II GSK 835/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 17 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku A B o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A B od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Bk 675/18 w sprawie ze skargi A B na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

Wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Bk 675/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę A B na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia [..] października 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył A B. W skardze kasacyjnej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Wskazał, że wykonanie decyzji doprowadzi do likwidacji prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz pozbawienia jego rodziny podstawowego źródła utrzymania. Do wniosku załączona została decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł z dnia lutego 2019 r. dotycząca rozłożenia na raty i odroczenia zapłaty zaległości, w której organ opierając się na przedstawionych przez skarżącego informacjach dokonał szczegółowej analizy jego sytuacji rodzinnej i majątkowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia (znaczna szkoda, trudne do odwrócenia skutki) wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych okoliczności świadczących o możliwości wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Na skarżącym ciąży zatem obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., to jest przedstawienia okoliczności uprawdopodobniających, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje u niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Z przedstawionej przez skarżącego decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł dotyczącej rozłożenia na raty i odroczenia zapłaty zaległości wynika, że suma należności z tytułu kar pieniężnych wynosi 96.000 zł. Skarżący ma na utrzymaniu dwoje dzieci w wieku 9 i 16 lat, a jego miesięczne dochody wynoszą 3.529 zł, koszty utrzymania miesięcznie wynoszą ok. 1670 zł. Skarżący podał, że z żoną obowiązuje go ustrój rozdzielności majątkowej i nie podał jakie dochody uzyskuje jego żona. Majątek skarżącego to dom jednorodzinny o powierzchni 150 m 2, o szacunkowej wartości 300.000 zł, spółdzielcze lokatorskie mieszkanie o pow.48 m 2, o szacunkowej wartości 110.000 zł, działki 1,14 ha o wartości 50.000 zł, zabudowania nieruchomość gruntowa o pow. 0,3459 ha, niezabudowana nieruchomość o pow. 0,0499 ha, 1/46 udziału w działce o pow 0,03 ha, samochód marki Audi Q7 rok produkcji 2007 o szacunkowej wartości 40.000 zł. Istotną okolicznością w sprawie jest fakt, że załączoną do wniosku decyzją Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł na wniosek skarżącego dokonał rozłożenia na raty zaległości z tytułu kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach, a także odroczył do 25 stycznia 2021 r. zapłatę części zaległości. Raty wskazane w tej decyzji, do których uiszczenia skarżący będzie zobowiązany w 2019 r. zostały ustalone w wysokości nieprzekraczającej miesięcznie 1.000 zł. Z powyższego wynika, że skarżący nie jest zobowiązany do uiszczenia jednorazowo kwoty 96.000 zł, skoro część należności z tytułu kar pieniężnych została rozłożona na raty. W świetle powyżej przedstawionych okoliczności należy uznać, że skarżący nie wykazał, że spełniona została choć jedna z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., zatem brak jest podstaw do zastosowania wobec niego ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Z przedstawionych wyżej przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.