II GSK 890/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 listopada 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1386/12 w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1386/12 oddalił skargę J. W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] odmawiającą umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ustalił J. W. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) w łącznej wysokości 2.973,01 zł, powiększoną o odsetki jak dla zaległości podatkowych. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2011 r. J. W. wystąpił do Prezesa ARiMR o umorzenie nienależnie pobranej płatności ONW. Argumentował, że znalazł się w trudnej sytuacji osobistej i majątkowej, spowodowanej znacznymi kłopotami w prowadzeniu gospodarstwa rolnego. W toku postępowania wniosek uzupełniał. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: k.p.a., § 3 ust. 1 pkt 5, § 4 ust. 1 oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. Nr 258, poz. 1747), dalej: rozporządzenie utrzymał w mocy decyzję Prezesa ARiMR z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] odmawiającą J. W. umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Z treści uzasadnienia decyzji wynika, że organy szeroko omówiły zasady zwrotu nienależnie pobranych płatności i nie stwierdzając przesłanek do ich umorzenia z urzędu, bowiem kwota należna do zwrotu przekracza kwotę 100 euro (na dzień [...].11.2010 r. 406,92 zł), uznały, że sytuacja wnioskodawcy umożliwia spłatę, bo uzyskuje on miesięczny dochód z tytułu emerytury w wysokości 1.385,08 zł, jest właścicielem gospodarstwa rolnego o pow. około 7 ha, ciągnika rolniczego i jego składniki majątkowe mogą być przedmiotem egzekucji. Ponadto wnioskodawca spłaca kredyty zaciągnięte w [...] Banku [...] w L., a więc dysponuje środkami pieniężnymi, mogącymi służyć zaspokojeniu wierzytelności przez ARiMR. Oddalając skargę J. W. WSA w W. wskazał, że zasady i tryb umarzania przez właściwy organ należności od osób fizycznych, osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej normuje rozporządzenie. Stosownie do treści § 4 ust. 1 tego aktu należność pieniężna umarzana jest z urzędu, a zatem organ zobowiązany jest do jej umorzenia, o ile należność ta nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie i zmieniającym niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 365 z 21.12.2006, str. 52, z późn. zm.). Sąd I instancji podkreślił, że w tej sprawie kwota nienależnie pobranej płatności ustalona decyzją Prezesa ARiMR z dnia [...] grudnia 2010 r. wynosiła 2.973,01 zł. Przekroczyła zatem równowartość 100 euro, gdyż wyznaczony przez Europejski Bank Centralny kurs euro na dzień [...] listopada 2010 r. wynosił 4,0692 zł. W tej sytuacji, jak słusznie przyjęły organy należność ta nie podlegała umorzeniu z urzędu, ponieważ stanowiła kwotę wyższą od 406,92 zł. Sąd I instancji wyjaśnił, że w przypadku całkowitej nieściągalności należności organ agencji ma możliwość jej umorzenia w całości lub w części, jeżeli wystąpi jedna z przesłanek wymienionych w treści § 3 ust. 1 rozporządzenia. Organ może więc z urzędu, czyli nawet bez wniosku strony umorzyć należności. Przesłanki umorzenia są następujące: 1) należności nie odzyskano w wyniku zakończonego postępowania likwidacyjnego albo upadłościowego; 2) dłużnik będący osobą fizyczną zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku albo pozostawiając ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, albo pozostawiając przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym umorzenie, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" do celów naliczania odpisu na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych; 3) dłużnik będący osobą prawną został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność z tytułu należności nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie; 4) kwota należności nie przekracza wartości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 5) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności; 6) postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne. W ocenie Sądu I instancji organ zasadnie uznał, że płatności ONW pobrane przez skarżącego nienależnie nie mogły być umorzone z urzędu, ani też w świetle argumentacji skarżącego. Organy prawidłowo przyjęły, że nie zaistniała przesłanka z § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia, ponieważ nie zachodziło przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności. Sąd podzielił stanowisko organów, że sytuacja materialna skarżącego nie uzasadniała wniosku pod kątem spełnienia tej przesłanki. Skarżący ma bowiem stały dochód z emerytury w kwocie 1.385,09 zł, jest właścicielem gospodarstwa rolnego o pow. ok. 7 ha i ciągnika rolniczego. W tych okolicznościach organy zasadnie także uznały, że nie wystąpiły przesłanki z § 3 ust. 1 pkt 1-4 i 6 rozporządzenia. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że nawet wystąpienie przesłanki uzasadniającej umorzenie należności daje organom możliwość jej umorzenia, ale nie obowiązek. Poza tym państwa członkowskie są zobowiązane do bezwzględnego dochodzenia należności w myśl zasady ochrony interesów budżetu wspólnotowego. Oznacza to, że przesłanki dające możliwość umorzenia należności należy interpretować ściśle. W tym stanie rzeczy WSA w W. stwierdził, że argumentacja skargi pozostawała bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. skargę oddalił. Skargą kasacyjną J. W. domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, których nie uiszczono ani w całości, ani w części, przy czym zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu a w konsekwencji oddaleniu skargi na decyzję MRiRW, mimo że organ ten zaniechał wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy pod kątem istnienia okoliczności aktualizujących przesłankę umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach WPR a określoną w § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia, co przybrało postać braku poczynienia ustaleń faktycznych w zakresie wzajemnej relacji pomiędzy aktywami i wierzytelnościami skarżącego a jego pasywami i tym samym w zakresie sytuacji materialnej skarżącego oraz jego możliwości płatniczych, braku ustalenia i odzwierciedlenia w treści decyzji jakiej wysokości stałe ciężary ponosi skarżący z uzyskiwanych przez siebie dochodów, jak również nieuwzględnienia okoliczności, że w dniu [...] maja 2011 r. – zatem jeszcze przed wydaniem decyzji administracyjnej przez organ I instancji – skarżący dokonał zbycia części swojego majątku nieruchomego celem zaspokojenia przeterminowanych jak i bieżących długów; 2. art. 1 w zw. z art. 2, art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 134 § 1 i art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. polegające na zaniechaniu dokonania przez Sąd, w granicach sprawy wyznaczonych wniesioną skargą, kontroli zaskarżonej decyzji MRiRW pod kątem naruszenia w toku postępowania administracyjnego art. 10 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a., które to naruszenie zasygnalizowano w treści pisma skarżącego z dnia [...] maja 2013 r. (złożonego w Biurze Podawczym Sądu w dniu [...] maja 2013 r.), a przejawiające się w braku zamieszczenia w treści uzasadnienia wyroku rozważań odnoszących się do sygnalizowanych uchybień; 3. art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. polegające na braku przedstawienia w uzasadnieniu wyroku prawidłowego stanu sprawy tj. braku zamieszczenia w treści uzasadnienia skarżonego wyroku – jako wyodrębnionego elementu – stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd. Uzasadniając zarzuty wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji narusza prawo i powinien zostać uchylony, bo Sąd uznał za zgodne z prawem decyzje organów administracji publicznej, które nie ustaliły stanu faktycznego sprawy. Zdaniem skarżącego kasacyjnie postępowanie wyjaśniające nie zostało przeprowadzone prawidłowo, bowiem organy nie zebrały podstawowego dla rozstrzygnięcia sprawy materiału dowodowego, w tym przede wszystkim nie wzięły pod uwagę okoliczności, że w dniu [...] maja 2011 r., czyli przed wydaniem decyzji I instancji skarżący zbył część majątku nieruchomego w celu zaspokojenia długów (akt notarialny Repertorium [...] nr [...]). Skoro tak było, nieprawdziwe jest ustalenie organów, że skarżący był właścicielem 7 ha gruntów. Brak ustalenia tej okoliczności miał istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ nie pozwolił rzetelnie ocenić sytuacji majątkowej skarżącego. Stan faktyczny wyjaśniono powierzchownie też dlatego, że ciągnik rolniczy skarżącego jest stary, wyeksploatowany i wymaga napraw, a więc prowadzenie z niego egzekucji mijałoby się z celem. Powierzchowności dokonanych ustaleń dowodzi również bark jakiejkolwiek analizy licznych zobowiązań skarżącego w odniesieniu do posiadanych przez niego możliwości płatniczych. Prowadzi to do konkluzji, że nietrafne było przyjęcie organów, że egzekucja wobec skarżącego może być skuteczna. Wnoszący skargę kasacyjną podkreślił, że organ I instancji przed wydaniem decyzji nie pouczył go o treści art. 10 k.p.a., co miało oczywiście negatywny wpływ na wynik sprawy, bo uniemożliwiło realne i aktywne uczestniczenie w postępowaniu, a pouczenie o treści art. 10 k.p.a. dokonane przez organ odwoławczy nie mogło sanować uchybienia, którego dopuścił się w tym zakresie organ I instancji. W ocenie skarżącego kasacyjnie uzasadnienie wyroku nie zawiera omówienia stanu faktycznego sprawy, a przez to nie wiadomo na podstawie czego Sąd dokonał oceny prawnej zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego. MRiRW nie skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wnoszący skargę kasacyjną w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, gdyż jego zdaniem WSA w W. niezasadnie zaakceptował postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy administracji z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., przez co błędnie ocenił przesłankę z § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia, bo nie wziął pod uwagę rzeczywistych możliwości płatniczych skarżącego i okoliczności, że zbył on jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji część swojego majątku nieruchomego celem zaspokojenia zobowiązań, a także WSA wadliwie przeprowadził kontrolę zaskarżonej decyzji, ponieważ nie dostrzegł mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przez organ I instancji art. 10 § 1 k.p.a. oraz nieprawidłowo uzasadnił wyrok, czym naruszył treść art. 141 § 4 p.p.s.a., bo nie wiadomo jakie ustalenia faktyczne przyjął za podstawę wyrokowania. Pierwszy zarzut skargi kasacyjnej choć formalnie poprawny, merytorycznie jest nietrafny, ponieważ WSA w W. prawidłowo oddalił skargę uznając, że organy nie dopuściły się żadnych uchybień w postępowaniu, które by miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Ocenę tę NSA aprobuje, bowiem postępowanie wyjaśniające przeprowadzono z zachowaniem wymogów określonych art. 7 i 77 § 1 k.p.a., co znalazło prawidłowe odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji i nie doprowadziło do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Organy wyczerpująco ustaliły na podstawie całego zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego, poddanego wnikliwej i drobiazgowej ocenie, że sytuacja majątkowa J. W. umożliwia mu spłatę należności przypadających agencjom płatniczym w ramach WPR na podstawie decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...] grudnia 2010 r., gdyż posiada on stały dochód z emerytury w kwocie 1.385,09 zł, jest właścicielem gospodarstwa rolnego o pow. ok. 7 ha, ciągnika rolniczego, jak i spłaca kredyty bankowe. Wykazanie tych okoliczności WSA w W. zasadnie ocenił jako wystarczające dla odmowy umorzenia należności. Zasadnie Sąd I instancji argumentował, że skarżący nie udowodnił by jego sytuacja materialna przemawiała za umorzeniem nienależnie pobranych płatności, w szczególności z uwagi na przesłankę z § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia. Skarga kasacyjna nie zarzuca naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a zatem NSA nie ma możliwości dokonania kontroli zaskarżonego wyroku pod tym względem. Zdaniem NSA w ramach zarzutu naruszenia przepisów dotyczących postępowania wyjaśniającego i kwestionowania w ten sposób ustaleń stanu faktycznego sprawy, wnoszący skargę kasacyjną nie może skutecznie zarzucać organom niewzięcia pod uwagę istotnej okoliczności, że przed wydaniem decyzji I instancji, w dniu [...] maja 2011 r. sprzedał część gospodarstwa rolnego (co wynika z załączonego do akt sądowych aktu notarialnego i miało wpływ na załatwienie wniosku o umorzenie należności, bo nie pozwoliło na rzeczywiste ustalenie sytuacji majątkowej strony), ponieważ okoliczność tę skarżący ujawnił dopiero na etapie postępowania przed sądem. Podkreślić należy, że w aktach administracyjnych sprawy nie znajduje się choćby wzmianka na temat tego aktu notarialnego. Skoro skarżący nie poinformował organów o zaistniałym fakcie zbycia części gospodarstwa i wyjawił ten fakt dopiero w postępowaniu przed sądem, to oczywiście bezzasadnie zarzuca w skardze kasacyjnej nieodniesienie się do niego przez organy. Inaczej mówiąc, w toku postępowania administracyjnego organy nie mogły przeprowadzić dowodu, o którego istnieniu nie zostały poinformowane przez stronę. Poza tym trzeba mieć na uwadze, że nie faktyczna powierzchnia gospodarstwa rolnego skarżącego była w tej sprawie przedmiotem oceny, ale jego sytuacja materialna i zdolności płatnicze, a ta nie obligowała organów do umorzenia należności, jak zasadnie wywiódł Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku objętego skargą kasacyjną. Wskazany jako drugi w petitum skargi kasacyjnej zarzut dotyczący wadliwego, a więc niezgodnego z prawem przeprowadzenia przez WSA w W. kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem niedostrzeżenia przez Sąd naruszenia przez organ I instancji treści art. 10 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a., należy uznać za niezasadny zarówno z przyczyn formalnych, jak i merytorycznych. Zarzut ten jest formalnie nieprawidłowo skonstruowany, gdyż wnoszący skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie przepisów k.p.a., powinien je powiązać z brakiem zastosowania przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., pomimo że Sąd ten przepis powinien stosować. Merytoryczna nietrafność zarzutu wyraża się w tym, że nie każde naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. skutkuje obowiązkiem uchylenia zaskarżonej decyzji, bo chodzi wyłączenie o takie naruszenie, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Uważna lektura akt administracyjnych sprawy pozwala na przyjęcie wniosku, że istotnie organ I instancji nie zawiadomił J. W. przed wydaniem decyzji o przysługującym mu prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jednakże uchybienie to nie miało istotnego wpływu na rozstrzygnięcie i nie pozbawiło strony możliwości uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym, bo pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Prezes ARiMR wezwał stronę do uzupełnienia wniosku i pouczył szczegółowo o skutkach nieprzedłożenia organowi materiału dowodowego, mającego zaznaczenie dla załatwienia sprawy. Z akt administracyjnych wynika, że strona składała w postępowaniu pisma, w których wyjaśniała swoją sytuację, zaś przed wydaniem decyzji II instancji, MRiRW wezwał stronę do wypowiedzenia się w sprawie, przez co nie sanował rzecz jasna uchybienia organu I instancji, jak poprawnie zauważono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, ale zrealizował gwarancje procesowe strony. Skoro zatem J. W. brał czynny udział w postępowaniu, to nie doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w stopniu, który by miał istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Poza tym ani w zarzucie skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu nie wskazano do jakiej to okoliczności faktycznej nie mógł odnieść się skarżący, by organ nie mógł jej uznać za udowodnioną w myśl art. 81 k.p.a. Powyższe dodatkowo wspiera nietrafność zarzutu. Omawiany zarzut jest niezasadny również w zakresie kwestionowania prawidłowości dokonanej przez WSA w W. kontroli działalności administracji publicznej, ponieważ Sąd orzekał w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., czyli w granicach sprawy, a takim działaniem nie naruszył treści art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., bowiem wymierzył sprawiedliwość w zakresie właściwym sądom administracyjnym. Sąd nie mógł wziąć pod uwagę powoływanego pisma skarżącego z dnia [...] maja 2013 r., jako że zostało ono złożone dopiero w postępowaniu sądowym, a nie administracyjnym i dlatego nie mogło wpłynąć na treść wydanych decyzji. Ostatni zarzut skargi kasacyjnej, wskazany w jej petitum jako trzeci dotyczy naruszenia przez WSA w W. treści art. 141 § 4 p.p.s.a., a wyraża się w tym, że w uzasadnieniu skarżonego wyroku Sąd nie zawarł jako wyodrębnionego elementu stanu faktycznego sprawy, który przyjął za podstawę wyrokowania, przez co nie wiadomo jaki stan faktyczny został przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia. W ocenie NSA także ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Z uchwały 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (publik. ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz. 39) wynika, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia sądu I instancji nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Co prawda WSA w W. przy omówieniu stanu faktycznego sprawy ograniczył się do przytoczenia fragmentów decyzji organu odwoławczego, ale działając w ten sposób nie uchybił art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu skutkującym uchyleniem kontrolowanego wyroku, ponieważ z motywów rozstrzygnięcia jednoznacznie wynika stan fatyczny stanowiący podstawę oddalenia skargi J. W. na decyzję MRiRW z dnia [...] marca 2012 r., a uzasadnienie wyroku jest klarowne i nie pozostawia wątpliwości co do okoliczności faktycznych poddanych analizie prawnej przez Sąd. Na marginesie NSA wyjaśnia, że nie ma przeszkód prawnych, aby skarżący wystąpił do organu z ponownym wnioskiem o umorzenie należności lub na przykład z wnioskiem o rozłożenie należności na raty. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. NSA orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu należy do WSA w W.