II GSK 887/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk (spr.) Protokolant asystent sędziego Justyna Mordwiłko-Osajda po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "L." Sp. z o.o. w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2022 r. sygn. akt III SA/Lu 612/21 w sprawie ze skargi "L." Sp. z o.o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 6 sierpnia 2021 r. nr 0601-IGC.48.121.2021.TG w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z 30 kwietnia 2021 r. nr 308000-COC-1.48.1045.2020.7.SS, 3. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie na rzecz "L." Sp. z o.o. w Z. 1.092 (tysiąc dziewięćdziesiąt dwa) złote tytułem kosztów postępowania sądowego.

I. Decyzją z 30 kwietnia 2021 r. nr 308000-COC-1.48.1045.2020.7.SS Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej, na podstawie art. 1, art. 4 pkt 2, pkt 6a i pkt 22 lit. k), art. 32a, art. 32b ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 87 ust. 1 pkt 4, art. 89 ust. 1 pkt 3, art. 92a ust. 1, ust. 7 pkt 1, art. 93 ust. 1 i ust. 2, art. 94 ust. 2 oraz Lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm. - dalej jako utd), nałożył na L. sp. z o.o. w Z. (dalej jako spółka, skarżąca), jako podmiot wykonujący przewóz drogowy, karę pieniężną w kwocie 5.000 zł za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy, zgodnie z art. 92a ust. 1 utd, stosownie do Lp. 3.3 Załącznika nr 3 do ustawy. Z ustaleń organu wynika, że w dniu 9 sierpnia 2020 r., na terenie Drogowego Przejścia Granicznego w Dorohusku, zatrzymano pojazd spółki, kierowany przez obywatela Republiki Białoruś, którym wykonywano międzynarodowy przewóz towarów. Kierujący nie okazał do kontroli świadectwa kierowcy do celów zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej wydanego dla podmiotu wykonującego transport drogowy, tj. spółki, ważnego w dniu kontroli. Ponadto kierowca nie okazał do kontroli zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE (tj. karty pobytu wydanej cudzoziemcowi, któremu udzielono zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE). W toku postępowania spółka nadesłała pismo z 9 października 2020 r. wskazując, że wbrew twierdzeniom zawartym w protokole kontroli, kierowca został wyposażony w świadectwo kierowcy (nr 288201 ważne od 21.10.2019 r. do 21.10.2022 r., odebrane przez kierowcę w dniu 24.10.2019 r.), które w trakcie kontroli było ważne. Kierowca w czasie trwania kontroli nie okazał go, bowiem świadectwo to pozostawił w innym pojeździe, który uległ awarii. Zdaniem organu zaistniały jednak podstawy do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. II. Po rozpatrzeniu odwołania spółki, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, decyzją z 6 sierpnia 2021 r. nr 0601-IGC.48.121.2021.TG utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Wskazał, że wedle utrwalonego stanowiska judykatury, kierowca powinien zostać wyposażony przez przedsiębiorcę w stosowne dokumenty przed rozpoczęciem przewozu drogowego, w tym w świadectwo kierowcy, które jest zobowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli. Późniejsze, już po rozpoczęciu kontroli, a tym bardziej po jej zakończeniu, dostarczenie dokumentu jest bezskuteczne. III. Wyrokiem z 27 stycznia 2022 r. sygn. akt III SA/Lu 612/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę spółki na ww. decyzję DIAS. Na wstępie Sąd pierwszej instancji obszernie przytoczył regulacje krajowe i europejskie, wskazując, że wynika z nich w sposób niebudzący wątpliwości, że świadectwo kierowcy wydawane jest na wniosek przewoźnika legalnie zatrudniającego kierowcę, będącego obywatelem państwa trzeciego lub legalnie korzystającego z usług kierowcy, będącego obywatelem państwa trzeciego. Świadectwem tym kierowca musi się legitymować, gdy prowadzi pojazd, korzystając z licencji wspólnotowej wydanej temu przewoźnikowi. Jeżeli zatem przewoźnik, posiadający licencję wspólnotową wykonuje na jej podstawie międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy, obowiązany jest wyposażyć kierowcę w świadectwo kierowcy. Z akt sprawy wynika, że w czasie kontroli pojazdu, którym wykonywany był międzynarodowy przewóz rzeczy z Niemiec na Ukrainę, kierowca, będący obywatelem Białorusi, nie posiadał przy sobie w pojeździe i nie okazał świadectwa kierowcy. Brak świadectwa w dniu kontroli jest okolicznością niebudzącą wątpliwości. Organy celne prawidłowo zatem przyjęły, że międzynarodowy przewóz drogowy był wykonywany przez skarżącą z naruszeniem obowiązków określonych w art. 3 i art. 5 ust. 6 rozporządzenia nr 1072/2009 oraz w art. 87 ust. 1 pkt 4 utd. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie kwestionuje, że kierowca dokonał naruszenia, kwestionowana jest natomiast ocena prawna tego zdarzenia dokonana przez organy i wywiedziony skutek w postaci nałożenia kary pieniężnej. Główny zarzut skargi koncentruje się wokół tego, że organy nie przeprowadziły dostatecznego postępowania wyjaśniającego w celu wykazania okoliczności, o których mowa w art. art. 92c ust. 1 utd. W ocenie WSA, wbrew zarzutom skargi, w przedmiotowej sprawie nie tylko zebrano materiał dowodowy w sposób wyczerpujący, ale i prawidłowo go oceniono pod kątem możliwości ekskulpacji stwierdzonego naruszenia. Nie zostały przez stronę wykazane okoliczności, które w świetle powołanych przepisów wyłączałyby odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie. Strona podnosiła, że kierowca został wyposażony w świadectwo kierowcy, które w trakcie kontroli było ważne. Kierowca w czasie trwania kontroli nie okazał go, bowiem świadectwo to pozostawił w innym pojeździć, który uległ awarii. Zdaniem WSA powołana okoliczność w żadnym razie nie może być zakwalifikowana jako wyjątkowa i zaistniała w sposób niezależny od skarżącej, która nie mogła jej zapobiec. Strona nie przedstawiła żadnego dowodu, że faktycznie awaria pojazdu na która się powołuje faktycznie miała miejsce. Zdaniem WSA, ujawnione naruszenia w drodze kontroli przeprowadzanej przez uprawnione organy stanowią dowód na brak właściwej organizacji pracy, świadczą o braku przeprowadzania skutecznych kontroli przez przedsiębiorcę, a także o braku właściwego doboru pracowników. IV. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła spółka, kwestionując go w całości i zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego w postaci przepisu art. 92a ust. 1, 7 i 11 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U.2021.919 t.j. z dnia 2021.05.19), dalej: u.t.d. poprzez błędne zastosowanie ww. przepisu i w konsekwencji oddalenie skargi na decyzję utrzymującą w mocy niezasadnie nałożoną na Skarżącego karę pieniężną, wymierzoną pomimo braku podstaw do jej wymierzenia, wobec braku naruszenia przez Skarżącego obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z obowiązujących przepisów; 2. naruszenie prawa materialnego w postaci przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji oddalenie skargi na decyzję utrzymującą w mocy niezasadnie nałożoną na Skarżącego karę pieniężną, w sytuacji gdy postępowanie w sprawie nałożenia kary winno być umorzone wobec wystąpienia przesłanek wyłączających możliwość wszczęcia postępowania bądź uzasadniających jego umorzenie; 3. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 80, art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2021.735 t.j. z dnia 2021.04.21), dalej: k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz zastąpienie jej dowolnością, wyrażającą się w przyjęciu, że wszystkie okoliczności związane z rzekomym naruszeniem art. 92a ust. 1 u.t.d. były okolicznościami, na które Skarżący miał wpływ i które mógł przewidzieć co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi utrzymującej w mocy decyzję nakładającą karę na podmiot, który, nie mógł przewidzieć nagłej awarii pojazdu w dniu zaplanowanego przewozu, jak i pozostawienia przez kierowcę dokumentów w pojeździe, który uległ awarii i w konsekwencji obciążenie Skarżącego odpowiedzialnością za uchybienie dokonane przez Organ; 4. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 i art. 6 k.p.a. polegające na prowadzeniu postępowania z naruszeniem wskazanych w tych przepisach zasad ogólnych postępowania administracyjnego w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi utrzymującej w mocy decyzję wymierzającą Skarżącemu karę za naruszenie, którego się nie dopuścił. Skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej w całości i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Lublinie do ponownego rozpoznania. W każdym powyższym przypadku strona wniosła także o orzeczenie o kosztach postępowania. W uzasadnieniu strona podkreśliła, że zorganizowała inny pojazd w miejsce tego, który uległ awarii, a ponadto wyposażyła kierowcę we wszelkie wymagane dokumenty. To kierowca nie przeniósł dokumentu z niesprawnego pojazdu do pojazdu zastępczego, a zatem brak świadectwa kierowcy podczas kontroli drogowej stanowi wyłączną winę kierowcy. Skarżący ze swojej strony uczynił wszystko czego można by od niego rozsądnie wymagać przy organizacji tego przewozu i nie miał wpływu na powstanie uchybienia w postaci nieokazania świadectwa kierowcy, a nie zaś jak błędnie uznał organ - wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy - co, w ocenie Skarżącego, nie miało w niniejszej sprawie miejsca. V. W odpowiedzi na skargę kasacyjną DIAS wniósł o jej oddalenie oraz o orzeczenie o kosztach postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: VI. Skarga kasacyjna jest uzasadniona. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, tj. sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu prawa. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania przeprowadzonego przez Sąd pierwszej instancji, co daje podstawę do merytorycznego rozpatrzenia skargi kasacyjnej. VII. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że wywołane skargą kasacyjną drugoinstancyjne postępowanie sądowe, podlega zasadzie dyspozycyjności, co oznacza, że sformułowane w środku odwoławczym zarzuty zakreślają granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku WSA, wiążąc Naczelny Sąd Administracyjny swoim zakresem. W skardze kasacyjnej, odwołującej się do obu podstaw kasacyjnych przewidzianych w art. 174 p.p.s.a., strona eksponuje przede wszystkim naruszenie art. 92a ust. 1, 7 i 11 oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, zwracając szczególną uwagę na to, że brak było podstaw do nałożenia na nią administracyjnej kary pieniężnej, wobec braku naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z przepisów prawa powszechnego (kierowca został wyposażony w świadectwo kierowcy), jak również błędne niezastosowanie normy uzasadniającej umorzenie postępowania (wobec braku wpływu spółki na powstanie naruszenia, które nastąpiło z winy kierowcy). Zarzuty te powiązane są przy tym z zarzutami procesowymi, które eksponują przede wszystkim argument o niedostatecznie wnikliwym przeanalizowaniu zebranych dowodów i nienależytej ocenie istoty sprawy. Jakkolwiek więc skarżąca spółka, jako wiodący argument eksponuje twierdzenie, że nie doszło z jej strony w ogóle do naruszenia, bowiem wyposażyła kierowcę w stosowne świadectwo, a ten po prostu nie zabrał go do zastępczego środka transportu, z pojazdu który uległ wcześniej awarii, z czym korespondują dalsze zarzuty dotyczące błędnego niezastosowania w tych realiach art. 92c ust. 1 pkt 1 utd i zarzuty procesowe niewłaściwej oceny materiału dowodowego, to jednak nie można nie dostrzegać - wbrew stanowisku organu - że strona podkreśla w uzasadnieniu środka odwoławczego również i tę okoliczność, że w momencie kontroli kierowca posiadał ważne świadectwo kierowcy, tyle że go przy sobie nie miał (zostawił w innym pojeździe). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że w sprawie nie jest sporne, że w momencie kontroli pojazd należący do spółki wykonywał, w myśl art. 4 pkt 2 utd, międzynarodowy transport drogowy towarów z Niemiec na Ukrainę przez Polskę. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 32a utd, do kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zatrudnionego przez przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy, stosuje się przepisy Unii Europejskiej dotyczące świadectwa kierowcy, tj. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U.UE.L. z 2009 r. nr 300 s. 72 i n.). Wskazany akt unijny uzależnił wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy od posiadania licencji wspólnotowej i spełnienia obowiązku uzyskania świadectwa kierowcy w celu umożliwienia państwom członkowskim skutecznego sprawdzenia, czy kierowcy z państw trzecich są legalnie zatrudnieni lub pozostają do dyspozycji przewoźnika odpowiedzialnego za dany przewóz. Jest to zasada ogólna wyrażona w art. 3 ww. rozporządzenia. Należy także przypomnieć, że świadectwo kierowcy jest wydawane przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika na wniosek posiadacza licencji wspólnotowej każdemu kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE i jest przez tego przewoźnika legalnie zatrudniony, lub każdemu kierowcy pozostającemu w jego dyspozycji, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu wskazanej dyrektywy. Każde świadectwo kierowcy poświadcza zatem, że kierowca w nim wskazany jest zatrudniony zgodnie z wymaganymi warunkami. Świadectwo kierowcy należy oczywiście do przewoźnika, który jednakże przekazuje je kierowcy, podczas gdy ten prowadzi pojazd, korzystając z licencji wspólnotowej wydanej przewoźnikowi. Uwierzytelniony wypis ze świadectwa kierowcy wydany przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika jest przechowywany również przez przewoźnika w jego siedzibie. Świadectwo jest okazywane na wniosek każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych (art. 5 ust. 6 ww. rozporządzenia). Z akt sprawy, zwłaszcza zaś z protokołu kontroli, wynika, że w jej trakcie kierowca nie miał w pojeździe i nie okazał na żądanie kontrolujących świadectwa kierowcy do celów zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej wydanej dla skarżącej spółki. Niemniej jednak niekwestionowane jest także i to, że skontrolowany kierowca posiadał ważne świadectwo kierowcy, o czym świadczą nadesłane przy piśmie spółki z 9 października 2020 r. dokumenty, a więc świadectwo kierowcy nr 288201, ważne od 21 października 2019 r. do 21 października 2022 r., które w trakcie kontroli było ważne. Kierowca w czasie trwania kontroli nie okazał go jednak, bowiem jak twierdzi strona, zostawił je w innym pojeździe, który uległ wcześniej awarii. W konsekwencji należy wskazać, że w dacie kontroli kierowca skarżącej spółki posiadał ważne świadectwo kierowcy, którego jednak nie okazał, nie mając go przy sobie. Organy, a w ślad za nimi także i Sąd pierwszej instancji, uznały jednak, że późniejsze przedłożenie świadectwa kierowcy (w toku postępowania) nie świadczy o braku naruszenia stypizowanego w Lp. 3.3 załącznika nr 3 do utd. Stanowiska tego Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela. Podkreślić należy, że ocena organów i WSA jest efektem nieprawidłowej wykładni, co w konsekwencji skutkowało także nieprawidłowym zastosowaniem art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z Lp. 3.3 załącznika nr 3 do utd. Zgodnie z powołaną pozycją załącznika nr 3, karze w kwocie 5.000 zł podlega m.in. przedsiębiorca przewozowy za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy. "Nieposiadanie" ważnego świadectwa kierowcy oznacza zatem stan, w którym ów kierowa w ogóle nie posiada wspomnianego świadectwa, np. przewoźnik o nie w ogóle nie wystąpił, a nie stan w którym wprawdzie świadectwo zostało wydane, jednakże kierowca nie ma go ze sobą w pojeździe w trakcie kontroli. Należy sięgnąć w tym przypadku po reguły wykładni funkcjonalnej wskazanego przepisu ustawowego, wiążąc go wyraźnie z celem i funkcją Lp. 3.3 załącznika nr 3 do utd. Wszędzie bowiem tam, gdzie ustawodawca przewiduje możliwość ukarania za brak wymaganego dokumentu w trakcie kontroli, jednoznacznie to wskazuje por. np. Lp. 3.1 - wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia, Lp. 3.4.1 - wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe certyfikatu potwierdzającego spełnienie przez pojazd odpowiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków dopuszczenia do ruchu wymaganego odpowiednio do posiadanego zezwolenia. W naruszeniu stypizowanym w Lp. 3.3 załącznika nr 3 do utd chodzi więc o całkowity brak w obrocie prawnym ważnego świadectwa kierowcy, a nie o kwestie związane z nieokazaniem przez kierowcę w toku kontroli świadectwa kierowcy. Należy także zwrócić uwagę Sądu pierwszej instancji i organów na Lp. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy, który umożliwia nałożenie administracyjnej kary pieniężnej za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 utd, w tym w świadectwo kierowcy - zob. art. 87 ust. 1 pkt 4 utd. W konsekwencji, analiza zgromadzonej dokumentacji prowadzi do wniosku, że wyrok WSA i decyzje obu instancji zapadły z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego. Błędnie bowiem uznano, że zmaterializowały się w realiach niniejszej sprawy przesłanki określone w art. 92a ust. 1 i 7 utd w zw. z Lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy. Powyższe oznacza, że eliminacji z obrotu prawnego w całości podlega zarówno wyrok Sądu pierwszej instancji jak również decyzja DIAS w Lublinie i poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej. Nie było bowiem podstaw, w ustalonym stanie faktycznym, do nakładania administracyjnej kary pieniężnej z Lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy. Z uwagi na zakres i powody wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnięcia, za zbędne (przedwczesne) należało na tym etapie uznać odnoszenie się do zarzutu naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 utd. Nie było także podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem stan stwierdzony podczas kontroli drogowej może wyczerpywać znamiona innego naruszenia, o czym organ ponownie badając sprawę będzie zobowiązany rozstrzygnąć, uwzględniając wszystkie istotne okoliczności sprawy, wyjaśnienia spółki oraz biorąc pod uwagę art. 92c ust. 1 utd. Naczelny Sąd Administracyjny nie może w tym postępowaniu przesądzić końcowego wyniku sprawy, bowiem kwestia nieposiadania w pojeździe dokumentów nie była przedmiotem pełnej oceny organów. Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku, wobec stwierdzonego naruszenia prawa materialnego, o czym orzeczono na podstawie art. 188 p.p.s.a. O uchyleniu obu decyzji orzeczono natomiast na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 92a ust. 1 i 7 utd i Lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a), § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1964). Na koszty te składają się koszty sądowe w kwocie 417 zł (wpis od skargi 200 zł, opłata za uzasadnienie 100 zł, wpis od skargi kasacyjnej 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika profesjonalnego w kwocie 675 zł.