II GSK 871/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2566/16 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią i amunicją 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Stowarzyszenia [...] z siedzibą w Unisławiu na rzecz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2566/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2016r. nr. [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji udzielonej Stowarzyszeniu [...] na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią i wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym bez prawa magazynowania. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku przez Stowarzyszenie [...] na podstawie art. 173 § 1 pkt 1, art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) wniesiono o: - zmianę orzeczenia w części dotyczącej postawy prawnej wydanej decyzji administracyjne poprzez zastosowanie art. 17 ust. 1 pkt. 2 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz.1017 ze zm.) z uwagi na zaprzestanie wykonywania w/w działalności. - zasądzenie kosztów postępowania w sprawie na rzecz skarżącego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: - naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 17 ust. 1 pkt. 2 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym mimo realizacji jego dyspozycji - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię w szczególności przyjęcie, iż działania strony stanowiły rażące naruszenie warunków koncesji, a także poprzez przyjęcie że podmiot magazynował broń oraz był objęty obowiązkiem dokonywania odstrzału nabojów co stanowi podstawę do jej cofnięcia. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., który stanowi, że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie przypomnieć należy, że art. 174 p.p.s.a. przewiduje dwie podstawy kasacyjne: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Obowiązkiem strony jest wskazanie, który z przepisów został naruszony i przyporządkowanie go do odpowiedniej podstawy kasacyjnej. W przypadku naruszenia prawa materialnego niezbędne jest więc podanie formy naruszenia (błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie) i przedstawienie argumentacji potwierdzających naruszenie w tej formie, a w przypadku naruszenia przepisów postępowania niezbędne jest wskazanie wpływu, jaki mogło ono mieć na wynik sprawy. Wynikające z art. 183 § 1 p.p.s.a. związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować (por. np. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 909/14), nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto (por. np. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1253/13). Dokonane wyżej wskazanie wymogów procesowych dotyczących prawidłowego skonstruowania zarzutów skargi kasacyjnej, jak również granic orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny, jest w rozpoznawanej sprawie celowe, a to wobec skonstruowania zarzutów skargi kasacyjnej w sposób wadliwy. Przede wszystkim należy zauważyć, autor skargi kasacyjnej powołując art.174 pkt 1 p.p.s.a. nie wskazał w petitum skargi ani w jej uzasadnieniu, jakichkolwiek przepisów postępowania, które zostały naruszone, ani też nie wskazał, że uchybienie przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji należało uznać, że w skardze kasacyjnej brak było zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Jeżeli chodzi o zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego - art.174 pkt 2 p.p.s.a., to w skardze kasacyjnej wskazano wyłącznie na niezastosowanie art. 17 ust. 1 pkt. 2 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Zarzucając natomiast naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię nie wskazano jakich przepisów zarzut błędnej wykładni dotyczy, co uniemożliwia merytoryczną ocenę zasadności tak postawionego zarzutu naruszenia prawa materialnego w zakresie jego błędnej wykładni. Odnosząc się do jedynego prawidłowo sformułowanego w skardze kasacyjnej zarzutu niezastosowania art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, należy zauważyć, że jako podstawę prawną obu wydanych w sprawie decyzji wskazano art. 17 ust. 1 pkt 2 oraz art. 17 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 7 ust. 1 tej ustawy. Przepisy te stanowią, że organ koncesyjny cofa koncesję w przypadku, gdy przedsiębiorca nie podjął, w terminie 6 miesięcy od dnia udzielenia koncesji lub od planowanej daty rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej, działalności objętej koncesją, mimo wezwania organu koncesyjnego, lub trwale zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją (art. 17 ust. 1 pkt 2), rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określone przepisami prawa (art. 17 ust. 2 pkt 2), a koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej udziela, odmawia udzielenia, zmienia, cofa lub ogranicza jej zakres, w drodze decyzji, minister właściwy do spraw wewnętrznych (art. 7 ust. 1). W rozpoznawanej sprawie nie były kwestionowane przez skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie [...] ustalenia organu, że po zakupieniu przez Stowarzyszenie [...] broni była ona na podstawie umowy depozytu przekazywana do [...] Muzeum [...], gdzie była magazynowana. Po pewnym czasie [...] Muzeum [...] przekazywało z powrotem Stowarzyszeniu broń, która była w depozycie, a Stowarzyszenie sprzedawało tę broń osobom fizycznym posiadającym stosowne pozwolenie na nabycie broni lub koncesjonowanemu podmiotowi. Wobec takich ustaleń prawidłowa była ocena organu, że doszło rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji udzielonej Stowarzyszeniu [...] w zakresie obrotu określonymi rodzajami broni, gdyż koncesja ta nie obejmowała prawa magazynowania broni. Prawidłowo zatem organ powołał jako podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy stanowiącego o cofnięciu koncesji w sytuacji stwierdzenia rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji. Wobec faktu, iż w toku postępowania, jeszcze przed wydaniem decyzji, pismem z dnia 13 czerwca 2016 r. Stowarzyszenie [...] poinformowało o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją, organ powołał jako podstawę decyzji również art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy. Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego przez niezastosowanie tego przepisu nie był zatem uzasadniony. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.), mając na uwadze stanowisko wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012r. II FPS 4/12, iż wskazane przepisy stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną.