II GSK 848/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 grudnia 2025 r. sygn. akt I SA/Sz 492/25 w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 11 lipca 2025 r. znak sprawy 3201-IOA.4246.3.2025.7 w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach bez koncesji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. R. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2025 r. sygn. akt I SA/Sz 492/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę M. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 11 lipca 2025 r. znak sprawy 3201-IOA.4246.3.2025.7 w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach bez koncesji. Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił M. R., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i uchylenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 11 lipca 2025 r. w całości oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, względnie w sytuacji, gdyby Sąd uznał, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez: ( niewłaściwe zastosowanie art. 189f par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego z uwagi na mylne i bezpodstawne uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki wymienione w niniejszej normie i w konsekwencji oddalenie skargi i utrzymanie w mocy decyzji wymierzającej skarżącemu karę pieniężną w wysokości 300 000 zł w sytuacji, w jakiej okoliczności faktyczne sprawy, w szczególności skazanie skarżącego wyrokiem z dnia 19 września 2023 r. przez Sąd Rejonowy Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie, VI Wydział Karny w sprawie o sygn. akt VI K 281/23 na łączną karę grzywny w wysokości 350 stawek dziennych po 100 zł każda, a także orzeczenie przepadku automatów oraz gotówki, która w nich się znajdowała, prowadzą do wniosku, że niniejsze kary spełniają te same cele, co w pełni uzasadnia odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu; w szczególności poprzez błędne zmarginalizowanie funkcji represyjnej kary administracyjnej (pomimo chociażby braku możliwości jej miarkowania), jak i błędne uznanie, że kara wymierzona skarżącemu za przestępstwo karnoskarbowe nie spełniła co najmniej jednego z celów, dla którego miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna w szczególności w zakresie odzyskania utraconych przez Skarb Państwa dochodów w sytuacji gdy jej wymierzenie jest przecież niezależne od jakiegokolwiek uszczerbku w budżecie państwa (skoro Państwo z tego typu działalności nie pobiera podatków), a funkcja kompensacyjna sankcji karnoskarbowej nie wyklucza innych również jej celów; ( niewłaściwe zastosowanie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady proporcjonalności przez dwukrotne ukaranie skarżącego za ten sam czyn i w konsekwencji działanie wbrew przepisom prawa, 2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy w postaci: ( niewłaściwego zastosowania art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi w całości, w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 p.p.s.a. Odpowiadając na skargę kasacyjną organ administracji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W piśmie procesowym z dnia 9 lipca 2026 r. skarżący wystąpił z repliką na odpowiedź na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach bez koncesji stwierdził, że decyzja to nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – najogólniej rzecz ujmując – wynika, że niewadliwie przeprowadzone przez organy administracji ustalenia faktyczne uzasadniały – zdaniem Sądu I instancji – przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie oraz zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny odnośnie do zaktualizowania się przesłanek przypisania stronie naruszenia prawa polegającego na urządzaniu gier hazardowych na automatach bez koncesji, a w konsekwencji ocenę odnośnie do zaktualizowania się podstaw nałożenia na stronę – na podstawie art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych – kary pieniężnej w wysokości 300 000 zł (tj. 100 000 zł od każdego automatu). Zwłaszcza, że nie sprzeciwiał się temu arf. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., albowiem fakt prawomocnego skazania strony za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 k.k.s. na karę grzywny w wymiarze 350 stawek dziennych po 100 zł oraz orzeczenie przepadku mienia – a mianowicie, trzech automatów do gier (wraz z kluczami serwisowymi oraz znajdującą w ich wnętrzu gotówką w kwocie 506 zł oraz gotówką znajdująca się w lokalu w kwocie 3 700 zł) – nie aktualizował przesłanek stosowania w rozpatrywanej sprawie tego przepisu prawa, a to wobec różnych funkcji, a zwłaszcza innych celów pieniężnej kary administracyjnej oraz kary orzeczonej na podstawie k.k.s. Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej, które zmierzają do podważenia prawidłowości stanowiska Sądu I instancji odnośnie do braku zaktualizowania się w rozpatrywanej sprawie przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na podstawie arf. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., co miałoby prowadzić do naruszenia tego przepisu prawa, a ponadto do naruszenia art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 6 k.p.a. (odpowiednio, pkt 1 tiret pierwsze oraz tiret drugie petitum skargi kasacyjnej) – co wobec komplementarnego charakteru tych zarzutów uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie – w opozycji do stanowiska strony trzeba stwierdzić, że nie są one jednak usprawiedliwione. Podkreślając, że skarga kasacyjna nie podważa prawidłowości ustaleń faktycznych stanowiących podstawę przypisania stronie naruszenia prawa polegającego na urządzaniu na automatach gier hazardowych bez koncesji, wobec istoty spornej w sprawie kwestii wymaga przypomnienia, że z arf. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. – którego stosowaniu w postępowaniach sprawach o nałożenie kary pieniężnej na podstawie ustawy o grach hazardowych nie sprzeciwia się art. 8 i art. 91 tej ustawy, ani też art. 189a § 2 k.p.a. zwłaszcza, że ustanawia on zasadę pierwszeństwa stosowania przepisów odrębnych (szczególnych) w relacji do przepisów Działu IVa k.p.a. regulujących materialnoprawne zasady nakładania i wymierzenia administracyjnych kar pieniężnych lub ulg w ich wykonaniu (zob. wyroki NSA z dnia: 22 czerwca 2023 r. w sprawach sygn. akt: II GSK 449/20, II GSK 450/20, II GSK 451/20, II GSK 784/20; 18 grudnia 2025 r., sygn. akt II GSK 902/25) – wynika, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Wobec konwencji językowej, którą ustawodawca operuje na gruncie przywołanego przepisu prawa – a co za tym wobec jego funkcji – za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że przepis ten – regulując na określonych nim warunkach zagadnienie rozstrzygania zbiegu podstaw odpowiedzialności represyjnej za to samo zachowanie, a mianowicie odpowiedzialności administracyjnej, jak i odpowiedzialności karnej (lub za wykroczenia lub karnoskarbowej lub za wykroczenia skarbowe) oraz odpowiedzialności administracyjnej, którego zaistnienie siłą rzeczy stawia kwestię stosowania kolejnej sankcji za to samo zachowanie w relacji do zasady ne bis in idem, a co za tym idzie celowości nakładania tej kolejnej sankcji – wprost nie zakazuje nakładania na stronę administracyjnej kary pieniężnej za to samo zachowanie, lecz jedynie nakazuje odstąpienie od nałożenia na stronę administracyjnej kary pieniężnej, o ile – co trzeba podkreślić – zaktualizują określone nim przesłanki jego zastosowania. Rekonstrukcja normatywnej treści art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. prowadzi do wniosku, że koniecznym warunkiem jego stosowania jest łączne zaktualizowanie się określonych nim przesłanek, a mianowicie – i najogólniej rzecz ujmując – że: 1) ta sama strona (tożsamość podmiotowa), 2) za to samo zachowanie w sensie ontologicznym została (już) ukarana prawomocną decyzją administracyjną karą pieniężną lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe lub prawomocnie ukaraniem za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe (tożsamość przedmiotowa), 3) a kara ta spełnia cele administracyjnej kary pieniężnej, która miałaby być nałożona, co innymi słowy odnosi się do celowości nakładania sankcji w postaci administracyjnej kary pieniężnej, jako kolejnej kary za to samo zachowanie. Co w tym też kontekście nie mniej istotne – a nie jest to bez znaczenia, o czym mowa dalej – trzecia w wymienionych powyżej przesłanek warunkujących zastosowanie przez organ administracji art. 189f § 1 pkt 2, a w konsekwencji odstąpienie od nałożenia na stronę administracyjnej kary pieniężnej, ma w istocie rzeczy charakter przesłanki o cechach dyskrecjonalności (zob. A. Cebera, J. G. Firlus: t. 5 do art. 189f, w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz (red. H. Knysiak-Sudyka), wyd. III, WKP 2023), albowiem organ jest zobowiązany ocenić, czy kara wcześniej nałożona za to samo zachowanie – a mianowicie kara nałożona w prawomocnie zakończonym postępowaniu administracyjnym, karnym lub postępowaniu w sprawie wykroczeń – spełnia cele, dla których miałaby być nałożona (kolejna) administracyjna kara pieniężna, co siłą rzeczy wiąże się z potrzebą oceny, czy nałożenie tej (kolejnej) administracyjnej kary pieniężnej jest celowe z punktu widzenia okoliczności rozpatrywanej sprawy, co nie pozostaje bez wpływu i na ten wniosek, że ocena ta jest zindywidualizowana. Uwzględniając powyższe trzeba stwierdzić, że przeprowadzona przez Sąd I instancji kontrola prawidłowości stosowania przez organy administracji przepisu art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, a co za tym idzie ocena, że organy te bez naruszenia prawa stwierdziły, że jakkolwiek ziściły się przesłanki podmiotowa oraz przedmiotowa stosowania tego przepisu prawa, to jednak nie zaktualizowała się przesłanka celowościowa, nie jest ani wadliwa, ani też dowolna. Fakt prawomocnego skazania strony – wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachów w Szczecinie z dnia 19 wrzenia 2023 r., sygn. akt VI K 281/23 – na karę grzywny w wymiarze 350 stawek dziennych po 100 zł oraz orzeczenie przepadku mienia – a mianowicie, trzech automatów do gier (wraz z kluczami serwisowymi oraz znajdującą w ich wnętrzu gotówką w kwocie 506 zł oraz gotówką znajdująca się w lokalu w kwocie 3 700 zł) – za to, że "w czasie bliżej nieustalonym, tj. nie wcześniej niż przed dniem 01 sierpnia 2019 r, do dnia 14 stycznia 2022 r. w pawilonie nr 13 na targowisku osiedlowym przy ul. [...] w S., wbrew przepisom art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych urządzał gry na automatach (...)", tj. za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 k.k.s., wbrew stanowisku strony nie uzasadnia wniosku, że w rozpatrywanej sprawie zaktualizowały się przesłanki stosowania art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. Jakkolwiek bowiem faktem jest – jak podnosi strona – że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2015 r. w sprawie P 32/12 zapadł jeszcze przed wejściem w życie art. 189f k.p.a., to jednak znaczenie tego orzeczenia – jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć – nie straciło nic na swojej aktualności. Zwłaszcza, gdy w relacji funkcji art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. – która wyraża się w tym, o czym była mowa powyżej, że przepis ten wprost nie zakazuje nakładania na stronę administracyjnej kary pieniężnej za to samo zachowanie, lecz jedynie nakazuje odstąpienie od nałożenia na stronę administracyjnej kary pieniężnej, o ile zaktualizują określone nim przesłanki jego zastosowania – podkreślić, że z przywołanego wyroku sądu konstytucyjnego, aż nadto jasno i wyraźnie wynika, że "art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (...) w zakresie, w jakim zezwalają na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej, skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (...), są zgodne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa", co było motywowane oceną, że "(...) kara pieniężna, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, rekompensuje nieopłacony podatek od gier i inne należności uiszczane przez legalnie działające podmioty. Celem kary nie jest więc odpłata za popełniony czyn, co charakteryzuje sankcje karne, ale przede wszystkim restytucja niepobranych należności i podatku od gier, a także prewencja. Kara pieniężna jest więc reakcją ustawodawcy na fakt czerpania zysków z nielegalnego urządzania gier hazardowych przez podmioty nieodprowadzające z tego tytułu podatku od gier, należności i opłat. Z tego względu nie można mówić o naruszeniu zasady ne bis in idem, ponieważ tylko kara przewidziana w art. 107 k.k.s. ma charakter odwetowy, natomiast kara z art. 89 ustawy o grach hazardowych takiego charakteru nie ma". Wobec powyższego – i zarazem w korespondencji do stanowiska prezentowanego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16 (zob. zwłaszcza pkt 5.8. uzasadnienia tej uchwały) – za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że preferencje ustawodawcy odnośnie do doboru czynników kształtujących skuteczność, zwłaszcza zaś funkcje sankcji prawnej określonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych w jego pierwotnym brzmieniu, jak i w art. 89 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a) tej ustawy w brzmieniu wynikającym z ustawy nowelizującej z dnia 14 grudnia 2016 r., a tym samym funkcje samego tego przepisu prawa (przepisów prawa), były i są tożsame. Zmierzały bowiem i w dalszym ciągu zmierzają do tego, aby przyjęte rozwiązania prawne wprost zostały ukierunkowane na to, aby kara pieniężna za urządzanie gier na automatach niezgodnie z ustawą o grach hazardowych rekompensowała brak wpływu do budżetu państwa nieopłaconego podatku od gier oraz innych należnych opłat, dokonując jednocześnie ich restytucji w koniecznym do tego zakresie. Istota omawianej regulacji prawnej, a co za tym idzie – co trzeba podkreślić wobec istoty spornej w sprawie kwestii – cel nakładanej na jej podstawie sankcji prawnofinansowej została zdeterminowana funkcjami sankcji określonej tą regulacją, a mianowicie funkcją restytucyjną, przy jednoczesnym zaakcentowaniu znaczenia funkcji prewencyjnej mającej motywować do zachowań zgodnych z prawem i przeciwdziałać zachowaniom niepożądanym. Zwłaszcza, gdy w tym też kontekście – a co za tym idzie, wobec funkcji oraz celu ustanowienia oraz nakładania administracyjnej kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych na automatach bez koncesji – odwołać się do znaczenia konsekwencji wynikających z przepisów art. 5 ust. 1, ust. 1c, art. 6, art. 9, art. 14, art. 15j i art. 23a, art. 34 i art. 34a ustawy o grach hazardowych w relacji do – co trzeba podkreślić w opozycji do stanowiska strony skarżącej (s. 2 skargi kasacyjnej) – przepisów art. 63, art. 68, art. 68a i art. 69 tej ustawy – regulujących odpowiednio zagadnienia odnoszące się do wymogów poniesienia stosownych zabezpieczeń finansowych, kosztów badań oraz stosownych obligatoryjnych opłat i ich wysokości – oraz, co nie mniej istotne, do przepisów tej ustawy, a mianowicie do art. 71 (definiującego podatnika podatku od gier, przedmiot opodatkowania oraz termin powstania obowiązku podatkowego), art. 73 (określającego podstawę opodatkowania od gier, w tym w grze na automacie – pkt 9), art. 74 (określającego wysokość stawek podatku od gier – w tym, od gier na automacie – pkt 5), a ponadto do art. 75 (regulującego zagadnienie składania deklaracji oraz obliczania i wpłacania podatku od gier). Jeżeli wobec treści przywołanej regulacji prawnej oraz znaczenia wynikających z niej konsekwencji podkreślić, że strona urządzała gry hazardowe na automatach bez koncesji w okresie – jak wynika to z wiążących ustaleń skazującego wyroku sądu karnego z dnia 19 września 2023 r., w sprawie sygn. akt VI K 281/23 – nie wcześniej niż przed dniem 1 sierpnia 2019 r. do dnia 14 stycznia 2022 r., a w tym kontekście, że jak z kolei wynika z ustaleń zawartych w uzasadnieniu wyroku sądu konstytucyjnego w sprawie P 32/12 oraz w uzasadnieniu uchwały NSA w sprawie II GPS 1/16, że w 2014 r. średni roczny przychód na jeden automat do gier eksploatowany w kasynie gry wyniósł około 77 000 zł, zaś średnia wysokość podatku od gier przypadająca na jeden automat w kasynie gry wyniosła około 4 500 zł miesięcznie – co wobec tych (historycznych) danych za rok 2014 w relacji do okresu od sierpnia 2019 r. do stycznia 2022 r. uzasadnia wniosek o potencjalnie wyższym dochodzie uzyskiwanym z gier na jednym automacie, a co za tym idzie o wyższej średniej wysokości należnego podatku od gier na automacie – to w opozycji do stanowiska strony skarżącej trzeba stwierdzić, że nie ma podstaw, aby podważać prawidłowość oceny Sądu I instancji, z której wynika, że organy administracji publicznej bez naruszenia prawa ustaliły oraz oceniły, że w okolicznościach stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy nie zaktualizowały się wszystkie przesłanki stosowania art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., albowiem jakkolwiek zaktualizowały się przesłanki podmiotowa oraz przedmiotowa, to jednak nie ziściła się przesłanka celowościowa. Z całą pewnością bowiem – co trzeba podkreślić w korespondencji do przywołanych powyżej przepisów ustawy o grach hazardowych, w tym zwłaszcza przepisów art. 71, art. 73, art. 74 oraz art. 75 tej ustawy oraz w korespondencji do znaczenia konsekwencji wynikających z wyroku TK w sprawie P 32/12 oraz funkcji art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., która wyraża się w tym, co ponownie należy zaakcentować, że przepis ten wprost nie zakazuje nakładania na stronę administracyjnej kary pieniężnej za to samo zachowanie, lecz jedynie nakazuje odstąpienie od nałożenia na stronę administracyjnej kary pieniężnej, o ile zaktualizują określone nim przesłanki jego zastosowania – prawomocne skazanie strony na karę grzywny w wymiarze 350 stawek dziennych po 100 zł oraz orzeczenie przepadku trzech automatów do gier (wraz z kluczami serwisowymi oraz znajdującą w ich wnętrzu gotówką w kwocie 506 zł oraz gotówką znajdująca się w lokalu w kwocie 3 700 zł), nie spełnia celów administracyjnej kary pieniężnej nałożonej na stronę decyzją kontrolowaną przez Sąd I instancji – a to wobec jej restytucyjnej funkcji, której siłą rzeczy jest pozbawiona uprzednio prawomocnie orzeczona wobec strony kara grzywny – o czym w relacji do prewencyjnej funkcji administracyjnej kary pieniężnej nakładanej na podstawie ustawy o grach hazardowych trzeba wnioskować i na tej podstawie – co stanowi argument natury posiłkowej – że wymieniona kara grzywny jest stosunkowo łagodna, albowiem została orzeczona wobec strony w stosunkowo niskiej wysokości. Zarzuty z pkt 1 tiret pierwsze oraz tiret drugie petitum skargi kasacyjnej należało więc uznać za pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie podważa również zarzut z pkt 2. tiret pierwsze petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. Wymieniony przepis prawa jest bowiem tzw. przepisem wynikowym, który reguluje sposób rozstrzygnięcia sprawy, i który tym samym nie może stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej (zob. np.: wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2077/10; wyrok NSA z 26 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1925/12; wyrok NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2458/12.). Błędne oddalenie skargi, samo w sobie nie polega na błędnym zastosowaniu art. 151 p.p.s.a., a tym samym na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub lit. c) p.p.s.a. przez jego niezastosowanie, albowiem stanowi skutek błędu popełnionego na etapie poprzedzającym, a mianowicie na etapie kontroli zaskarżonego aktu z punktu widzenia jego zgodności z przepisami prawa, które wojewódzki sąd administracyjny stosował lub powinien był zastosować, jako normatywne wzorce kontroli legalności tego aktu. Błędne rozstrzygnięcie, jest więc jedynie następstwem błędu zasadniczego polegającego na wadliwym wykonaniu funkcji kontrolnej. W rekapitulacji należało stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem stawiane w niej zarzuty nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.