II GSK 869/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku D.T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej D.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 stycznia 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 877/21 w sprawie ze skargi D. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia (...) sierpnia 2021 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z 26 stycznia 2022 r. (sygn. akt III SA/Łd 877/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej zwany "WSA") oddalił skargę D.T. (dalej zwanej "Skarżącą") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 20 sierpnia 2021 r., która utrzymała w mocy decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 16 czerwca 2021 r. o wymierzeniu Skarżącej kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA. W skardze kasacyjnej został sformułowany wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r. (sygn. akt I GPS 1/07; ONSAiWSA 2007, nr 4, poz. 77) w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej zwanej "ppsa"). W art. 61 § 3 ppsa ustawodawca określił, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części. W takim przypadku sąd powinien zbadać czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu (decyzji) w całości lub w części na podstawie art. 61 § 3 ppsa musi odnosić się zatem do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do strony wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest zasadne, a wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do dokumentów źródłowych potwierdzających prezentowaną przez stronę w tym zakresie argumentację (por. np. postanowienie NSA z 1 marca 2019 r., sygn. akt I OZ 174/19; z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 856/19, publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej w skrócie "CBOSA"). Strona skarżąca powinna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z zastosowania art. 61 § 3 ppsa. Nie jest wystarczające złożenie samego wniosku, z przytoczeniem w jego uzasadnieniu choćby lakonicznych okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia czy wręcz samo przytoczenie treści dyspozycji art. 61 § 3 ppsa bez odniesienia się do okoliczności konkretnej sprawy (np. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2020 r., sygn. akt II FZ 102/20, publik. CBOSA). Sąd musi bowiem dysponować wyczerpująco wykazanymi, wiarygodnymi faktami, pozwalającymi na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy podkreślić – stanowi wyjątek od zasady wykonalności zaskarżonych decyzji. Przyjęcie za wiarygodne ogólnikowych twierdzeń stron oznaczałoby w praktyce, że każda osoba fizyczna lub prawna mogłaby skutecznie starać się o wstrzymanie zaskarżonego aktu bez względu na faktyczne okoliczności sprawy (np. postanowienia NSA: z 23 marca 2020r., sygn. akt II FZ 131/20; z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 882/19, publik. CBOSA). W przedmiotowej sprawie Skarżąca, we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji (zawartym w skardze kasacyjnej) nie wskazała żadnych okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakich mowa w art. 61 § 3 ppsa. Z akt sprawy wynika jednak, że Skarżąca wystąpiła do WSA o przyznanie prawa pomocy wskazując we wniosku informację na temat trudnej sytuacji finansowej i majątkowej. Postanowieniem z 28 września 2021 r. WSA przyznał Skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. WSA wydał postanowienie w oparciu o złożony przez Skarżącą wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz o wiedzę, którą dysponował w związku z toczącymi się innymi sprawami, w których Skarżąca była stroną, i w których sprawach przedstawiła zaświadczenia o dochodach rodziny. Do wniosku o przyznanie prawa pomocy w przedmiotowej sprawie nie zostały dołączone jednak dokumenty potwierdzające kondycję finansową Skarżącej. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w żaden sposób tego wniosku nie uzasadniła. Brak jest jakiejkolwiek argumentacji wspierającej żądanie Skarżącej, w szczególności nie odniosła wniosku do dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, nie wyjaśniła na czym miałaby polegać w jej przypadku znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki w razie wykonania zaskarżonej decyzji przed zakończeniem kontroli sądowoadministracyjnej. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zobowiązany do ustalenia zależności między kondycją finansową Skarżącej a wykonaniem decyzji we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałoby się to do uzupełniania za Skarżącą uzasadnienia wniosku. Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 ppsa). W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek z art. 61 § 3 ppsa oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ppsa, postanowił jak w sentencji.