II GSK 931/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu z urzędu w dniu 6 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku R. K. o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r. o sygn. akt II GSK 931/17 w sprawie ze skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 677/16 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia oddalić wniosek.

Postanowieniem z 26 czerwca 2019 r. (sygn. akt II GSK 931/17) Naczelny Sąd Administracyjny), działając na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej zwanej "ppsa"), umorzył postępowanie kasacyjne ze skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej zwanego "GITD") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 grudnia 2016 r. (sygn. akt VI SA/Wa 677/16) w sprawie ze skargi R. K. (dalej zwanego "Skarżącym") na decyzję GITD z [...] lutego 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Przyczyną umorzenia postępowania było cofnięcie skargi kasacyjnej przez pełnomocnika GITD podczas rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 26 czerwca 2019 r. Odpis powyższego postanowienia został wysłany do pełnomocnika Skarżącego w dniu 17 lipca 2019 r. W dniu 26 lipca 2019 r. pełnomocnik Skarżącego nadał do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o uzupełnienie powyższego postanowienia o rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów zastępstwa procesowego Skarżącego. Jako podstawę żądania podał art. 157 § 1 w związku z art. 166 i art. 193 ppsa. Wskazał, że w postanowieniu z 26 czerwca 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny nie zawarł rozstrzygnięcia w zakresie kosztów zastępstwa procesowego Skarżącego, mimo że pełnomocnik Skarżącego wystąpił o to w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 157 § 1 ppsa strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie z art. 166 ppsa do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Na mocy art. 193 ppsa unormowania te mają zastosowanie również w postępowaniu kasacyjnym. Stosownie do art. 199 ppsa strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przepisy regulujące zwolnienie od kosztów (art. 239 - 263 ppsa) oraz przepisy o zwrocie kosztów postępowania (art. 200 - 204 ppsa) należy traktować jako wyjątki od zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania, związanych z jej udziałem w sprawie. Zgodnie z art. 209 ppsa wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Tylko w takich przypadkach przysługuje stronie prawo żądania zwrotu kosztów postępowania. Oznacza to, że sąd administracyjny ma obowiązek rozstrzygnąć złożony przez stronę wniosek o zwrot kosztów w razie: 1) uwzględnienia skargi złożonej do wojewódzkiego sądu administracyjnego, 2) umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ppsa (tj. z powodu uwzględnienia skargi w całości przez organ w ramach instytucji samokontroli) lub w przypadku określonym w art. 118 § 2 ppsa (tj. w razie skutecznie przeprowadzonego postępowania mediacyjnego), 3) uwzględnienia skargi kasacyjnej, 4) oddalenia skargi kasacyjnej. W postępowaniu kasacyjnym, które toczyło się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w tej sprawie, nie zostało wydane żadne z wymienionych wyżej rozstrzygnięć. Podstawę prawną postanowienia z 26 czerwca 2019 r. o umorzeniu postępowania kasacyjnego stanowiły natomiast art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 ppsa, a więc przepisy, do których ustawodawca nie odwołał się w art. 209 ppsa. Brak jest zatem podstawy prawnej do orzekania o zwrocie kosztów w postanowieniu o umorzeniu postępowania kasacyjnego. W postanowieniu tym Naczelny Sąd Administracyjny może jedynie orzec o zwrocie wpisu od cofniętej skargi kasacyjnej na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa (co w tej sprawie nie miało jednak miejsca, z uwagi na niespełnienie przez GITD przesłanki określonej w tym przepisie). W związku z powyższym, wniosek Skarżącego o uzupełnienie postanowienia z 26 czerwca 2019 r. (sygn. akt II GSK 931/17) podlega oddaleniu, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw prawnych do orzekania o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego w postanowieniu o umorzeniu tego postępowania. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 2 w związku z art. 193 ppsa, postanowił jak w sentencji.