II GSK 847/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 1465/22 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 marca 2022 r. nr BP.570.30.2021.0949.BTM.191652 w przedmiocie utraty dobrej reputacji przewoźnika drogowego 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 sierpnia 2021 r., nr BTM.KREPTD.SDR.570.37.2021.0461.64522; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz A. B. 777 (siedemset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji, WSA) wyrokiem z 15 grudnia 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 1465/22, oddalił skargę A. B. (dalej: skarżący, strona) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ) z dnia 24 marca 2022 r. w przedmiocie utraty dobrej reputacji. Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach sprawy: Decyzją z dnia 17 lipca 2020 r. nr WITD.DL0152.VI0219/19/20 Małopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: WITD) nałożył na przewoźnika drogowego karę pieniężną za dwa najpoważniejsze naruszenia tj.: 1/ naruszenie, o którym mowa w Ip. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140; dalej: u.t.d.) tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Jest to naruszenie wymienione w grupie 5 pod nr 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 polegające na kierowaniu pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do ruchu drogowego wymaganego przez prawo UE; 2/ naruszenie określone w Ip. 10.2.4 załącznika nr 3 do u.t.d. tj. naruszenie polegające na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 20%. Jest to naruszenie wymienione w grupie 4 pod nr 3 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 polegające na przekroczeniu maksymalnej dopuszczalnej masy dla pojazdów kategorii N3 20% ≤. Decyzja stała się wykonalna, a kara nią nałożona została zapłacona w dniu 10 sierpnia 2020 r. Pismem z dnia 5 lutego 2021 r. GITD zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji z powodu nałożenia sankcji za ww. naruszenia, a następnie decyzją z 4 sierpnia 2021 r. nr BTM.KREPTD.SDR.570.37.2021.0461.64522, stwierdził utratę dobrej przewoźnika. W uzasadnieniu wskazał m.in., że w trakcie postępowania, w oparciu o dane zawarte w centralnej ewidencji naruszeń oraz w ewidencji poważnych naruszeń KREPTD ustalił, że decyzją WITD z 26 lutego 2021 r. o nr WITD.WI.PR.0152.VI0223/1/202, na skarżącego zostały nałożone, poza wymienionymi w treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania, nowe sankcje za naruszenia warunków lub obowiązków transportu drogowego. Decyzja ta stała się wykonalna, a kara nią nałożona została zapłacona w dniu 24 marca 2021 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, GITD decyzją z 24 marca 2022 r. o nr BP.570.30.2021.0949.BTM.191652, wydaną na podstawie art. 4 pkt 22 lit. d), art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz ust. 4, ust. 5 pkt 1, art. 94b u.t.d., art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51 ze zm.), art. 1 i załącznika I rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), utrzymał w mocy własną decyzję z 4 sierpnia 2021 r. o utracie przez skarżącego dobrej reputacji. Organ zauważył, że w obecnym stanie faktycznym przy ocenie dobrej reputacji strony nie można uwzględnić decyzji ostatecznej WITD z 17 lipca 2020 r., którą nałożono na stronę karę pieniężną za 2 najpoważniejsze naruszenia, gdyż od dnia jej wykonania upłynął rok, a więc karę uważa się za niebyłą. Niemniej, organ prowadzący postępowanie ustalił, że po wszczęciu przedmiotowego postępowania, na przedsiębiorcę została nałożona kolejna kara pieniężna decyzją WITD z dnia 26 lutego 2021 r. Strona nie wskazała, jakie działania naprawcze wprowadziła w swoim przedsiębiorstwie w celu zapobiegania naruszeniom stwierdzonym tą decyzją, w której stwierdzono popełnienie 297 bardzo poważnych naruszeń (BPN) i 3 poważne naruszenia (PN). WSA wskazanym na wstępie wyrokiem, oddalił skargę strony skarżącej na powyższą decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że istotnie podstawą wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie były 2 najpoważniejsze naruszenia stwierdzone w decyzji WITD z 17 lipca 2020 r. W toku jednak prowadzonego postępowania administracyjnego do obrotu prawnego weszła i stała się wykonalna decyzja WITD z 26 lutego 2021 r. stwierdzająca 297 bardzo poważnych naruszeń oraz 3 poważne naruszenia. W sytuacji stwierdzenia powtarzających się poważnych naruszeń lub bardzo poważnych naruszeń w taki sposób, że częstotliwość ich występowania, zgodnie z załącznikiem II do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403, wymaga oceny dobrej reputacji – co ma miejsce w sytuacji stwierdzenia 3 bardzo poważnych naruszeń na pojazd na rok – do wszczęcia postępowania obliguje organ cyt. powyżej art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d. GITD był zatem zobligowany do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie oceny dobrej reputacji skarżącego w związku ze stwierdzonymi naruszeniami w decyzji WITD z 26 lutego 2021 r. W związku z powyższym, GITD objął toczącym się już postępowaniem w I instancji wobec skarżącego w przedmiocie oceny dobrej reputacji również stwierdzone 297 bardzo poważne naruszenia oraz 3 poważne naruszenia w decyzji WITD z 26 lutego 2021 r. Zdaniem WSA, takie działanie organu w postępowaniu I instancji nie jest sprzeczne z prawem, jeżeli stronie zostaną zagwarantowane wszystkie uprawniania proceduralne pozwalające na obronę swoich racji również w zakresie przedmiotu, o który zostało poszerzone postępowanie I instancji. W sprawie uprawnienia te zostały zagwarantowane, co potwierdza pismo GITD z 7 maja 2021 r., którym wezwał stronę do przesłania informacji oraz dowodów potwierdzających wdrożenie – po dacie popełnienia naruszeń stwierdzonych decyzją WITD z 26 lutego 2021 r. (organ omyłkowo wskazał datę 22 lutego 2021 r.) – procedury zapobiegającej powstawaniu naruszeń dotyczących m. in. czasu pracy kierowców i braku udostępnienia pełnych danych podczas kontroli w przedsiębiorstwie, a także wszelkiej innej dokumentacji mającej znaczenie dla przedmiotowego postępowania. Organ zatem wskazał na objęcie toczącym się postępowaniem administracyjnym w przedmiocie dobrej reputacji również naruszeń stwierdzonych w decyzji z 26 lutego 2021 r. Skarżący miał wobec tego świadomość rozszerzenia zakresu postępowania o kolejne stwierdzone naruszenia i miał też możliwość zajęcia stanowiska. W ocenie Sądu I instancji, organ zgodnie z wymogiem art. 7d ust. 4 pkt 1 u.t.d., słusznie również uznał, że popełnienie 297 bardzo poważniejszych naruszeń i 3 poważnych naruszeń w okresie objętym kontrola organu, a więc od 13 stycznia 2020 r. do 30 listopada 2020 r., przy zatrudnieniu 12 kierowców i liczby 420 operacji transportowych dokonywanych w przeciągu okresu trzech miesięcy – od 5 listopada 2020 r. do 5 lutego 2021 r., zgodnie z pismem z 3 marca 2021 r. – stanowi znaczną liczbę naruszeń. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła strona, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie: I/ przepisów prawa materialnego: 1. 94b dalej u.t.d poprzez błędną interpretację i niezastosowanie dyspozycji przepisu w stosunku do zaskarżonej do WSA decyzji nr BP.570.30.2021.0949.BTM.191652, przy jednoczesnym pominięciu treści zawiadomienia inicjującego postępowanie administracyjne; 2. przepisów art. 2 Konstytucji RP stanowiących, iż Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, albowiem w/w Sąd wbrew sprawiedliwości społecznej w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego oraz w wydanym wyroku w sposób stronniczy przyznaje słuszność stanowisku organu, nie zważając na prawa podmiotowe skarżącego, a tym samym pomijając prymat zasady w postaci "budowania zaufania obywateli do Państwa" bowiem Sąd arbitralnie stwierdził, że GITD prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne i dowodowe, w sytuacji gdy w dniu wydania decyzji nr BP.570.30.2021.0949.BTM.191652, tj. 24.03.2022 ziścił się warunek rehabilitacji i kara wynikająca z decyzji WITD.DL0152.VI0219/19/20 a będąca podstawą wszczęcia całego postępowania w przedmiocie badania dobrej reputacji z mocy prawa na podstawie art.94b u.t.d stała się niebyłą; II/ przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 151 związku z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; ze zm. dalej: p.p.s.a.) poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli decyzji i w konsekwencji niezasadne utrzymanie ich w mocy, na skutek wadliwego przyjęcia przez Sąd, że organy dokonały prawidłowego poszerzenia zakresu postępowania administracyjnego o stan faktyczny stwierdzony na mocy decyzji z dnia 26 lutego 2021 nr WITD.Wi.PR.0152.VI0223/21, która to decyzja nie była powołana w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, ani nie funkcjonowała w obrocie prawnym na dzień wszczęcia postępowania, a stała się wymagalna w marcu 2021 ze względu na zapłacenie kary pieniężnej dnia 24.03.2021. Natomiast WSA pominął fakt, że na dzień wydania rozstrzygnięcia przez GITD, tj. 24.03.2022 wspomniana decyzja wyszła z obrotu prawnego ze względu na upływ roku od dnia zapłaty. Zatem zarówno na dzień wydania decyzji GITD jak i na dzień wydania przez WSA wyroku w obrocie prawnym nie funkcjonowała już decyzja nr WlTD.WI.PR.0152.VI0223/21 nakładająca karę; 2. art. 151 w powiązaniu z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli decyzji GITD, której podstawą miały być ustalenia poczynione w decyzji nr WITD.WI.PR.0152.VI0223/21 i w konsekwencji niezasadne utrzymanie ich w mocy na skutek wadliwego przyjęcia przez Sąd, że organy rozważyły przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej podczas gdy organy w sposób niepełny i nieprawidłowy zebrały i oceniły te przesłanki, a w konsekwencji wadliwe uznanie przez Sąd, że decyzje wydane zostały z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa. Wobec podniesionych zarzutów, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz zwrot kosztów w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu odwołując się do art. 15 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009 podkreślił, że w postępowaniu w przedmiocie oceny dobrej reputacji, należy brać pod uwagę wszelkie sankcje nałożone na stronę, za wyjątkiem tych w stosunku do których ma zastosowanie art. 94b u.t.d. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu, które w sprawie nie wystąpiły. Skargę kasacyjną, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Z zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały oparte na obydwu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. wynika, że zasadniczy spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii czy w świetle art. 94b u.t.d., zgodnie z którym nałożoną karę pieniężną za najpoważniejsze naruszenie określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub poważne naruszenie określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 uważa się za niebyłą po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej o jej nałożeniu, postępowanie w przedmiocie badania dobrej reputacji wszczęte na podstawie decyzji WITD z 17 lipca 2020 r. mogło być kontynuowane po upływie roku od dnia wykonania kary nałożonej tą decyzją . Zdaniem skarżącego, organy poszerzając zakres tego postępowania po jego wszczęciu o nowe naruszenia wymienione w decyzji z 26 lutego 2021 r. działały w sposób nieuprawniony. GITD stoi zaś na stanowisku, które Sąd I instancji podzielił, że uwzględnienie w toczącym się już postępowaniem w przedmiocie oceny dobrej reputacji, naruszeń stwierdzonych w kolejnej decyzji WITD z 26 lutego 2021 r. i dokonanie na ich podstawie oceny tej reputacji, nie jest sprzeczne z prawem. Zauważyć na początku należy, że przepis art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 jednoznacznie wskazuje, że jednym z warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego jest cieszenie się dobrą reputacją. Natomiast warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, określają państwa członkowskie, co wynika z art. 6 ww. rozporządzenia. Na gruncie krajowym, art. 7d ust.1 pkt 2 lit. b u.t.d. (wskazany jako podstawa prawna w obu decyzjach GITD) stanowi, że organ wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji, jeżeli wobec przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c wydano wykonalną decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, zostało zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie. Taki też stan rzeczy zaistniał w niniejszej sprawie, mianowicie decyzją z 17 lipca 2020 r. WITD nałożył na przewoźnika drogowego karę pieniężną za dwa najpoważniejsze naruszenia. Decyzja była wykonalna, a kara nią nałożona została uiszczona w dniu 10 sierpnia 2020 r. Mając to na uwadze, GITD zasadnie pismem z 5 lutego 2021 r. zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji, a w dalszej kolejności wydał decyzję w dniu 4 sierpnia 2021 r. Nie ulega wątpliwości, że decyzja ta została wydana przed upływem terminu, o którym mowa w art. 94b u.t.d.. W toku tego postępowania, jak podano w uzasadnieniu decyzji z 4 sierpnia 2021 r., organ ustalił na podstawie centralnej ewidencji naruszeń (art. 80 u.t.d) oraz w ewidencji poważnych naruszeń KREPTD (art. 82 h ust. 2 u.t.d), że na przedsiębiorcę zostały nałożone decyzją MWITD z 26 lutego 2021 r. nowe sankcje, poza wymienionymi w treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, za 297 bardzo poważnych naruszeń (BPN) oraz 3 poważne naruszenia (PN) w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403. Skarżący wniósł o ponowne rozstrzenie sprawy, dlatego GITD przed wydaniem decyzji zobowiązany był ocenić, co też uczynił, czy nie doszło w sprawie do upływu terminu z art. 94b u.t.d. Słusznie na tym etapie GITD wywiódł, że przy ocenie dobrej reputacji, nie może uwzględnić decyzji z 17 lipca 2020 r., gdyż od dnia wykonania tej decyzji upłynął rok. Jednak, niewłaściwie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organ przyjął, co błędnie zaakceptował Sąd I instancji, że podstawę umożliwiającą kontynuację postępowania w sprawia oceny dobrej reputacji, stanowi decyzja z 26 lutego 2021 r. Należy stwierdzić, że ten sposób postępowania GITD, skutkuje wadliwością zaskarżonej w sprawie decyzji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że kara w oparciu, o którą doszło do wszczęcia postępowania i która została wskazana w zawiadomieniu, została objęta na dzień wydania zaskarżonej decyzji środkiem rehabilitacyjnym tzn. sankcja stała się niebyłą. W tej sytuacji, Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu Sądu I instancji, że objęcie już toczącym się postępowaniem w przedmiocie utraty dobrej reputacji naruszeń stwierdzonych w decyzji z 26 lutego 2021 r., nie było sprzeczne z prawem, gdyż skarżący miał świadomość rozszerzenia zakresu postępowania. Nie analizując głębiej, w jakiej formie skarżący miał pozyskać wiedzę o owym "rozszerzeniu" zakresu postępowania, to tego rodzaju praktyka, polegająca na uwzględnieniu kary niewymagalnej i nieprawomocnej na dzień wszczęcia postępowania - bowiem decyzja o jej nałożeniu na ten moment nie została jeszcze wydana - omija de facto normę z art. 7d ust. 1 pkt 2 u.t.d. i art. 6 ust. 2 lit. a akapit pierwszy rozporządzenia 1071/2009. Skład orzekający podziela w tym zakresie stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2022 r. sygn. akt II GSK 522/22, w którym stwierdzono, że organ nie może w toku postępowania w przedmiocie utraty dobrej reputacji dowolnie "żonglować" karami będącymi podstawą oceny utraty dobrej reputacji i w szczególności dobierać nowe kary, nieistniejące lub nieprawomocne w dniu wszczęcia postępowania, lub też niewymienione w zawiadomieniu o jego wszczęciu. Wszczęte postępowanie dotyczy bowiem sankcji w postaci stwierdzenia utraty dobrej reputacji za konkretne naruszenia popełnione przez przedsiębiorcę i za które ten podmiot został ukarany prawomocnie karami pieniężnymi przed wszczęciem postępowania. Po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej o nałożeniu kary, organ nie może kontynuować postępowania w oparciu o nową decyzję o nałożeniu kary wydaną w toku postępowania. Przeciwna interpretacja mogłaby doprowadzić do sytuacji, gdy organ wszcząłby postępowanie o stwierdzeniu utraty dobrej reputacji w oparciu o karę uznaną za niebyłą w toku postępowania na skutek środka rehabilitacyjnego, przedsiębiorca byłby w związku z tym przez jakiś czas w ogóle niekarany, a organ nie kończyłby postępowania w sprawie utraty dobrej reputacji, czekając dalej, aż ten przedsiębiorca znowu popełni jakieś naruszenie, które umożliwi na nowo prowadzenie postępowanie w sprawie stwierdzenia utraty dobrej reputacji. Taką interpretację prawa należy uznać za niedopuszczalną. Organ nie jest uprawniony do kontynuowania postępowania w oparciu o inne decyzje wydane już po jego wszczęciu, gdyż oznaczałoby to zmianę podstawy faktycznej wszczęcia bez zachowania wymogów art. 61 § 4 k.p.a. i brak zachowania tzw. tożsamości sprawy administracyjnej. Trzeba też pamiętać, że postępowanie ma charakter sankcyjny, a nałożona w nim sankcja administracyjna ma stanowić prawem przewidzianą konsekwencję za naruszenia popełnione przed wszczęciem tego postępowania, a nie w jego trakcie. Ponadto należy zauważyć, że w przypadku postępowań w przedmiocie utraty dobrej reputacji wymagana jest pewna dynamika ich prowadzenia. Organ nie może więc dopuścić do przeciągania sprawy, zwłaszcza, że to na skarżącym ciąży obowiązek dostarczenia organowi dowodów (wyrok NSA z: 13 lutego 2025 r., sygn. akt II GSK 905/24, 19 marca 2026 r., sygn. akt II GSK 2140/22). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, okres roku - od dnia wykonania decyzji o nałożeniu kary – stanowi wystarczający czas, aby organ przeprowadził dwuinstancyjne postępowanie administracyjne w przedmiocie utraty dobrej reputacji, biorąc pod uwagę przepisy k.p.a. dotyczące długości postępowań administracyjnych. W rozpoznawanej sprawie, znaczny był okres jaki upłynął od zapłaty przez stronę kary (10 sierpnia 2020 r.) do wszczęcia postępowania w przedmiocie oceny utraty dobrej reputacji (5 lutego 2021 r.), ale nie usprawiedliwiało to "wydłużenia" tego postępowania w oparciu o nieistniejącą na moment wszczęcia postępowania kolejną decyzję o nałożeniu kary. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych brak było podstaw do prowadzenia przez GITD dalszego postępowania i wydania decyzji merytorycznej. Oczywiście, fakt wejścia w życie wymagalnej decyzji z 26 lutego 2021 r. o nałożeniu kolejnej kary, nie jest bez znaczenia. Dlatego też GITD, co słusznie zauważył Sąd I instancji, był zobligowany do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie oceny dobrej reputacji skarżącego w związku ze stwierdzonymi naruszeniami w decyzji WITD z 26 lutego 2021 r., czego jednak nie zrobił. Mając powyższe na uwadze należy uznać za zasadny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 94b u.t.d. Nie był natomiast trafny zarzut naruszenia zasady sprawiedliwości społecznej zawartej w art. 2 Konstytucji RP. Przepis ten to norma generalna określająca zasady ustroju państwa. Treść tej normy wytycza kierunki tworzenia prawa, a także sposób wykładni i stosowania przepisów obowiązującego prawa. Postanowienia ogólnych zasad ustrojowych znajdują konkretyzację w ustawach zwykłych, co oznacza, że art. 2 Konstytucji RP nie może stanowić samoistnej podstawy rozstrzygnięć podejmowanych w procesie stosowania prawa. Nie były również zasadne zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania tj. art. 151 w związku z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa, art. 3 § 1 i 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. określa wyłącznie w sposób najbardziej ogólny i generalny zakres sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne. Ich naruszenie miałoby miejsce wtedy, gdyby Sąd nie dokonał kontroli stanowiącego przedmiot skargi aktu, zastosowałby inny rodzaj oceny niż zgodność z prawem, względnie wyszedłby poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego rozpoznając skargę na akt lub czynność niepoddane jego kognicji bądź zastosował środki nieznane ustawie (por. wyrok NSA z 5 lutego 2020 r., I OSK 2014/19). Przepisy te nie określają jednak wzorca, według którego kontrola ta ma być wykonana. Okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia ww. przepisów (zob. wyroki NSA z dnia: 4 kwietnia 2023 r. sygn. akt II GSK 275/20, 22 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 1178/16, 14 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 1621/18, 9 czerwca 2022, sygn. akt II GSK 319/19, 24 marca 2026 r., sygn. akt I OSK 1165/24). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przywołano ponadto treść szeregu przepisów k.p.a. określających zasady postępowania, przy czym w żaden sposób nie wskazano, w jaki sposób miało dojść do ich naruszenia w rozpoznawanej sprawie i nie powiązano tych przepisów z właściwą regulacją p.p.s.a. co czyniło niemożliwym dokonanie w tym zakresie oceny w postępowaniu kasacyjnym. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) orzekł jak w pkt 1 – 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. § 14 ust.1 pkt 2b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.), zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 777 zł, przy czym na koszty te składają się: równowartość wpisu sądowego od skargi (200 zł), opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku (100 zł), wpisu sądowego od skargi kasacyjnej (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (360 zł) oraz równowartość opłaty skarbowej uiszczonej z tytułu udzielenia pełnomocnictwa (17 zł).