawny i załatwiana jest w formie umowy albo jednostronnej czynności cywilnoprawnej (zob. np. Z. R. Kmiecik, Wszczęcie ogólnego postępowania administracyjnego, Warszawa 2014, s. 211–212). Uwzględniając powyższe za uzasadnione trzeba uznać twierdzenie, że z ustawy Prawo telekomunikacyjne, w tym z jej przepisów art. 206 oraz art. 12a pkt 3 nie wynika, aby wykreślenie z rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych miało następować w formie decyzji administracyjnej, a w konsekwencji, aby wykreślenie to miało następować w innej prawnej formie działania administracji, niż czynność o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wbrew stanowisku strony skarżącej, tezy przeciwnej w żadnym stopniu, ani też zakresie nie uzasadnia treść art. 206 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, który stanowi, że postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z niniejszej ustawy oraz ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Konwencja językowa, którą ustawodawca operuje na gruncie przywołanego przepisu prawa, aż nadto jasno i wyraźnie wskazuje bowiem na to, że jakkolwiek postępowanie w sprawach regulowanych ustawą Prawo telekomunikacyjne podlega regulacjom k.p.a., albowiem ma się ono "toczyć się na podstawie przepisów ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego", to jednak "[...] ze zmianami wynikającymi z niniejszej ustawy oraz ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych." Oznacza to, innymi słowy, że na gruncie tak sformułowanego zastrzeżenia – bo tak należy właśnie oceniać omawiany zabieg zastosowany przez ustawodawcę – bieg i sposób prowadzenia tego postępowania, w tym zwłaszcza sposób jego zakończenia oraz forma w jakiej ma to nastąpić, nie zawsze będą podlegały regulacjom k.p.a., lecz będą podlegały również regulacjom ustawy Prawo telekomunikacyjne, co z całą pewnością będzie miało miejsce wówczas, gdy w odniesieniu do konkretnej materii – w tym materii odnoszącej się do prawnej formy działania organu administracji – będzie to wynikało z konkretnych przepisów przywołanej ustawy oraz wynikających z nich zmian w relacji do przepisów k.p.a. regulujących tą materię na ogólnych zasadach. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe znajduje swoje potwierdzenie, a zarazem odzwierciedlenie w przepisach Rozdziału 2 Działu I – "Wykonywanie gospodarczej działalności telekomunikacyjnej" – przywołanej ustawy, z których najogólniej rzecz ujmując wynika, że działalność telekomunikacyjna będąca działalnością gospodarczą jest działalnością regulowaną i – na pisemny wniosek przedsiębiorcy lub innego podmiotu uprawnionego do wykonywania działalności gospodarczej na podstawie odrębnych przepisów, który powinien zawierać wymagane ustawą dane oraz oświadczenia – podlega wpisowi do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych, prowadzonego przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (zob. art. 10 ust. 1 – 14), który w terminie 7 dni od dokonania wpisu wydaje zaświadczenie o wpisie do rejestru (art. 11). Z przepisów wymienionego działu wynika również, że zmiana danych, o których mowa w art. 10 ust. 4 pkt 1 – 8 przywołanej ustawy, zobowiązuje przedsiębiorcę telekomunikacyjnego do wystąpienia z pisemnym wnioskiem o dokonanie zmiany wpisu w rejestrze, po dokonaniu których Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wydaje aktualne zaświadczenie (art. 12). Z dotychczas przywołanych przepisów ustawy Prawo telekomunikacyjne jednoznacznie oraz ponad wszelką wątpliwość wynika, że – zwłaszcza, gdy odwołać się do argumentu z istoty instytucji rejestru oraz konwencji językowej, którą na gruncie tych przepisów operuje ustawodawca ("wpisowi do rejestru podlega" – art. 10 ust. 1; "wpisu do rejestru dokonuje się a podstawie" – art. 10 ust. 4; "Prezes UKE dokona wpisu [...] w terminie 7 dni od dnia wpływu tego wniosku" – art. 10 ust. 8; "Prezes UKE prostuje z urzędu wpis" – art. 10a; "Prezes UKE w terminie 7 dni od dnia dokonania wpisu" – art. 11 ust. 1; "Prezes UKE [...] dokonuje zmiany wpisu w rejestrze" – art. 12 ust. 3) – ani wpis do rejestru, ani też wpis polegający na zmianie pierwotnie ujawnionych w nim danych, nie wymaga formy decyzji administracyjnej. Działania organu administracji w tej formie nie wymaga również, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wykreślenie przedsiębiorcy z rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Również bowiem w odniesieniu do instytucji wykreślenia z rejestru – podobnie, jak w odniesieniu do wpisu do rejestru oraz zmiany wpisu w rejestrze – znajdują swoje zastosowanie konsekwencje wynikające z art. 206 ust. 1 in fine ustawy Prawo telekomunikacyjne, o których mowa była powyżej. Nie dość bowiem, że w art. 12a tej ustawy ustawodawca operuje identyczną, jak na gruncie powyżej przywołanych przepisów ustawy konwencją językową stanowiąc, że "Prezes UKE wykreśla z rejestru przedsiębiorcę telekomunikacyjnego", co powoduje, że z przepisu tego – podobnie, jak i z powyżej przywołanych – nie wynika, aby realizacja tej kompetencji miała następować w formie decyzji, albowiem wymagałoby to istnienia w miarę wyraźnie stanowiącego o tym przepisu ustawy Prawo telekomunikacyjne – a takiego nie ma, zaś istnienia samoistnego źródła nie można w tej mierze upatrywać w art. 104 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 20 marca 2003 r., sygn. akt II SA 2558/02) – to w spornym w sprawie zakresie nie można tracić z pola widzenia określonych tym przepisem prawa przesłanek realizacji omawianej kompetencji. Na podstawie art. 12a ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz określonego nim zamkniętego katalogu przesłanek wykreślenia z rejestru trzeba bowiem stwierdzić, że ich charakter jest tego rodzaju, że nie wymaga władczego konkretyzowania sytuacji prawnej przedsiębiorcy komunikacyjnego przez organ prowadzący rejestr, albowiem w relacji do przesłanek wpisu do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych oraz obowiązków przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, sytuacja ta jest już dostatecznie jasno oraz precyzyjnie kształtowana po pierwsze, albo zaistnieniem określonych zdarzeń o prawnie doniosłym znaczeniu dla wpisu do rejestru, a mianowicie wydaniem decyzji o zakazie wykonywania działalności telekomunikacyjnej (pkt 1) lub uzyskaniem informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo Krajowego Rejestru Sądowego o wykreśleniu przedsiębiorcy telekomunikacyjnego (pkt 3) lub uzyskaniem informacji o wydaniu prawomocnego orzeczenia zakazującego przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu prowadzenia działalności gospodarczej objętej wpisem (pkt 4) lub niewypełnieniem przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 7 ust. 1 i 2, za dwa kolejne lata (pkt 5), albo po drugie, wolą samego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, a mianowicie jego wnioskiem o wykreślenie z rejestru (pkt 2). Przy tym, co z punktu widzenia oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej nie jest bez znaczenia, zdarzenia wymienione w pkt 1 oraz pkt 3 – 5 art. 12a przywołanej ustawy zostały opisane w tak jednoznaczny, a co za tym idzie również zupełny sposób, że ich zaistnienie oraz potwierdzenie ich zaistnienia, a co za tym idzie również kształtowanie tymi zdarzeniami sytuacji prawnej przedsiębiorcy komunikacyjnego, nie może budzić żadnych wątpliwości – co trzeba odnieść również do stanu wiedzy i świadomości samego przedsiębiorcy o ich zaistnieniu – skoro chodzi o decyzję o zakazie wykonywania działalności telekomunikacyjnej (pkt 1) oraz o prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu prowadzenia działalności gospodarczej objętej wpisem (pkt 4), czy też o informację z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo Krajowego Rejestru Sądowego o wykreśleniu przedsiębiorcy telekomunikacyjnego (pkt 3), której znaczenie – co trzeba podkreślić – skorelowane jest w logiczny i oczywisty wręcz sposób z adresowanym do przedsiębiorcy obowiązkiem niezwłocznego wystąpienia z wnioskiem o dokonanie zmiany wpisu w rejestrze, jeżeli nastąpiła zmiana danych, o których mowa w art. 10 ust. 4 pkt 1 – 8 (art. 12 ust. 1). Tożsame wnioski trzeba formułować także w odniesieniu do zaistnienia zdarzenia polegającego na niewypełnieniu przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 7 ust. 1 i 2, za dwa kolejne lata (pkt 5). Zwłaszcza, gdy w korespondencji do okoliczności odnoszącej się do stanu wiedzy oraz świadomości przedsiębiorcy telekomunikacyjnego podkreślić, że przepis art. 7, do którego odsyła pkt 5 art. 12a, jest adresowany do przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, a ponadto, że aż nadto jasno i wyraźnie określa on podmiot, wobec którego jest wykonywany obowiązek informacyjny, a ponadto – co trzeba podkreślić – termin wykonywania tego obowiązku oraz jego treść i formę, co powoduje, że sugestia strony skarżącej o arbitralności działania organu administracji w omawianej sytuacji, nie jest uprawniona. Niewypełnienie przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego obowiązków informacyjnych jest bowiem kategorią obiektywną, podobnie jak i powyżej wymienione zdarzenia prawne, a także i wniosek o wykreślenie z rejestru, o którym mowa w pkt 2 art. 12a. W związku z powyższym, za uzasadnione trzeba uznać twierdzenie, że jeżeli w relacji do przesłanek wpisu do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych oraz obowiązków przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, określone w art. 12a ustawy Prawo telekomunikacyjne przesłanki wykreślenia z rejestru, o którym w nim mowa, odwołują się do obiektywnie istniejących okoliczności – i niewymagających w związku z tym potrzeby ich weryfikacji w postępowaniu jurysdykcyjnym – a mianowicie złożenia przez samego przedsiębiorcę stosownego oświadczenia woli materializującego się we wniosku o wykreślenie z rejestru, albo zaistnienia zdarzeń o prawnie doniosłym znaczeniu, o których charakterze mowa była powyżej, to brak jest podstaw, aby twierdzić, że wykreślenie z rejestru wymaga władczego konkretyzowania sytuacji prawnej przedsiębiorcy komunikacyjnego przez organ prowadzący rejestr. Zwłaszcza, gdy w korespondencji do powyższego oraz argumentów odnoszących się do konsekwencji wynikających z art. 206 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne podnieść, że z przepisów Rozdziału 2 Działu I tej ustawy nie wynika, aby regulowane nimi postępowanie miało inny charakter, niż właśnie stricte rejestrowy, co oznacza, że skoro nie jest postępowaniem jurysdykcyjnym z właściwą mu formą działania w postaci decyzji administracyjnej (zob. art. 1 pkt 1 k.p.a.), to konsekwentnie odnieść to należy również do wykreślenia z rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych, które następuje w formie czynności, o której mowa w art. 3 § 2 kt 4 p.p.s.a. (zob. również T. Woś, art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t. 51 w: T. Woś (red.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Lex 2016). W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.