II GSK 828/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 1515/21 w sprawie ze skargi B.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 4 sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Rz 1515/21 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę B.L. (dalej też: "strona", "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej też: "SKO", "organ", "Kolegium") z dnia 4 sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy. Do Starosty [...] wpłynęło orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 2 października 2019 r. z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Rzeszowie (dalej w skrócie: "WOMP") o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi kat. AB u skarżącego. Decyzją z dnia 10 czerwca 2021 r. Starosta działając na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1268 z późn. zm. - dalej w skrócie: "u.k.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm. - dalej w skrócie: "k.p.a.") - cofnął skarżącemu uprawnienia wynikające z prawa jazdy kat. AB Nr [...] wydanego dnia 6 kwietnia 2005 r. na druku serii [...] oraz zobowiązał skarżącego do zwrotu ww. prawa jazdy do depozytu Starostwa Powiatowego w [...] niezwłocznie po otrzymaniu decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 4 sierpnia 2021 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji SKO zwróciło uwagę, że wprawdzie powołana przez Starostę podstawa prawna decyzji nie jest precyzyjna, albowiem wskazany przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 u.k.p. w swej treści obejmuje jednostki redakcyjne lit. a, lit. b, lit. c i lit. d, dotyczące różnych podstaw faktycznych cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami, zaś organ nie skonkretyzował, której z podstaw faktycznych dotyczy wydana decyzja, jednakże uchybienie powyższe nie ma wpływu na prawidłowość wydanej decyzji, w sytuacji gdy z jej uzasadnienia wynika, że podstawa faktyczną cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami jest orzeczenie lekarskie o istnieniu u skarżącego przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi kat. AB, a zatem podstawę prawną decyzji stanowi art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. SKO wyjaśniło, że wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie, co do zasadności wydania takiej decyzji. W przypadku stwierdzenia przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez stronę pojazdami silnikowymi, starosta ma obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami. Organ II instancji wskazał, że w realiach niniejszej sprawy skarżący wyrokiem sądu uznany został za winnego wykroczenia z art. 86 § 2 k.w. i art. 87 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 1 k.w. Konsekwencją powyższego było skierowanie skarżącego na podstawie decyzji Starosty z dnia 22 marca 2019 r. na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Orzeczeniem lekarskim z dnia 2 października 2019 r. nr [...], wydanym przez lekarza WOMP, uprawnionego do badań lekarskich osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców, stwierdzono u skarżącego istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kat. AM, A1, A2, A, BI1, B, B+E, T. Wprawdzie skarżący wystąpił o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego nie zgadzając się z treścią tego orzeczenia (do czego był uprawniony stosownie do art. 79 ust. 4 u.k.p.), jednak nie stawił się na wyznaczony termin badania, wobec czego nie wydano orzeczenia lekarskiego w trybie odwoławczym. Tym samym w ocenie SKO, orzeczenie lekarskie WOMP z dnia 2 października 2019 r. nabyło walor ostateczności i stanowi podstawę wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. SKO podkreśliło, że orzeczenia lekarskie wydane przez uprawnione jednostki medyczne nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez te organy postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Organy są związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Tym samym przyjętych przez Starostę ustaleń w zakresie konieczności cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami, nie może skutecznie podważyć przedłożone wraz z odwołaniem orzeczenie lekarskie z dnia 20 sierpnia 2019 r., zgodnie z którym wobec braku przeciwskazań zdrowotnych skarżący jest zdolny do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. SKO zauważyło, że przedłożone przez skarżącego orzeczenie wydane zostało przed orzeczeniem lekarskim WOMP z dnia 2 października 2019 r., a więc nie jest aktualne, a ponadto wydane ono zostało w wyniku badania lekarskiego i oceny narażeń występujących na stanowisku pracy, stosownie do art. 43 pkt 2 i art. 229 § 4 Kodeksu pracy, a więc w trybie przepisów kodeksu pracy. Natomiast w przypadku osób skierowanych na badanie lekarskie w związku z kierowaniem pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, jedynymi jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania badań lekarskich są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 u.k.p. i § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2020 r., poz. 2213). Organ odwoławczy wskazał ponadto, że skarżący błędnie utożsamia podstawy zatrzymania prawa jazdy z cofnięciem uprawnień do kierowania pojazdami. Wobec przedłożenia przez skarżącego zaświadczenia o odbyciu kursu reedukacyjnego w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii, Starosta umorzył postępowanie wszczęte w sprawie zatrzymania prawa jazdy, uznając, że jest ono bezprzedmiotowe. Zdaniem SKO ocena bezprzedmiotowości postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy nie rozciąga się jednak na postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, wszczęte w związku z orzeczeniem stwierdzającym istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, która to okoliczność stanowi podstawę wydania przez starostę decyzji o cofnięciu uprawnień, a nie o zatrzymaniu prawa jazdy. Inne są bowiem przesłanki zatrzymania prawa jazdy, a inne cofnięcia uprawnień. Oddalając skargę na powyższą decyzję wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Rz 1515/21 WSA w Rzeszowie wskazał, iż w dniu 21 października 2019 r. do Starostwa Powiatowego w K. wpłynęło zaświadczenie z dnia 30 kwietnia 2019 r. o ukończeniu przez skarżącego kursu reedukacyjnego, orzeczenie psychologiczne z dnia 1 kwietnia 2019 r., o braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. AM, A1, A2, A, B1, B, B+E i T, orzeczenie lekarskie z dnia 2 października 2019 r., stwierdzające istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. AM, A1, A2, A, B1, B, B+E i T. Decyzją z dnia 7 listopada 2019 r. Starosta [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy ze względu na brak orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Decyzją z dnia 7 listopada 2019 r. Starosta [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy ze względu na brak zaświadczenia o ukończeniu kursu reedukacyjnego. WSA podkreślił, że oba postępowania administracyjne dotyczyły zatrzymania skarżącemu prawa jazdy nie z uwagi na przeciwskazania zdrowotne, psychologiczne, czy nieukończenie kursu reedukacyjnego, lecz z uwagi na nieprzedstawienie w wymaganym terminie orzeczeń lekarskiego i psychologicznego oraz zaświadczenia o ukończeniu kursu reedukacyjnego - art. 102 ust. 1 pkt 3 i art. 102 ust. 1 pkt 2 lit. c u.k.p. Sąd I instancji zaznaczył, że wszczęte z urzędu w dniu 19 maja 2021 r. postępowanie administracyjne dotyczyło cofnięcia skarżącemu prawa jazdy, w związku z otrzymaniem orzeczenia lekarskiego o istnieniu przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Jest to postępowanie autonomiczne względem postępowań o zatrzymanie prawa jazdy, posiadające samodzielną podstawę normatywną - art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. Stosownie do powołanego przepisu starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. WSA uznał, iż o ile więc postępowanie w przedmiocie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy wynikało z faktu nieprzedłożenia w wymaganym terminie orzeczeń lekarskiego i psychologicznego oraz zaświadczenia o ukończeniu kursu reedukacyjnego, to postępowanie w przedmiocie cofnięcie prawa jazdy znajduje swoje uzasadnienie w stwierdzeniu istnienia przeciwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów. Bezprzedmiotowość i umorzenie postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy wynikała z faktu przedłożenia przez skarżącego wymaganych dokumentów. Okoliczność ta nie ma jednak żadnego znaczenia w postępowaniu o cofnięcie prawa jazdy w trybie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., albowiem tu okolicznością uruchamiającą relację normatywną jest orzeczenie lekarskie o istnieniu przeciwskazań do kierowania pojazdami. W tym kontekście, podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące bezprzedmiotowości postępowania w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy pozostają bezskuteczne. Zdaniem WSA, oczekiwanego skutku nie może również odnieść podnoszona przez skarżącego okoliczność, że orzeczeniem lekarskim z dnia 20 sierpnia 2019 r. stwierdzono, że skarżący jest zdolny do wykonywania pracy na stanowisku pracy: kierowca Taxi osobowe. Słusznie podnosi SKO, że orzeczenie to zostało wydane przed orzeczeniem z dnia 2 października 2019 r., nr [...], a nadto że zostało wydane w trybie art. 43 pkt 2 i art. 229 § 4 Kodeksu Pracy. Przedmiotowe orzeczenie wydał lekarza prowadzącego Indywidualną Specjalistyczną Praktykę Medyczną. Zgodnie zaś z postanowieniami art. 75 ust. 1 pkt 4 u.k.p. w zw. z § 1 pkt 3 i § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. 2020 r. poz. 2213) jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania badań lekarskich osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 4 u.k.p. są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. Przedłożone przez skarżącego orzeczenie wymogów tych nie spełnia, natomiast spełnia je orzeczenie lekarskie z dnia 2 października 2019 r. Skarżący w skardze kasacyjnej zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych. Na podstawie art.182 § 2 p.p.s.a. wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawny. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonej decyzji zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy - art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zw. z art, 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 84 k.p.a., art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przepisów przez organ w toku postępowania administracyjnego polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a także poprzez brak przeprowadzenia przez organ dowodów, w tym dowodu z opinii właściwych biegłych lekarzy oraz psychologów, na okoliczność ustalenia istnienia u skarżącego przeciwwskazań do kierowania pojazdami w sytuacji, gdy uprawniony lekarz do badań lekarskich osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami i kierowców jak również uprawniony psycholog transportu stwierdzili u skarżącego brak przeciwskazań zdrowotnych i brak przeciwskazań psychologicznych do podjęcia pracy na stanowisku kierowcy taxi osobowego II. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 79 i art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r. poz. 341 t.j.) przez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie, że zostały spełnione przesłanki dla zastosowania tych przepisów i tym samym przez przyjęcie, że spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami w sytuacji, gdy istniały nieprawidłowości w ocenie zdrowia kierowcy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie skorzystało z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Po pierwsze należy zauważyć, że zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wnoszący skargę kasacyjną złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, zaś organ, w terminie czternastu dni od doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art.183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej należy podkreślić, że istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji SKO o cofnięciu skarżącemu uprawnienia wynikające z prawa jazdy kat. AB , wobec stwierdzenia u skarżącego istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kat. AM, A1, A2, A, BI1, B, B+E, T, uznał, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem. Za pozbawiony racji należało uznać zarzut skargi kasacyjnej określony w pkt II petitum skargi kasacyjnej. Podnieść należy, że przepisy ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami precyzyjnie określają w jakich okolicznościach i przy spełnieniu jakich przesłanek następuje cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. Stosownie bowiem do treści art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) tej ustawy starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Trafnie wskazał WSA, że postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy (lub kandydata na kierowcę), jest prowadzone przez uprawnione jednostki posiadające szczególne uprawnienia w tym zakresie, a orzeczenie lekarskie wydawane w tym trybie stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a. Tryb postępowania w sprawach wydawania orzeczeń lekarskich regulują przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 29 sierpnia 2019r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami. Zgodnie z § 10 tego rozporządzenia jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania badań lekarskich: 1) osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5 ustawy, są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej; 2) osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 7 i 8 ustawy, są jednostki organizacyjne służby medycyny pracy, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z 27 czerwca 1997r. o służbie medycyny pracy (Dz.U. z 2019r., poz. 1175). Jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania ponownego badania lekarskiego, o którym mowa w art. 79 ust. 4 i 5 ustawy, są w przypadku orzeczenia lekarskiego wydanego przez: 1) uprawnionego lekarza - wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, a w przypadku kandydatów, uczniów lub słuchaczy, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 7 i 8 ustawy - wojewódzkie ośrodki medycyny pracy; 2) uprawnionego lekarza zatrudnionego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy: a) Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej w Warszawie, b) Instytut Medycyny Pracy im. prof. dr. med. Jerzego Nofera w Łodzi, c) Instytut Medycyny Wsi im. Witolda Chodźki w Lublinie, d) Uniwersyteckie Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni, e) Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w Warszawie (§ 11 rozporządzenia). Kontrola merytoryczna orzeczenia lekarskiego jest zatem możliwa wyłącznie w ramach postępowania odwoławczego prowadzonego przez ww. uprawnione jednostki orzecznicze. Podkreślić należy, że w stosunku do skarżącego zostało wydane ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia 2 października 2019 r. nr [...], wydane przez lekarza Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Rzeszowie, uprawnionego do badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, stwierdzono u skarżącego istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kat. AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T. Jak zatem z powyższego wynika, trafne jest stanowisko Sądu I instancji, iż organy orzekające zobligowane były do zastosowania art. 103 ust.1 pkt 1 lit. a) ustawy o kierujących pojazdami, natomiast orzeczenia przedstawione przez stronę skarżącą kasacyjnie tj. orzeczenie uprawnionego psychologa transportu, które zostało wydane po badaniach w dniu 17 sierpnia 2019 r., oraz orzeczenie uprawnionego lekarza do badań lekarskich osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami i kierowców z dnia 20 sierpnia 2019 r., które zostało wydane w trybie art. 43 pkt 2 i art. 229 § 4 Kodeksu Pracy, przez lekarza prowadzącego Indywidualną Specjalistyczną Praktykę Medyczną - nie zostały wydane przez podmiot, o jakim mowa w § 11 rozporządzenia, a tym samym co zasadnie stwierdzono, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się także ze stanowiskiem Sądu I instancji, że nie można stwierdzić w niniejszej sprawie zaistnienia naruszeń zasad przeprowadzenia postępowania. Sąd I instancji słusznie wskazał, że organy będąc związane treścią ostatecznego orzeczenia o stanie zdrowia skarżącego, nie miały możliwości orzekać wbrew treści tego dokumentu, bowiem stanowi on dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a. i jest dowodem tego, co zostało w nim stwierdzone. Trafnie Sąd I instancji podniósł, iż skarżący miał możliwość złożenia wniosku o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w trybie art. 79 ust. 4 u.k.p. Co więcej, skarżący taki wniosek złożył, jednakże nie stawił się na badanie w wyznaczonym terminie. Na etapie postępowania o cofnięcie prawa jazdy w trybie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. organy weryfikują jedynie, czy orzeczenie spełnia wymogi formalne: posiada wszystkie wymagane prawem elementy, jak oznaczenie uprawnionej jednostki, rozstrzygnięcie o istnieniu lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, podpis uprawnionego lekarza, etc. Możliwości podważania, czy weryfikowania merytorycznej treści orzeczenia nie ma. Tym samym zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez brak przeprowadzenia przez organ dowodów, w tym dowodu z opinii właściwych biegłych lekarzy oraz psychologów, na okoliczność ustalenia istnienia u skarżącego przeciwwskazań do kierowania pojazdami w sytuacji, gdy uprawniony lekarz do badań lekarskich osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami i kierowców jak również uprawniony psycholog transportu stwierdzili u skarżącego brak przeciwskazań zdrowotnych i brak przeciwskazań psychologicznych do podjęcia pracy na stanowisku kierowcy taxi osobowego, nie mogły być uwzględnione z przyczyn podanych wyżej. Nie można zatem zasadnie wywodzić naruszenia art. 84 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Organ należycie i zgodnie z obowiązującymi przepisami ocenił orzeczenie o stanie zdrowia skarżącego, na podstawie którego zostało cofnięte skarżącemu uprawnienie do kierowania pojazdami w zakresie kategorii AB prawa jazdy. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł przyczyn, które uzasadniałyby odmienny pogląd w tej kwestii niż ten zaprezentowany przez Sąd I instancji. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że stan faktyczny w sprawie został ustalony zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), z poszanowaniem zasad postępowania w zakresie gromadzenia i oceny środków dowodowych (art. 77 § 1 k.p.a.). Organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania działania organów (art. 8 k.p.a.). Skoro okazało się, że żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie jest usprawiedliwiony to należało uznać, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu i dlatego skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.