II GSK 908/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 2103/22 w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 26 maja 2022 r. nr DGK-WP.761.15.2022.MB w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany decyzji o udzieleniu koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od W. W. na rzecz Ministra Klimatu i Środowiska 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 grudnia 2022r., sygn. akt VI SA/Wa 2103/22 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r., poz. 329, obecnie Dz.U. z 2023r., poz. 259, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę W. W. (dalej też: "strona", "skarżący") na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska (dalej też: "Minister") z 26 maja 2022r., nr DGK-WP.761.15.2022.MB w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany decyzji o udzieleniu koncesji na wydobywanie kopaliny. W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie w przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że stan sprawy jest dostatecznie wyjaśniony na podstawie art. 188 p.p.s.a., o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych. Oświadczył ponadto, iż zrzeka się rozprawy i tym samym wnosi o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 22 Konstytucji RP w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP przez jego niewłaściwe zastosowanie i uniemożliwienie skarżącemu realizowania jego konstytucyjnego prawa, tj. wolności prowadzenia działalności gospodarczej, w wyniku przewlekłości postępowania, co w konsekwencji skutkowało umorzeniem postępowania o przedłużenie koncesji na wydobywanie kopaliny z powodu rzekomej bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego; 2. art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP przez jego niewłaściwe zastosowanie i brak udzielenia skarżącemu ochrony sądowej i w konsekwencji pozbawienie go praw słusznie nabytych w postaci koncesji na wydobywanie kopaliny, o której przedłużenie skarżący wystąpił we właściwym terminie, tj. przed dniem jej wygaśnięcia; 3. art. 34 ust.1 a ustawy z 9 czerwca 2011r. - Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz.U. z 2021r., poz. 1420, dalej: "p.g.g."), przez jego niewłaściwą wykładnię, a następnie niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż z powodu upływu terminu koncesji w trakcie trwania postępowania o przedłużenie przedmiotowej koncesji, zasadne było umorzenie postępowania w przedmiocie jej przedłużenia, podczas gdy: - z literalnej wykładni ww. przepisu wynika, iż postępowanie w przedmiocie przedłużenia koncesji przeprowadza się w całości w takim samym zakresie jak w przypadku udzielenia koncesji, gdyż do zmiany koncesji stosuje się odpowiednio przepisy o jej udzieleniu, co winno skutkować przedłużeniem przedmiotowej koncesji, - wniosek został złożony w odpowiednim terminie, a skarżący dopełnił wszelkich wymagań formalnych i tym samym brak było podstaw do umorzenia postępowania; 4. art. 38 ust. 1 pkt 2) p.g.g. przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż upływ czasu na jaki została udzielona koncesja, podczas trwania postępowania o jej przedłużenie, powoduje obowiązek wydania decyzji stwierdzającej umorzenie postępowania, podczas gdy: - wniosek został złożony w odpowiednim terminie, a skarżący dopełnił wszelkich wymagań formalnych, - postępowanie w przedmiocie przedłużenia koncesji przeprowadza się w całości w takim samym zakresie jak w przypadku udzielenia koncesji, co winno skutkować przedłużeniem przedmiotowej koncesji; II. Naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. przez oddalenie skargi, w sytuacji, gdy prawidłowa kontrola działalności administracji publicznej dokonana przez Sąd I Instancji powinna doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. przez nieprawidłową kontrolę działalności organu administracji i oddalenie skargi z uwagi na niedostrzeżenie naruszeń procesowych art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. i art. 12 § 1 k.p.a. na etapie postępowania administracyjnego, w szczególności przez: - wydanie decyzji umarzającej postępowanie, pomimo iż istniała konieczność merytorycznego rozpoznania złożonego wniosku, - uchybienia obowiązkowi szybkiego działania, obowiązkowi budowania zaufania obywateli do państwa i działania w granicach prawa, co doprowadziło do upływu terminu na jaki została udzielona koncesja, w konsekwencji skutkowało fikcyjnym wyeliminowaniem przedmiotu z postępowania; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. przez nieprawidłową kontrolę działalności organu administracji i oddalenie skargi z uwagi na niedostrzeżenie naruszeń procesowych art. 8 § 1 k.p.a, i 9 k.p.a. na etapie postępowania administracyjnego, w szczególności w zakresie: - prowadzenia postępowania w sposób niepogłębiający zaufania strony do organów państwa, - zaniechanie przez organy administracji należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącego; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. art. 105 § 1 k.p.a. przez nieprawidłową kontrolę działalności organu administracji i oddalenie skargi z uwagi na niedostrzeżenie naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. przez wydanie decyzji umarzającej postępowanie, pomimo iż istniała konieczność merytorycznego rozpoznania złożonego wniosku. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Klimatu i Środowiska wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na wstępie należy wskazać, że jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną powinno zawierać ocenę przedstawionych w tej skardze zarzutów. Przepis ten określa tym samym zakres, w jakim NSA realizuje obowiązek uzasadnienia wyroku oddalającego skargę kasacyjną - modyfikując treść normy prawnej zawartej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma zawarta w art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie) umożliwia zatem ograniczenie uzasadnienia wyroku NSA wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, mając powyższe na uwadze, ograniczył rozważania w niniejszej sprawie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Wniesiona skarga została oparta na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W orzecznictwie i piśmiennictwie zgodnie przyjmuje się, że w sytuacji oparcia skargi kasacyjnej na obydwu podstawach ustawowych, w pierwszej kolejności podlegają rozpoznaniu zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego (zob. Dauter B., Kabat A., Niezgódka-Medek M., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II Opublikowano: LEX/el. 2021 i powołane tam orzeczenia). Jednakże tę kolejność rozpoznawania zarzutów należy zmodyfikować w przypadku zarzutu naruszenia prawa materialnego, polegającego na błędnej wykładni przepisów prawa. Przy takim zarzucie w pierwszej kolejności należy ustalić treść przepisu prawa materialnego, gdyż ona warunkuje zakres i granice postępowania wyjaśniającego. Podkreślić przy tym należy, zarzut błędnej wykładni przepisów prawa odnosi się także do interpretacji pojęć niedookreślonych i klauzul generalnych. Nadto w rozpoznawanej sprawie zarzuty naruszenia przepisów postępowania wiążą się ściśle z naruszeniem prawa materialnego, toteż uzasadnione jest łączne do nich odniesienie się. Podkreślić też należy, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym skierowanym przeciwko wyrokowi Sądu I instancji (art. 173 § 1 p.p.s.a.). Podniesione w niej zarzuty powinny zostać skierowane pod adresem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i wykazywać uchybienia w jego argumentacji odnoszącej się do mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, bądź błędnego przeprowadzenia kontroli postępowania przez organy, których działanie lub zaniechania było przedmiotem zaskarżenia. W przypadku skargi kasacyjnej będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia czytelność sformułowanego w niej komunikatu jest istotna z tego powodu, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także z jego treścią (por. wyrok NSA z 13 października 2017r.,sygn. akt II FSK 1445/17). W rozpoznawanej sprawie sposób zredagowania zarzutów naruszenia prawa materialnego prowadzi do wniosku, że odnoszą się one wprost do działań organu. Zauważyć w tym miejscu wypada, że w toku rozpoznawania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stosuje przepisów prawa materialnego, toteż nie może ich naruszyć. Sądowa kontrola postępowania administracyjnego prowadzona jest w oparciu o przepisy p.p.s.a. Wobec tego to właśnie przepisy tej ustawy mogą zostać naruszone przez Sąd administracyjny I instancji. Takie przepisy nie zostały jednak wskazane w rozpoznawanym środku prawnym. Mając jednak na uwadze treść uchwały NSA z 26 października 2009r. I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010/1/1, s. 38/39), w której Sąd stwierdził, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych, zasadnym było odniesienie się również do tak wadliwie skonstruowanych zarzutów kasacyjnych. Podstawowym zagadnieniem prawnym, które znalazło się u podstaw wszystkich zarzutów kasacyjnych z zakresu prawa materialnego i procesowego, było kwestionowanie prawidłowości wydania decyzji umarzającej postępowanie, podczas gdy zdaniem kasatora istniała konieczność merytorycznego rozpoznania złożonego wniosku w sprawie zmiany decyzji o udzieleniu koncesji na wydobywanie kopaliny. Przede wszystkim stwierdzić należy, iż zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej w znacznej części powtarzają się w tym znaczeniu, że w istocie zmierzają do podważenia tych samych ocen wyrażonych przez Sąd I instancji, będących wynikiem przeprowadzonej przez ten Sąd kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Wskazane zarzuty nie są zasadne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo WSA w Warszawie zaakceptował stanowisko organów, że w niniejszej sprawie zachodziła podstawa do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Przypomnieć należy, że decyzją z 18 kwietnia 2012r. Marszałek Województwa Łódzkiego udzielił skarżącemu koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "[...]" położonego w miejscowości J. (gmina D., powiat ł., województwo łódzkie). W decyzji tej określono, że działalność będzie prowadzona na działkach oznaczonych w ewidencji gruntów numerami [...] obręb J. Koncesja została udzielona do 31 grudnia 2021r. Pismem z 18 października 2021r., które wpłynęło do Marszałka Województwa Łódzkiego 25 października 2021r. skarżący wniósł o przedłużenie terminu ważności wspomnianej koncesji do 31 grudnia 2035r. Jednocześnie wskazał, że dla przedsięwzięcia została wydana w 2012r. decyzja Wójta Gminy Daszyna o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, a zakres przedsięwzięcia nie uległ zmianie. Pismem z 10 listopada 2021r. Marszałek Województwa Łódzkiego wezwał skarżącego do przedłożenia poprawnego wniosku o zmianę koncesji, zgodnie z art. 34 p.g.g. oraz do uiszczenia opłaty skarbowej. Wskazał, że wniosek należy uzupełnić w terminie 14 dni od daty doręczenia niniejszego wezwania, a nieusunięcie braków w terminie będzie skutkować pozostawieniem sprawy z obecnego wniosku bez rozpoznania. Skarżący do pisma z 2 grudnia 2021r. (które wpłynęło do organu 3 grudnia 2021r.) załączył wypisy z rejestru gruntów dla działek nr [...] położonych w miejscowości J. w gminie D., oświadczenia właścicieli tych działek oraz potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej. Do uzupełnienia wniosku nie załączył jednakże aktualnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, a w sprawie nie zostały spełnione przesłanki pozwalające na odstąpienie od wymogu uzyskania takiej decyzji określone w art. 72 ust. 2 pkt 2 ustawy z 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2021r., poz. 2373 ze zm.). Podnieść należy, że w myśl art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze koncesja wygasa z upływem czasu, na jaki została udzielona. Prawo domagania się zmiany koncesji jest pochodną koncesji. W tej sprawie koncesja wygasła z powodu upływu okresu na jaki została udzielona (art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze). Tym samym w realiach niniejszej sprawy z dniem 1 stycznia 2022r. przestało istnieć uprawnienie, które mogłoby zostać skonkretyzowane w drodze decyzji załatwiającej sprawę merytorycznie, czyli co do jej istoty. Bezprzedmiotowe więc stało się postępowanie dotyczące zmiany koncesji, która w jego toku wygasło. Trafne jest zatem stanowisko Sądu I instancji, że wygaśnięcie udzielonej skarżącemu koncesji w toku rozpoznawania wniosku o zmianę tejże koncesji powoduje, że postępowanie staje się bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Stosownie bowiem do treści art. 105 § 1 k.p.a.,gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W konsekwencji postępowanie w przedmiocie dotyczące jej zmiany stało się bezprzedmiotowe i bez znaczenia jest w tym zakresie, że wniosek o przedłużenie koncesji został złożony przed upływem terminu jej ważności. Podkreślić też należy, że złożenie na podstawie art. 34 ustawy Prawo geologiczne i górnicze wniosku o zmianę koncesji w zakresie jej przedłużenia nie powoduje, że okres ważności tejże koncesji ulega przedłużeniu do czasu zakończenia postępowania w sprawie zmiany koncesji. Koncesja jest bowiem uprawnieniem materialnoprawnym, przyznawanym na okres wskazany w decyzji o jej udzieleniu, który nie może być zmieniany przez czynności faktyczne, takie jak prowadzenie postępowania w sprawie jej zmiany. Wygaśnięcie koncesji w trakcie postępowania dotyczącego jej zmiany powoduje, że organ administracji nie ma już czego zmieniać, skoro nie ma koncesji. Takie postępowaniu musi być zatem zakończone przez jego umorzenie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., gdyż stało się bezprzedmiotowe. Z powyższych względów podzielając wykładnię przepisów prawa materialnego, dokonaną przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał za zasadne ściśle powiązanych z tą problematyką zarzutów naruszenia przepisów postępowania. W ocenie NSA, Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, bowiem oddalając skargę wyraźnie odniósł się do zarzutów dotyczących ustalenia stanu faktycznego w sprawie. W tym zakresie nie można zarzucić Sądowi, że wadliwie oddalił skargę, zamiast uchylić zaskarżoną decyzję. Zgodnie z art. 6 k.p.a. Organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W myśl art. 8 § 1.k.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, zgodnie z treścią § 2. organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Art. 11 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu, natomiast zgodnie z art. 9 k.p.a., organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Wskazać w tym miejscu należy, że przepis art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. zawiera normę o charakterze ustrojowym, która określa funkcje Sądów administracyjnych wyjaśniając, że Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która dokonywana jest pod względem zgodności z prawem. Zarzut naruszenia powołanego przepisu prawa mógłby stanowić podstawę skargi kasacyjnej, gdyby Sąd administracyjny rozpoznał skargę z uwzględnieniem innych kryteriów niż zgodność z prawem. Natomiast taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Zgodnie z art. 2 Konstytucji RP Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Ograniczenie lub zniesienie praw nabytych jest dopuszczalne pod warunkiem, że takie działanie jest konieczne dla realizacji innych wartości konstytucyjnych, które w danej sytuacji mają pierwszeństwo przed wartościami znajdującymi się u podstaw zasady ochrony praw nabytych. Zdaniem NSA, gwarantowana w art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wolność gospodarcza w wymiarze prawnym nie ma charakteru zasady bezwzględnej. Art. 22 Konstytucji RP dopuszcza możliwość ograniczenia wolności gospodarczej, choć tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Formą ograniczeń w ww. zakresie jest wprowadzanie wymagania uzyskania koncesji lub zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej określonego rodzaju. W myśl art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. W analizowanym zakresie WSA prawidłowo ocenił, że nie naruszając art. 12 k.p.a. organ podejmował czynności w terminach w nim określonych. W konsekwencji skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023r., poz. 1935). Uwzględniono przy tym, że pełnomocnik, który wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a. reprezentował organ w postępowaniu przed Sądem I instancji.