II GSK 897/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Cezary Kosterna (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 952/20 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej przez [...] jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 września 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 952/20. Wyrokiem tym została oddalona skarga [...] (dalej" Skarżący" lub "Strona") na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] lutego 2020 r. w przedmiocie wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Sąd i instancji wydał zaskarżony wyrok w następującym stanie sprawy: Wnioskiem z dnia [...] lipca 2019 r. [...] wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wpisanie go na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Do wniosku dołączył wymagane przepisami ustawy o ochronie osób i mienia dokumenty, w tym orzeczenie lekarskie i psychologiczne stwierdzające posiadanie zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej. Organ Policji, korzystając z uprawnienia określonego w art. 34 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2018 r. poz. 2142, dalej: "ustawa o ochronie") złożył odwołania od orzeczeń, lekarskiego i psychologicznego, przedłożonych przez Skarżącego. W wyniku tych odwołań uzyskano z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] ostateczne orzeczenia: lekarskie z dnia [...] października 2019 r. nr [...] i psychologiczne z dnia [...] października 2019 r. nr [...] stwierdzające, że Skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej. Skarżący poinformował organ, że nie zgadza się z ostatecznymi orzeczeniami: lekarskim i psychologicznym wydanym. Komendant Wojewódzki Policji w [...], decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. odmówił Skarżącemu wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Od powyższej decyzji Skarżący wniósł odwołanie, w którym zarzucił obrazę prawa procesowego, tj. art. 8 kpa i art. 75 kpa ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096. Ze zmianami, dalej: "kpa"), a także art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia. W toku postępowania pełnomocnik Skarżącego przesłał Organowi odwoławczemu orzeczenia psychologiczne nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 i lekarskie nr [...] z [...] stycznia 2020 stwierdzające, że Skarżący posiada zdolność do wykonywania zadań pracownika ochrony. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wskazał, że zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 7 ustawy o ochronie osób i mienia, na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która posiada zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań, stwierdzoną orzeczeniami: lekarskim i psychologicznym, których ważność nie upłynęła. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że organy Policji są zobowiązane do odmowy uwzględnienia wniosku o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w przypadku braku wymaganej zdolności fizycznej i psychicznej, gdyż w takich przypadkach ustawodawca przyznał bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu przed słusznym interesem strony w posiadaniu tego uprawnienia. W ocenie organu odwoławczego Skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej, o czym świadczą wydane, w drugiej instancji negatywne, ostateczne orzeczenia lekarskie nr [...] z dnia [...] października 2019 r. i psychologiczne nr [...] z dnia [...] października 2019 r. [...] w skardze na decyzję Komendanta Głównego Policji wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 78 § 1 kpa poprzez nieuwzględnienie na etapie prowadzenia postępowania przez organem II instancji faktu posiadania przez Skarżącego zdolności fizycznych i psychicznych, wykazanego na podstawie kolejnych badań zakończonych wydaniem pozytywnych orzeczeń lekarskich z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] i z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], wykazujących aktualny stan zdrowia Skarżącego. Odpowiadając na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "ppsa"). Wskazał na podstawę prawną decyzji, to jest art. 29 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 7 ustawy o ochronie osób i mienia. (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2142 ze zm.). Stwierdził, że uzyskane wyniki badań, zgodnie z art. 29 ust. 5 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, zobowiązywały organ Policji do odmowy wpisu Skarżącego na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Brak zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej stanowi obligatoryjną przesłankę do odmowy dokonania wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości wydania odmiennej decyzji w takim stanie faktycznym. W zaskarżonej decyzji, Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów procesowych. [...] zaskarżył omówiony wyrok w całości skarga kasacyjną. Wyrokowi temu zarzucił: 1) naruszenie praw materialnego, a mianowicie art. 29 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 7 i srt. 34 ust. 6 ustawy o ochronie osób i mienia przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie Skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej – podczas gdy w toku postepowania w obu instancjach skarżący wykazał się stosownymi dowodami, to jest że aktualnie tak zdolność wykazuje; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, 8, 10, 15 kpa w zw. z art. 77 § 1 i art. 78 § 1 kpa poprzez nieuwzględnienie na etapie postępowania przed organem: Komendantem Głównym Policji faktu posiadania przez Sskarżącego zdolności fizycznych i psychicznych, wykazanych na podstawie kolejnych badań potwierdzonych pozytywnymi orzeczeniami lekarskimi dołączonymi do akt sprawy a to z dnia [...].01.2020 (nr [...]) i z dnia [...].01.2020 (nr [...]). Podnosząc te zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie, oraz o zasadzenie od Skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182,1 § 2 ppsa z uwagi na to, że strony zrzekły się przeprowadzenia rozprawy. Stosownie do treści art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem zaistniały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna w tej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 ppsa. W takiej sytuacji należało w pierwszej kolejności rozpoznać zarzuty wskazujące na naruszenie przepisów procesowych, a dopiero w dalszej naruszenia prawa materialnego. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania sprowadzają się do tego, że w ocenie Skarżącego zaskarżona skargą decyzja uznana za zgodną z prawem przez Sąd I instancji nie mogła zostać wydana w oparciu o ostateczne orzeczenia: lekarskie z dnia [...] października 2019 r. nr [...] i psychologiczne z dnia [...] października 2019 r. nr [...] uzyskane z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...], bez uwzględnienia dołączonych przez Skarżącego w postępowaniu przed organem odwoławczym: orzeczenia psychologicznego nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 i lekarskiego nr [...] z [...] stycznia 2020 stwierdzające, że Skarżący posiada zdolność do wykonywania zadań pracownika ochrony. Należy wskazać, że odwołanie od orzeczenia lekarskiego, o jakim mowa w art. 34 ustawy o ochronie, nie stanowi odrębnego postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania w sprawie wpisania na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, jakie było przedmiotem objętego niniejszą sprawą postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej skargą decyzji. Uzyskanie stosownych zaświadczeń lekarskiego i psychologicznego jest koniecznym elementem postępowania niezbędnym do wydania decyzji w sprawie wpisania na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Przepisy ustawy o ochronie, w szczególności art. 34 przewidują możliwość podważania dostarczonych przez wnioskującego zaświadczeń lekarskich i psychologicznych w trybie wniesienie odwołań do ośrodków medycznych określonych w art. 34 ust. 3 ustawy o ochronie. Nie jest to jednak odrębne postępowanie administracyjne. Art. 34 ust. 6 ustawy o ochronie stanowi przy tym jednoznacznie, że orzeczenia wydane przez takie ośrodki medyczne w trybie odwołań od przedstawionych przez wnioskujących zaświadczeń lekarskich i psychologicznych są ostateczne. Nie jest więc przewidziany tryb podważania tych orzeczeń w ramach tego samego postępowania o wpisanie na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Tym samym zarówno Komendant Główny Policji jak i Sąd I instancji nie naruszyły przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 15, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 kpa nie biorąc pod uwagę dołączonych przez Skarżącego w postępowaniu przed organem odwoławczym: orzeczenia psychologicznego nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 i lekarskiego nr [...] z [...] stycznia 2020 r. Należy przy tym dodać, że Skarżący zarzucając naruszenie art. 8 i art. 10 kpa nie sprecyzował, o które zawarte w tych przepisach jednostki redakcyjne (paragrafy) zawierające różne treści normatywne mu chodzi, co uniemożliwia odniesienie się do tak wadliwie sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej. Skoro niezasadne okazały się zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to Skarżący kasacyjnie nie podważył podstawowego w sprawie ustalenia faktycznego, że w postępowaniu o wpisanie go na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej nie wykazał posiadania zdolności fizycznej i psychiczną do wykonywania zadań, stwierdzonej orzeczeniami lekarskim i psychologicznym, których ważność nie upłynęła, a więc wymogów określonych w art. 26 ust. 3 pkt 7 ustawy o ochronie. Wykazanie braku takich wymogów dokonało się przy tym przy prawidłowej wykładni i zastosowaniu art. 34 ust. 6 ustawy o ochronie co do uznania za wiążące ostatecznych orzeczeń: lekarskiego z dnia [...] października 2019 r. nr [...] i psychologicznego z dnia [...] października 2019 r. nr [...] uzyskanych z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...]. W tej sytuacji Sąd I instancji zasadnie uznał, że Komendant Główny Policji prawidłowo utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wydaną zgodnie z art. 29 ust. 5 pkt 1 ustawy o ochronie odmawiającą wpisania Skarżącego na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej ze względu na niewykazanie posiadania zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania takich zadań. Zatem i zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego należało uznać za niezasadne. Ponieważ skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, należało ją oddalić na podstawie art. 184 ppsa. Orzekając o kosztach uwzględniono, że zaskarżonym wyrokiem oddalono skargę kasacyjną w sprawie objęta wpisem stałym. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Skarżący, a pełnomocnik Komendanta Głównego Policji- radca prawny, który występował przed Sądem pierwszej instancji w terminie złożył odpowiedź na skargę kasacyjną. Wobec tego na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 w związku z art. 207 § 1 i art. 209 ppsa oraz w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z , 2018 r. poz. 265, z późn. zm.) należało zasądzić zwrot kosztów wynagrodzenia radcy prawnego w wysokości 240 zł.