II GSK 827/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 955/23 w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 13 lutego 2023 r. nr EP.SO.710.1.2022 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie poddania się obowiązkowej kwarantannie oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA", "Sąd I instancji") wyrokiem z dnia 17 października 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 955/23 w sprawie ze skargi K. C. (dalej: "Skarżąca", "Strona") na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 13 lutego 2023 r. znak EP.SO.710.1.2022 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 1 grudnia 2022 r. i zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z dnia 25 marca 2020 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kaliszu (dalej: "PPIS w Kaliszu") nakazał Stronie poddanie się obowiązkowej kwarantannie od dnia 25 marca 2020 r. do dnia 7 kwietnia 2020 r. w wyznaczonym do tego celu miejscu, tj. w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym im. Ludwika Perzyny ul. Poznańska 79 62-800 Kalisz. Kwarantanna ta została skrócona do dnia 2 kwietnia 2020 r. decyzją tego organu z dnia 2 kwietnia 2020 r. Na skutek wniesionego przez Stronę odwołania, decyzją z dnia 16 lipca 2020r. Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: "Wielkopolski PWIS") uchylił w całości ww. decyzję PPIS w Kaliszu z dnia 25 marca 2020 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, PPIS w Kaliszu decyzją z dnia 17 grudnia 2020 r. umorzył w całości postępowanie w sprawie nakazu poddania się obowiązkowej kwarantannie od 25 marca 2020 r. do 7 kwietnia 2020 r. w wyznaczonym do tego celu miejscu. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 24 marca 2021 r. Skargę wniesioną na ww. decyzję z dnia 24 marca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wyrokiem z dnia 21 stycznia 2022 r. II SA/Po 448/21. Wyrok jest prawomocny. Strona złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wielkopolskiego PWIS z dnia 16 lipca 2020 r. uchylającej w całości decyzję PPIS w Kaliszu nr 745/2020 z dnia 25 marca 2020 r. nakazującej poddanie się obowiązkowej kwarantannie we wskazanym okresie i miejscu. Decyzją z dnia 1 grudnia 2022 r. Główny Inspektor Sanitarny, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000, ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 195, ze zm.), odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wielkopolskiego PWIS z dnia 16 lipca 2020 r. Na skutek wniesionego przez Stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia 13 lutego 2023 r. GIS utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 1 grudnia 2022 r. W uzasadnieniu organ nadzoru wyjaśnił, że w tym postępowaniu nie rozstrzyga w kwestii słuszności nałożenia na Stronę w decyzji PPIS w Kaliszu obowiązku kwarantanny, w tym w odniesieniu do terminu i miejsca jej odbywania, gdyż nie jest to przedmiotem postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Główny Inspektor Sanitarny ponownie stwierdził, że decyzja Wielkopolskiego PWIS została wydana przez organ administracji w sprawie właściwy rzeczowo, miejscowo i instancyjnie, działający na podstawie przepisów kompetencyjnych upoważniających Wielkopolskiego PWIS do rozpatrzenia sprawy w II instancji - w oparciu o przepisy prawa materialnego istniejące i obowiązujące w dniu wydania tej decyzji. Skargę na powyższą decyzję organu z dnia 13 lutego 2023 r. wniosła Skarżąca, zaskarżając ją w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym na wstępie wyrokiem uznał, iż wniesiona skarga jest zasadna. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wyjaśnił, że wiadomym jest mu, iż wnioskiem (pismo z 12 sierpnia 2022 r.) - skierowanym do Wielkopolskiego PWIS - Skarżąca zażądała stwierdzenia nieważności decyzji PPIS w Kaliszu nr 745/2020. Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2022 r. znak DN-HP.9022.35.2022 Wielkopolski PWIS odmówił wszczęcia, na wniosek Skarżącej, postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PPIS w Kaliszu nr 745/2020. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem GIS z dnia 29 listopada 2022 r. znak EP.SO.711.9.2022. Przyczyną odmowy wszczęcia postępowania było m.in. ustalenie, że decyzja objęta wnioskiem została wyeliminowana z obrotu prawnego przez organ II instancji, a zatem nie występuje już w obrocie. Na postanowienie to Strona wniosła skargę, zarejestrowaną pod sygn. akt V SA/Wa 275/23. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu I instancji, niedopuszczalna jest sytuacja gdy w stosunku do dwóch decyzji wydanych w toku instancji w trybie zwykłym (decyzji organu I instancji i decyzji organu II instancji, wydanej na skutek wniesionego przez Stronę odwołania), Strona inicjuje odrębne postępowania w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności decyzji, a rozstrzygnięcia w tym przedmiocie wydają dwa różne organy. W układzie procesowym jaki wytworzył się w sprawie niniejszej na skutek dwóch wniosków złożonych przez Stronę, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji PPIS w Kaliszu, skierowany do Wielkopolskiego PWIS winien zostać przekazany Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu, który winien obydwa wnioski, tj. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wielkopolskiego PWIS z dnia 16 lipca 2020 r. oraz wniosek o stwierdzenie nieważności PPIS w Kaliszu nr 745/2020, objąć jednym postępowaniem. W tej sytuacji doszło do naruszenia art. 156 § 1 k.p.a. Nadto, WSA zauważył, że w odniesieniu do decyzji zaskarżonej doszło także do naruszenia prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: "p.p.s.a."). W wydaniu zaskarżonej decyzji uczestniczyła osoba, która brała udział w załatwieniu sprawy zakończonej wydaniem decyzji, co do której Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Skarżąca, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: 1. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 156 § 1 pkt 2 i 157 § 2 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 2 pkt 12 i art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. f i pkt 3 w zw. z art. 33 ust. 1 i 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2019 r. poz. 1239 ze zm., dalej: "u.z.z.z.c.z.l.") w zw. z § 1 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 marca 2020 r. w sprawie wykazu chorób powodujących powstanie obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego oraz okresu obowiązkowej kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. co nastąpiło poprzez brak stwierdzenia przez Sąd I Instancji nieważności decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 13 lutego 2023 r znak EP.SQ.710.1.2Q22 r. oraz poprzedzającej jej decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 1 grudnia 2022 r. znak EP.SO.710.1.2022 r., które odmawiały stwierdzenia nieważności decyzji Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia 16 lipca 2020 r. DN-HP.906.113.2020; tymczasem w ocenie Skarżącej istniały podstawy do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności i stwierdzenia przez Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nieważności decyzji PPIS w Kaliszu z dnia 25 marca 2020 r. nr 745/2020 nakładającej kwarantannę zamiast uchylenia tej decyzji, gdyż decyzja PPIS w Kaliszu z dnia 25 marca 2020 r. nr 745/2020 w rażący sposób naruszała ww. przepisy ustawowe oraz w konsekwencji naruszała art. 31 ust 1 (wolność), art. 38 (ochrona życia), art. 47 (ochrona prywatności), art. 52 ust. 1 (wolność poruszania się), art. 66 ust. 1 i 2 (bezpieczne i higieniczne warunki pracy, odpoczynek od pracy), art. 68 (ochrona zdrowia) Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 2. rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 156 § 1 pkt 2 i 157 § 2 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. art. 6 k.p.a., 7 k.p.a., 8 k.p.a., 9 k.p.a., 10 §1 k.p.a., 11 k.p.a., 14 § 2 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a., 81 k.p.a., 86 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 3a pkt 1-3 u.z.z.z.c.z.l., w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez brak stwierdzenia przez Sąd I Instancji nieważności decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 13 lutego 2023 r znak EP.SO.710.1.2022 r. oraz poprzedzającej jej decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 1 grudnia 2022 r. znak EP.SO.710.1.2022 r., odmawiających stwierdzenia nieważności decyzji Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia 16 lipca 2020 r. DN-HP.906.113.2020; a) tymczasem decyzja PPIS w Kaliszu z dnia 25 marca 2020 r. nr 745/2020 w rażący sposób naruszała ww. przepisy postępowania, a wobec tego koniecznym było wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i stwierdzenie przez Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nieważności decyzji PPIS w Kaliszu z dnia 25 marca 2020 r. nr 745/2020 (nakładającej kwarantannę) zamiast uchylenia tej decyzji, co pominął Główny Inspektor Sanitarny; b) przez pominięcie przez Sąd I Instancji, że zarówno PPIS w Kaliszu, Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Poznaniu (dalej: "WPWIS w Poznaniu") jak i Główny Inspektor Sanitarny, zupełnie zignorowały stanowisko Strony oraz przedłożone przez nią i znajdujące się w aktach sprawy dowody, świadczące o tym, że Skarżąca nie miała styczności z biologicznym źródłem chorobotwórczym; c) przez pominięcie przez Sąd I Instancji, że zarówno PPIS w Kaliszu, WPWIS w Poznaniu, jak i Główny Inspektor Sanitarny niezasadnie nie uwzględniały stanowiska strony oraz przedłożonych przez nią i znajdujące się w aktach sprawy dowodów świadczących o tym, że Skarżąca jako lekarz stażysta nie była niezbędna do zapewnienia nieprzerwanej opieki nad pacjentami szpitala, co uzasadniało ewentualnie nałożenie kwarantanny domowej, a nie w miejscu jej pracy; d) przez brak przedstawienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku uzasadnienia prawnego i jego wyjaśnienia dla wyrażonego w uzasadnienie wyroku stanowiska, że zaskarżone decyzje Głównego Inspektora Sanitarnego nie są nieważne. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uwzględnienie skargi, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Ponadto, z ostrożności procesowej, w razie oddalenia skargi kasacyjnej Skarżącej, wniesiono o to, aby Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę na podstawie art, 184 p.p.s.a., wyraził w uzasadnieniu wyroku odmienny od wyrażonego w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji pogląd prawny odnośnie nieważności zaskarżonych decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 1 grudnia 2022 r. znak ERSO.710.1.2022 r. oraz Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 13 lutego 2023 r. znak EP.SO.1.2022 r., zgodny z poglądem Skarżącej, a także aby Naczelny Sąd Administracyjny ewentualnie oddalając skargę na podstawie art. 184 p.p.s.a., odstąpił od zasądzenia od Skarżącej kosztów postępowania. Skarżąca zaznaczyła przy tym, że zgadza się z sentencją wydanego wyroku z dnia 17 października 2023 r., podziela w zasadniczej części stanowisko Sądu I Instancji przedstawione w jego uzasadnieniu, a wniesienie skargi kasacyjnej wynika z kwestionowania wyłącznie stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonego w uzasadnieniu wyroku, w zakresie nieuwzględnienia wniosku strony o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego. Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna wywiedziona w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. Przechodząc do oceny zasadności skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że zarówno z zarzutów w niej podniesionych jak i wprost z jej uzasadnienia wynika, że strona skarżąca zgadza się z treścią zaskarżonego wyroku w zakresie przyczyn uchylenia zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji, tj. w zakresie dotyczącym konieczności łącznego rozpoznania wniosków strony o stwierdzenie nieważności decyzji PPIS w Kaliszu z dnia 25 marca 2020 r. nr 745/2020 oraz decyzji Wielkopolskiego PWIS w Poznaniu z dnia 16 lipca 2020 r., a także konieczności wyłączenia od orzekania w sprawie pracownika organu M. M. który uczestniczył w rozpoznawaniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, a następnie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Autor skargi kasacyjnej nie zgadza się natomiast z wyrażonym w końcowej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku stanowiskiem Sądu i instancji odnoszącym się do wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji zaskarżonej z dnia 13 lutego 2023 r., gdzie WSA wskazał, że nie dopatrzył się okoliczności, które można byłoby uznać za wady wymienione w art. 156 § 1 k.p.a., a okoliczność, że organ nie uwzględnił wniosku Strony przekonanej o słuszności zaprezentowanego stanowiska, nie stanowi o nieważności decyzji wydanej w trybie nieważnościowym (s. 4 i 5 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Skarżąca kwestionując wyłącznie wyżej przytoczony pogląd prawny Sądu I instancji o braku w tej sprawie podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 13 lutego 2023 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 1 grudnia 2022 r. "Skarga kasacyjna jest zatem wnoszona w związku niekorzystnym dla strony poglądem wyrażonym przez Sąd I Instancji w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 października 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 955/23" (s. 5 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Mając na uwadze, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest w istocie rzeczy uzasadnienie wyroku a nie jego sentencja, podnieść należy, że na gruncie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszczalne jest zaskarżenie jedynie uzasadnienia wyroku z równoczesnym brakiem kwestionowania jego sentencji. Jeżeli strona, której skargę uwzględniono, kwestionuje wyrażaną w orzeczeniu ocenę prawną może w skardze kasacyjnej domagać się zmiany orzeczenia w tym zakresie (art. 176 p.p.s.a.). W sytuacji objętej dyspozycją z art. 184 p.p.s.a. sąd kasacyjny, oddalając skargę, wyrazi w uzasadnieniu orzeczenia właściwą ocenę prawną i wskazania, które będą wiążące (art. 153 w zw. z art. 193 p.p.s.a.; por. wyrok NSA: z dnia 16 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 576/21; z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 829/09; wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt FSK 2262/04; por. też A. Kwaśniak, O potrzebie zaskarżenia uzasadnień wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych - głos w dyskusji, "Przegląd Prawa Publicznego" 2021 r., nr 9, s. 57-68). Uzasadnienie wyroku, nawet jeśli sentencja wyroku jest zgodna z żądaniem strony skarżącej, nie jest dla niego obojętne, gdyż pisemne uzasadnienie prawomocnego wyroku ma decydujący wpływ na rozstrzygnięcie, które będzie podjęte na etapie jego wykonania. W sprawie wywołanej przedmiotową skargą kasacyjną istota sporu sprowadza się do prawidłowości uznania przez Sąd I instancji, że zaskarżona decyzja organu z dnia 13 lutego 2023 r., nie zawiera wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Skarżąca kasacyjnie podnosząc zarzut naruszenia przepisów mających istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności przepisów art. 156 § 1 pkt 2 i 157 § 2 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a. oraz art. 2 pkt 12 i art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. f i pkt 3 w zw. z art. 33 ust. 1 i 34 ust. 2 u.z.z.z.c.z.l. w zw. z § 1 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 marca 2020 r. w sprawie wykazu chorób powodujących powstanie obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego oraz okresu obowiązkowej kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego, podnosi, iż w jej ocenie, decyzja PPIS w Kaliszu z dnia 25 marca 2020 r. nr 745/2020 w rażący sposób naruszała ww. przepisy ustawowe oraz w konsekwencji naruszała art. 31 ust 1 (wolność), art. 38 (ochrona życia), art. 47 (ochrona prywatności), art. 52 ust. 1 (wolność poruszania się), art. 66 ust. 1 i 2 (bezpieczne i higieniczne warunki pracy, odpoczynek od pracy), art. 68 (ochrona zdrowia) Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Uzasadniając zaś zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazanych w pkt. 2 petitum skargi kasacyjnej, Skarżąca wskazuje na pominięcie przez Sąd I instancji, że zarówno PPIS w Kaliszu, WPWIS w Poznaniu, jak i Główny Inspektor Sanitarny zignorowały stanowisko strony oraz przedłożone przez nią i znajdujące się w aktach sprawy dowody świadczące o tym, że Skarżąca nie miała styczności z biologicznym źródłem chorobotwórczym. Argumentacja skargi kasacyjnej nie uwzględnia faktu, iż Sąd I instancji jednoznacznie stwierdził, że przyczyny jakie legły u podstaw uchylenia obydwu decyzji wydanych w sprawie, nie pozwoliły Sądowi ocenić trafności stanowiska co do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji objętej wnioskiem. Sąd I instancji nie mógł zatem naruszyć wskazanych w punktach 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej przepisów w sposób opisany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, gdyż ani nie powołał się na te przepisy w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, ani nie stosował tych przepisów prawa, a skoro nie stosował, to nie mógł ich naruszyć. Należy zauważyć, iż skarżąca kasacyjnie podnosząc zarzuty kasacyjne wobec wyroku Sądu I instancji, tożsame w istocie z zarzutami podniesionymi w skardze na zaskarżoną decyzję przed WSA w Warszawie, w żaden sposób nie uzasadniła swojego stanowiska, że zaskarżona decyzja z dnia 13 lutego 2023 r. zawiera wady wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. i należałoby stwierdzić jej nieważność. Argumentacja uzasadnienia skargi kasacyjnej na stronach od 7 do 26 stanowi powtórzenie argumentacji skargi do WSA w Warszawie dotyczącej zaistnienia wad nieważnościowych, o jakich mowa w art. 156 § 1 k.p.a., kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia 16 lipca 2020 r. Przypomnieć zaś należy, iż w skardze do Sądu I instancji wniesiono alternatywnie o stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 13 lutego 2023 r. oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia 1 grudnia 2022 r., ewentualnie uchylenie ww. decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego. Odnosząc się właśnie do tego wniosku skargi strony skarżącej Sąd I instancji uznał, iż okoliczność, że organ nie uwzględnił wniosku Strony, przekonanej o słuszności zaprezentowanego stanowiska, nie stanowi o nieważności decyzji wydanej w trybie nieważnościowym. Natomiast, został uwzględniony złożony alternatywnie wniosek Skarżącej o uchylenie zaskarżonych decyzji. Skarżąca polemizując ze stanowiskiem Sądu I instancji w kwestii stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, nie przedstawiła ani w zarzutach skargi, ani w jej uzasadnieniu jakiejkolwiek argumentacji podważającej stanowisko Sądu I instancji co do braku podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 13 lutego 2023 r. Niezależnie od tego konieczne jest spostrzeżenie, iż wyłączenia pracownika organu od udziału w postępowaniu stanowi podstawę wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia nieważności decyzji. Na tę kwestię słusznie zwrócił uwagę WSA w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Co do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., to zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszelkie elementy wskazane w niniejszym przepisie i przedstawia motywy, którymi WSA się kierował wydając zaskarżone rozstrzygnięcie. Art. 141 § 4 p.p.s.a. może zostać skutecznie postawiony, jako podstawa skargi kasacyjnej w dwóch wypadkach: jeżeli orzeczenie sądu I instancji nie zawiera, co najmniej jednego z ustawowych elementów formalnych lub jeżeli sąd nie zawarł w uzasadnieniu stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (np. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2023 r., sygn. akt I GSK 1893/19). Zarzut ten natomiast nie może stanowić podstawy do kwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych przez wojewódzki sąd administracyjny, czy też dokonanej przez ten sąd oceny prawnej. Przepis ten także nie nakłada na sąd administracyjny obowiązku szczegółowego omówienia w uzasadnieniu każdej okoliczności, czy każdego argumentu lub twierdzenia, jakie pojawiło się w badanej sprawie, a powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to niejasnym (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 1979/20). W świetle powyższego, uznając, że skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.