II GSK 890/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 28 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 936/20 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania dopuszczenia do posiadania broni 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. K. na rzecz Komendanta Głównego Policji 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 grudnia 2020 r. oddalił skargę P. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2020 r., w przedmiocie odmowy wydania dopuszczenia do posiadania broni. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: skarżący wnioskiem z 29 sierpnia 2019 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu o wydanie dopuszczenia do posiadania broni palnej bojowej, w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrze do 12 mm oraz broni palnej gazowej lub alarmowej. Wskazał, że chciałby podjąć pracę w podmiocie świadczącym usługi z zakresu ochrony osób i mienia. Wskazał, że posiada pozwolenie na broń palną do ochrony osobistej i przechodzi okresowe badania lekarskie i psychologiczne. W dniu 18 września 2019 r. wnioskodawca przedłożył orzeczenia: lekarskie nr [...] i psychologiczne nr [...] z dnia 17 września 2019 r. potwierdzające, że może dysponować bronią oraz kserokopię legitymacji posiadacza pozwolenia na broń palną gazową do ochrony osobistej. W toku postępowania ustalono, że skarżący nie figurował w Kartotece Karnej Krajowego Rejestru Karnego oraz posiadał pozytywną opinię miejscowej jednostki Policji. Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu pismem z 30 września 2019 r. wezwał wnioskodawcę na egzamin, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2019 r. poz. 284 ze zm.; dalej: ustawa o broni i amunicji), wyznaczając jego termin na dzień 29 października 2019 r. oraz informując o konieczności uiszczenia opłaty za jego przeprowadzenie. W odpowiedzi wnioskodawca wskazał, że jego znajomość przepisów dotyczących posiadania i używania broni została sprawdzona w drodze egzaminu w dniu 30 czerwca 2009 r., w wyniku którego uzyskał pozwolenie na broń palną bojową do ochrony osobistej. W piśmie z 18 października 2019 r. Komendant wyjaśnił wnioskodawcy, że okoliczność zdania przez niego egzaminu w sprawie wydania pozwolenia na broń palną w 2009 r., nie zwalnia z obowiązku zdania egzaminu w przypadku ubiegania się o wydanie dopuszczenia do posiadania broni. Poinformował przy tym wnioskodawcę o konieczności przystąpienia do wyznaczonego egzaminu. Wnioskodawca do egzaminu nie przystąpił. Wobec powyższego, decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu odmówił wydania skarżącemu dopuszczenia do posiadania broni. Objętą skargą decyzją Komendant Główny Policji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ II instancji stwierdził, że skarżący nie spełniał kryteriów pozwalających na zwolnienie go z egzaminu na podstawie art. 30 ust. 1b ustawy o broni i amunicji. Wskazał, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy, osoba występująca z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, jest obowiązana zdać egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią. Zgodnie ust. 2 tego przepisu, od egzaminu tego zwolnieni są funkcjonariusze Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej, Służby Ochrony Państwa, Służby Więziennej, funkcjonariusze lub pracownicy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierze zawodowi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, członkowie Polskiego Związku Łowieckiego - w zakresie broni myśliwskiej, oraz członkowie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego posiadający licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego - w zakresie broni sportowej, jeżeli zdali taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów. KGP zauważył, że wbrew stanowisku wnioskodawcy o braku konieczności powtórnego sprawdzania jego wiedzy wobec zdania przez niego takiego egzaminu w dniu 30 czerwca 2009 r. w związku z ubieganiem się o pozwolenie na broń palną bojową do ochrony osobistej, ustawodawca nie przewidział możliwości wydania dopuszczenia do broni osobie, która nie zdała egzaminu przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią, lub nie jest z niego zwolniona. Wobec tego, że skarżący nie należał do żadnej z kategorii osób zwolnionych z egzaminu, aby otrzymać dopuszczenie do broni powinien przystąpić do egzaminu. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję stwierdził, że istota sprawy sprowadzała się do odpowiedzi na pytanie czy skarżący, który zdał już egzaminy, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, co skutkowała wydaniem pozwolenia na broń palną bojową do celu ochrony osobistej, powinien powtórnie zdawać powyższy egzamin ubiegając się o wydanie dopuszczenia do posiadania broni. Sąd I instancji za niesporne uznał, że skarżący nie zaliczał się do kategorii osób zwolnionych z egzaminu, o których mowa w art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. W ocenie tegoż Sądu egzamin, o którym mowa w powołanym przepisie, obowiązana jest zdać każdorazowo osoba przy ubieganiu się o pozwolenie na posiadanie danego rodzaju broni. Wskazał, że podobnie kwestię tą ujęto w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r., w sprawie egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania broni oraz umiejętności posługiwania się bronią (Dz.U. Nr 19, poz. 241 ze zm.), które szczegółowo reguluje zakres przedmiotowy oraz tryb przeprowadzania egzaminu dla poszczególnych rodzajów broni. Sąd I instancji stwierdził, że skoro skarżący ubiegał się o dopuszczenia do posiadania broni palnej bojowej w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrze do 12 mm oraz broni palnej gazowej lub alarmowej, a art. 30 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, wskazuje na konieczność zdania egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 tej ustawy, to w zakresie zakreślonym wskazanymi przez skarżącego rodzajami broni palnej, powinien on zdać egzamin, który ma na celu ustalenie, czy skarżący posiada umiejętność posługiwania się określonym rodzajem broni. W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). P. K., skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędną, rozszerzającą wykładnię polegającą na przyjęciu, iż wobec enumeratywnego wyliczenia w ust. 2 ww. przepisu kręgu podmiotów zwolnionych z obowiązku złożenia egzaminu, nie są z niego zwolnione osoby które już egzamin takowy zdały, a w konsekwencji: 2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 1 i 2 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną i rozszerzającą wykładnię tychże przepisów polegającą na niezasadnym przyjęciu, iż osoba która zdała egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią, co było podstawą wydania jej pozwolenia na posiadanie broni do ochrony osobistej, winna powtórnie ten sam egzamin zdawać przed taką samą komisją w związku z ubieganiem się o dopuszczenie do posiadania tożsamych rodzajów broni służbowej; 3) przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., przez błędną ich wykładnię polegającą na braku dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie: - rzeczywistego zakresu wniosku P. K. o dopuszczenie do posiadania broni, bowiem wniosek ten nie obejmował "różnych rodzajów broni" lecz jedynie takie rodzaje broni, na których posiadanie wnioskodawca posiada już ważne pozwolenie, - konieczności zweryfikowania znajomości przepisów i umiejętności posługiwania się bronią przez skarżącego w drodze przeprowadzenia powtórnego egzaminu w tym zakresie, podczas gdy organy administracyjne nie kwestionowały wiedzy i umiejętności skarżącego w tym zakresie, co wprost wskazał Komendant Główny Policji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2020 roku; 4) przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., przez błędną wykładnię polegającą na mechanicznym uznaniu za zasadne stanowiska zaprezentowanego w sprawie przez Komendanta Głównego Policji oraz nie odniesieniu się do argumentacji zaprezentowanej w skardze oraz piśmie skarżącego z dnia 23 lipca 2020 r., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz poprzedzających jego wydanie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2020 roku znak [...] oraz decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] (znak [...]) jak również aktu (wezwania) Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia 30 września 2019 r. znak [...] ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Kasator wniósł również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjnie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, albowiem podniesione w jej ramach zarzuty wraz z ich argumentacją nie podważają prawidłowości kontroli decyzji organów Policji wydanych w przedmiotowej sprawie, jakiej dokonał Sąd I instancji. Mając na uwadze postawione w petitum skargi kasacyjnej zarzuty, w pierwszej kolejności odnieść się należy do najdalej idącego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., określającego wymagane elementy składowe uzasadnienia orzeczenia wydawanego przez sąd administracyjny. Powołana regulacja stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Lektura zaskarżonego wyroku wskazuje, iż jego uzasadnienie zawiera wszystkie przywołane elementy, zaś przedstawione w jego ramach motywy pozwalają na odkodowanie procesu logicznego jakim kierował się Sąd I instancji, kontrolując zgodność z prawem decyzji Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzki Policji w Poznaniu. Zauważyć przy tym należy, że omawiany zarzut obarczony jest również błędem konstrukcyjnym, albowiem autor skargi kasacyjnej zarzucając naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. podniósł, że naruszenie to było wynikiem błędnej jego wykładni, nie wskazując na czym ów błąd miał polegać. Podniesienie, że "błędna wykładnia polegała na mechanicznym uznaniu za zasadne stanowiska zaprezentowanego w sprawie przez Komendanta Głównego Policji (...)" jest w istocie nie zarzutem naruszenia powołanego przepisu, lecz zarzutem dotyczącym prawidłowości przeprowadzenia kontroli i mieszczącej się w jej ramach oceny objętej skargą decyzji organu, jaką przeprowadził Sąd I instancji. Również nie znajduje usprawiedliwionych, a zatem i skutecznych podstaw dalsza część rozpoznawanego zarzutu, w ramach której strona podnosi nie odniesienie się do argumentacji zaprezentowanej w skardze oraz piśmie skarżącego z dnia 23 lipca 2020 r. W tym zakresie wskazania wymaga, że Sąd I instancji, stosownie do regulacji z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. Jednym wymogiem jest aby rozstrzygał w granicach danej sprawy. Tym samym Sąd I instancji nie miał obowiązku szczegółowego odnoszenia się do zarzutów postawionych w skardze oraz stanowiska wyrażonego w kolejnych pismach procesowych. Miał natomiast obowiązek przeprowadzenia kontroli zgodność z prawem rozstrzygnięcia, które zostało zakwestionowane wywiedzioną skargą. Powyższe czyni niezasadnym zarzut z punktu 4 petitum skargi kasacyjnej. Pozostałe zarzuty, a więc zarzut naruszenia przepisów procesowych z punktu 3 petitum skargi kasacyjnej oraz zarzuty naruszenia prawa materialnego z punktów 1 i 2 petitum wobec ich komplementarnego charakteru, zostaną rozpoznane łącznie, albowiem w swojej istocie sprowadzają się one do oceny prawidłowość wykładni i zastosowania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie, w jakim dotyczą dopuszczenia do posiadania broni. Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji i co wynikało z treści decyzji, podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć stanowiły art. 30 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Pierwszy z powołanych przepisów, określający dopuszczenie do posiadania broni, stanowi, że osoby fizyczne mogą posługiwać się bronią podmiotów, o których mowa w art. 29 ust. 1, przy wykonywaniu zadań wymienionych w tym przepisie, po uzyskaniu dopuszczenia do posiadania broni z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1-5 i art. 16 ust. 1 i 2 oraz zatrudnieniu przez te podmioty. Przepis art. 16 ust. 1 powołanej ustawy, określa natomiast, że osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, jest obowiązana zdać egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią. Zestawienie obu regulacji, w sposób jednoznaczny wskazuje, że osoba fizyczna może uzyskać uprawnienie do posługiwania się bronią wyłącznie po uzyskaniu dopuszczenia do posiadania broni z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1-5 i art. 16 ust. 1 i 2 ustawy, a więc w przypadku jak w niniejszej spawie po spełnieniu wymogu określonego w art. 16 ust. 1 ustawy przy uwzględnieniu wyłączenia z ust. 2 powołanego przepisu - zdania egzaminu przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią. Nie jest wątpliwym w sprawie, że skarżący nie należy do żadnej z kategorii podmiotów określonych w art. 16 ust. 2 ustawy, nie jest funkcjonariuszem Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej, Służby Ochrony Państwa, Służby Więziennej, funkcjonariuszem lub pracownikiem innych państwowych formacji uzbrojonych lub żołnierzem zawodowym Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, członkiem Polskiego Związku Łowieckiego - w zakresie broni myśliwskiej, oraz członkiem Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego posiadającym licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego - w zakresie broni sportowej. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, skarżący jest emerytowanym funkcjonariuszem Policji, wobec czego i co sam przyznaje, przywołane wyłączenie nie ma w stosunku do niego zastosowania. Podkreślenia wymaga, że katalog podmiotów wyłączonych z konieczności zdania egzaminu, o którym mowa a w art. 16 ust. 1 ustawy o broni, wobec jego treść i zakresu określającego podmioty objęte zwolnieniem uznać należy za katalog zamknięty. Niewątpliwie bowiem odnosi się on do podmiotów aktywnie używających broni (szkolenia, ćwiczenia, doszkalanie, zawody, polowania) oraz będące na bieżąco z regulacjami prawnymi w zakresie szeroko rozumianego posiadania i używania broni. Brak jest zatem podstaw, co stara się wywodzić skarżący w motywach skargi kasacyjne, że wyłączenie to powinno mieć zastosowanie również do osób, które w ramach wykonywanej uprzednio pracy lub pełnionej służy egzamin taki zdały. Nie jest logicznym, szczególnie w świetle art. 10 ust. 1 ustawy o broni, który stanowi, że warunkiem wydania pozwolenia na broń jest aby wnioskodawca nie stanowił zagrożenia dla siebie oraz porządku lub bezpieczeństwa publicznego, przyjęcie bezterminowej, czy wręcz dożywotniej ważności egzaminu dla podmiotu, który mając zaliczony pozytywnie rzeczony egzamin w ramach pełnionej służby, służby tej już nie pełni. Nie można bowiem tracić z pola widzenia okoliczność, takich jak degradacja lub spadek nabytych niegdyś przez podmiot zdolności psychoruchowych, czy brak aktualnej wiedzy w zakresie regulacji warunkujących dopuszczalność posiadania i posługiwania się bronią. Na marginesie powyższych wywodów oraz zarzutów naruszenia prawa materialnego zauważyć należy, że Sądowi I instancji mogła być zarzucona zawężająca wykładnia art. 16 ust. 2 ustawy o broni, wobec argumentacji skargi kasacyjnej o wyłączeniu z katalogu podmiotów, o których mowa w powołanym przepisie podmiotów, które zdały egzamin określony w ust. 1 przywołanego przepisu. Stwierdzić przy tym również należy, że Sąd I instancji nie dokonał ani zawężającej ani rozszerzającej, wykładni, a jedynie dokonał oceny skarżącego jako ubiegającego się o wydanie pozwolenia posługiwania się bronią pod kątem enumeratywnego i zamkniętego katalogu podmiotów wyłączonych spod obowiązku zdawania rzeczonego egzaminu. Końcowo, w odniesieniu do zarzutu z punktu 3, tiret pierwszy petitum skargi kasacyjnej, stwierdzić należy prawidłowość stanowisk organów, jak i Sądu I instancji, że fakt legitymowania się przez skarżącego pozwoleniem na broń palną do ochrony fizycznej nie mógł stanowić okoliczności zwalniającej z egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy. Wskazania wymaga, że regulacja zawarta w art. 30 ustawy o broni ma charakter szczególny w stosunku do przepisów ustawy regulujących uzyskanie zezwolenia na broń palną. Na uwadze mieć bowiem należy, że zarówno ustęp 1 jak i ustęp 2 powołanego przepisu odnosi się do szczególnego rodzaju działalności lub aktywności związanej z wykorzystaniem broni palnej. Jak bowiem wynika z treści art. 30 ust. 1 ustawy o broni, dopuszczenie do posługiwania się bronią przez osoby fizyczne dotyczy broni podmiotów przy wykonywanych przez nie zadaniach wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 1 – 8 ustawy. Dopuszczenie dotyczy zatem broni i zadań wykonywanych przez: przedsiębiorców i jednostki organizacyjne, którzy na podstawie odrębnych przepisów powołali wewnętrzne służby ochrony, jeżeli broń jest niezbędna do wykonywania przez te służby zadań wynikających z planu ochrony; przedsiębiorców, którzy uzyskali koncesje na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli broń jest im niezbędna w zakresie i formach określonych w koncesji; podmioty prowadzące strzelnicę; szkoły, organizacje sportowe i łowieckie, stowarzyszenia obronne w celu szkolenia i realizacji ćwiczeń strzeleckich lub inne placówki oświatowe oraz organizatorzy kursów, kształcącym w zawodzie pracownika ochrony; podmioty wykonujące zadania związane z realizacją filmów i innych przedsięwzięć artystycznych; urzędy, instytucje, zakłady, przedsiębiorcy i inne podmioty, których pracownikom broń jest niezbędna do ochrony osobistej w związku z wykonywaniem przez nich obowiązków pracowniczych związanych ze szczególnym narażeniem na zamach przeciwko życiu lub zdrowiu; podmioty, którym broń jest niezbędna w celach wzywania pomocy, ratowniczych, poszukiwawczych oraz sygnalizowania rozpoczęcia konkurencji w zawodach sportowych; zarządców lub dzierżawców obwodów łowieckich w celu wykonania odstrzału sanitarnego z nakazu wydanego na podstawie przepisów o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Skoro zatem skarżący ubiegał się o wydanie dopuszczenia do posiadania broni chcąc podjąć pracę w podmiocie świadczącym usługi z zakresu osób i mienia, to powinien on przystąpić do wymaganego, zgodnie z art. 30 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy o broni, egzaminu. Bez jakiegokolwiek znaczenia prawnego pozostaje przy tym, powołana w skardze kasacyjnie opinia organu zawarta w decyzji, iż nie kwestionuje on wiedzy i umiejętności skarżącego w zakresie znajomości przepisów i posługiwania się bronią, albowiem jak już wskazano, wymóg przystąpienia do egzaminu wynika z klarownego i mającego szczególny charakter przepisu ustawy o broni i amunicji. W świetle powyższych wywodów za niezrozumiałe uznać należy stanowisko strony, że "skarżący ubiegając się o dopuszczenie do posiadania broni nie wnioskuje o jakiekolwiek rozszerzenie jej rodzajów ponad zakres już posiadanych uprawnień. Skarżący nie kwestionuje zasadności ponawiania egzaminu w przypadku ubiegania się o dopuszczenie do posiadania - jak to określił WSA - "różnych rodzajów broni", czyli jak należy domniemywać wykraczających poza zakres przeprowadzonego wcześniej egzaminu, jednakże rozważania takowe nie dotyczą stanu niniejszej sprawy.". Motywy zaskarżonego wyroku nie wskazują aby z pojęcia "różnych rodzajów broni" Sąd I instancji wywodził dążność strony do uzyskania dopuszczenia do posługiwania się bronią inną niż wymienioną we wniosku skierowanym do właściwego organu Policji. Zauważyć w tym zakresie należy, że art. 16 ust. 1 ustawy o broni, stanowiąc o egzaminie posługuje się wyraźnie zapisem, iż egzamin dotyczy znajomości używania danej broni oraz umiejętności posługiwania się tą bronią. Również w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania broni oraz umiejętności posługiwania się bronią (Dz.U. z 2017 r., poz.1756) określa w § 5 ust. 1, że część praktyczna egzaminu dotyczy danej broni. Bezsprzecznym jest zatem, że Sąd I instancji miał ma myśli konieczność przystąpienia przez skarżącego do egzaminu obejmującego rodzaje broni wskazane we wniosku, czemu zresztą Sąd dał jednoznaczny i klarowny wyraz w uzasadnieniu stwierdzając, że: "skoro skarżący ubiegał się o dopuszczenia do posiadania broni palnej bojowej w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrze do 12 mm oraz broni palnej gazowej lub alarmowej, a art. 30 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, wskazuje na konieczność zdania egzaminu, o którym mowa wart. 16 ust. 1 tej ustawy, to w zakresie zakreślonym wskazanymi przez skarżącego rodzajami broni palnej, powinien on zdać egzamin, który ma na celu ustalenie, czy skarżący posiada umiejętność posługiwania się określonym rodzajem broni.". Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydany został z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, wymienionych w zarzutach skargi kasacyjnej, wobec czego uznając ją za niezasadną, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny postanowił, jak w punkcie 2 sentencji, na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265), gdzie na wysokość zwrotu kosztów na rzecz organu składała się kwota 50% stawki minimalnej wynoszącej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w innej sprawie 480 złotych z uwagi na okoliczność, że sprawa w obu instancjach prowadzona była przez tego samego profesjonalnego pełnomocnika Komendant Głównego Policji.