II GSK 810/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) Sędzia del. WSA Monika Krzyżaniak Protokolant asystent sędziego Łukasz Gaweł po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 2342/21 w sprawie ze skargi S. K. R. w N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. oddala skargę, 3. zasądza od S. K. R. w N. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1960 (tysiąc dziewięćset sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 2 lutego 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2342/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. K. R. w N. (dalej: skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 23 czerwca 2021 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 3 listopada 2020 r., a także orzekł o kosztach postępowania. Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach sprawy: W dniu 10 września 2020 r. w C. przy ul. J. P. [...] dokonano kontroli drogowej pojazdu marki Renault o numerze rejestracyjnym [...]. Pojazdem kierował A. Ś., który wykonywał krajowy transport drogowy osób w imieniu skarżącej. Kierujący przewoził dzieci do Szkoły Podstawowej w C. Przewóz ten wykonywał na trasie SP Nasielsk – Gawłowo - Andzin- Wiktorowo - Malczyn - SP C. Do kontroli kierujący okazał m. in. wypis nr [...] z licencji nr [...], natomiast nie okazał zezwolenia na wykonywanie przewozu osób na linii regularnej specjalnej. Przebieg i ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole z [...] września 2020 r. Organ I instancji decyzją z 3 listopada 2020 r., wydaną na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 919 ze zm., dalej: "u.t.d.") oraz zgodnie z ustaleniami protokołu z 10 września 2020 r. nałożył na stronę karę pieniężną wysokości 8.000 (słownie: osiem tysięcy) złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia, tj. tj. naruszenie określone w Ip. 2.1 pkt 1 załącznika nr 3 do u.t.d. Decyzją z 23 czerwca 2021 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę wskazując, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, dotknięta jest naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) dalej "p.p.s.a.". Sąd I instancji podkreślił, że zasadnicza różnica pomiędzy przewozem regularnym a przewozem regularnym specjalnym polega na tym, że ten ostatni nie jest przewozem publicznym. Wobec tego nie ma żadnych podstaw, aby wymagania właściwe dla przewozu regularnego łączyć z przewozem regularnym specjalnym. Wspólną cechą obu rodzajów przewozu jest wyłącznie regularność ich wykonywania. Ponadto, z uwagi na brzmienie art. 22 ust. 4 u.t.d. inaczej określono dokumenty niezbędne do wydania zezwolenia na przewóz regularny specjalny a inaczej na przewóz regularny (art. 22 ust. 1). Przepis art. 22 ust. 4 nie stanowi uzupełnienia dokumentów wymaganych przez art. 22 ust. 1 gdyż: po pierwsze nie wskazuje, że do tego typu zezwolenia dodatkowo należy złożyć dokumenty określone w art. 22 ust. 1, a nadto powtarza np. proponowany rozkład jazdy z art. 22 ust. 1 pkt 1 w art. 22 ust. 4 pkt 2, nieco go modyfikując przez wyeliminowanie konieczności podania godziny przyjazdów i określenia kursów. WSA podzielił pogląd, że "przewóz regularny specjalny" stanowi specyficzny rodzaj w ramach ogólnej kategorii" przewozu regularnego. Skoro zaś ustawodawca penalizuje (w ramach l.p. 2.1. załącznika nr 3 do u. t. d.) wykonywanie jakiegokolwiek przewozu regularnego bez stosownego zezwolenia (zaświadczenia lub potwierdzenia), jest oczywiste, że kara tam przewidziana dotyczyć musi także szczególnej odmiany tego przewozu, tzn. "przewozu regularnego specjalnego". W rozpoznawanej sprawie jednak, ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, że przewóz wykonywany przez stronę, w dniu kontroli był przewozem regularnym specjalnym określonym w art. 4 pkt 9 u.t.d. skarżąca posiadała zezwolenie na przewóz regularny, który nie jest tożsamy z przewozem regularnym specjalnym. W ocenie skarżącej sporny przewóz był przewozem wykonywanym regularnie i była przewożona konkretna grupa osób, ale był to przewóz publiczny. Wbrew wywodom organu, z materiału dowodowego nie wynika, że wskazane w protokole przewozy drogowe obejmowały przewozy wyłącznie dla jednej grupy osób o charakterze niepublicznym. Skarżąca nie kwestionuje, że wykonywała przewóz regulowany osób. Organy nie kwestionowały złożonego przez skarżącą do akt zezwolenia, ale jednocześnie nie wykazały, że był to przewóz regulowany specjalny i nie miał charakteru publicznego. Ze znajdującego się w aktach sprawy, zezwolenia Burmistrza Nasielska Nr 7/2020 z 2 stycznia 2020 r. na przewóz regularny, który jest przewozem publicznym, wynikają wnioski przeciwne, a organy nie przedstawiły żadnego dowodu na to, że było inaczej. Przewozy były wykonywane w ramach przewozów regularnych i mogła z niego skorzystać poza uczniami, każda osoba, która zakupiła bilet na konkretny przejazd lub też bilet miesięczny. Wydanie zaś wiążącego rozstrzygnięcia w sprawie przez Sąd, co do zasadności wymierzonej kary jest przedwczesne, bowiem zebrane w sprawie dowody nie były wystarczające do zakwalifikowania świadczonych przez skarżącą przewozów jako przewozów regularnych specjalnych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735, zwanej dalej k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że wykonywany przewóz był przewozem regularnym specjalnym, podczas gdy ustaleń w tym zakresie organy dokonały w oparciu o dowód z przesłuchania kierowcy w charakterze świadka oraz dowody z dokumentów w postaci rozkładu jazdy ważnego od 2 września 2020 r. dotyczącego przywozu i odwozu dzieci i zezwolenia nr [...] z 2 stycznia 2020 r. na wykonywanie przewozów regularnych w ramach linii regularnej Nasielsk - Cieksyn - Andzin - Nasielsk, z których w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że realizowany przez stronę przewóz poddany kontroli drogowej 10 września 2020 r. nie był przewozem publicznym, ponieważ dotyczył wyłącznie określonej grupy osób, tj. uczniów wraz z opiekunką szkolną, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że fakt posiadania przez stronę zezwolenia nr 7/2020 z 2 stycznia 2020 r. na wykonywanie przewozów regularnych w ramach linii regularnej Nasielsk - Cieksyn - Andzin - Nasielsk przesądza o tym, że kontrolowany przewóz był przewozem regularnym, a zatem przewozem o charakterze publicznym, podczas gdy analiza okazanego do kontroli rozkładu jazdy ważnego od 2 września 2020 r. dotyczącego przywozu i odwozu dzieci w zestawieniu z treścią zeznań kierowcy w charakterze świadka wskazuje na to, że kontrolowany przewóz odbywał się na innej trasie, aniżeli wynikająca z zezwolenia nr 7/2020, a zatem przewóz ten nie mógł być realizowany w oparciu o zezwolenie nr 7/2020 i stanowić przewozu o charakterze publicznym, 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art, 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że złożenie przez stronę skarżącą w toku postępowania niepopartych dowodami wyjaśnień, z których wynikało, że wykonywała w dniu kontroli drogowej przewóz osób o charakterze publicznym w oparciu o zezwolenie nr 7/2020, obligowało organy do przeprowadzenie dowodów na poparcie twierdzeń strony, podczas gdy okoliczność w postaci rozliczania przewozu uczniów na podstawie liczby zakupionych przez dzieci biletów miesięcznych nie ma wpływu na ustalenie charakteru przewozu z dnia kontroli, 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że organy nie odniosły się w toku postępowania do dowodów przedłożonych przez stronę, podczas gdy poza przedłożeniem kopii zezwolenia nr 7/2020, do którego organy odniosły się w swoich decyzjach, strona nie przedstawiła organom żadnych dowodów ani nie złożyła wniosków dowodowych na potwierdzenie swoich twierdzeń. W związku z powyższym wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, a także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna oparta została na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia oparte na art. 174 p.p.s.a., determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Granice skargi są więc wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż – z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 września 2000 r., sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36, wyrok NSA z 12 września 2019 r., II GSK 634/19, LEX nr 2739689). Skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to jest na naruszeniu przepisów postępowania, których uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy wskazać, że ustawa o transporcie drogowym definiuje zarówno przewóz regularny, jak i przewóz regularny specjalny. Zgodnie z art. 4 pkt 7 u.t.d. przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z 5 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe. Z kolei przewóz regularny specjalny to niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (art. 4 pkt 9 u.t.d.). Istotą różnicy jest więc jedynie charakter grupy osób, która jest przewożona przez przewoźnika, a więc czy są to jedynie osoby ściśle zindywidualizowane, czy też szerokie grono publiczności, osób bliżej niedookreślonych. W przypadku przewozu regularnego specjalnego zawsze jest to ściśle określna grupa osób. Należy w tym miejscu zgodzić się z zarzutem określonym w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji dokonał błędnej oceny stanu faktycznego i zebranych przez organ dowodów w sprawie. Ze zgromadzonego materiału, a przede wszystkim z zeznań kierowcy wynikało, że w dniu kontroli przewożone były jedynie dzieci, które były dowożone do szkoły i przedszkola. Dzieci były przewożone z udziałem zatrudnionego przez skarżącą opiekuna szkolnego od poniedziałku do piątku i zawsze postój autobusu miał miejsce na tych samych przystankach. Organ uzyskał równie ze szkoły podstawowej w Cieksynie rozkład jazdy autobusu dowożącego dzieci. Zebrany materiał dowodowy – protokół kontroli, zeznania kierowcy oraz rozkład jazdy autobusu, niezbicie potwierdzają, że miał miejsce przewóz regularny specjalny. Należy przy tym podkreślić, że skarżąca nie przedłożyła jakiegokolwiek materiału dowodowego, a jedynie twierdziła w swoim odwołaniu, że trasa przewozu dzieci do szkoły i przedszkola jest tą samą trasą, na którą posiada zezwolenie nr 7/2000, jak również, że możliwość przejazdu odnosiła się również do innych pasażerów, a nie tylko ściśle określonej grupy dzieci. Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten formułuje zasadę ogólną prawdy obiektywnej (materialnej), która reguluje rozłożenie ciężaru dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Naruszenie art. 7 k.p.a. ma miejsce wówczas, gdy organy administracji, wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy, nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny. Stosownie natomiast do przytoczonego w podstawie kasacyjnej art. 77 § 1 k.p.a., na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy niezbędnego do jej wyjaśnienia. Postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organ administracji publicznej powinno być zakończone po zbadaniu wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla danej sprawy, których zakres określają przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie. Z kolei w uzasadnieniu decyzji organ powinien m.in. wskazać dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 k.p.a.). Obowiązywanie w postępowaniu administracyjnym zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, w świetle której to na organie administracji prowadzącym postępowanie spoczywa, co do zasady, obowiązek wszechstronnego oraz rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy nie oznacza jednak, że organ w każdym postępowaniu ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności, których wykazanie leży w interesie strony, w sytuacji jej pasywnej postawy w tym zakresie. Z treści przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego normujących postępowanie dowodowe nie można więc wyprowadzić konkluzji, że organy administracji zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ona środków takich nie przedstawia. Nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy brak udowodnienia określonych okoliczności faktycznych może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony (wyrok NSA z 25 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3577/18, wyrok NSA z 28 października 2024 r., sygn. I OSK 1171/23, wyrok NSA z 23.01.2025 r., I OSK 1171/23, LEX nr 3836548). Strona postępowania administracyjnego powinna bowiem dbać o swoje interesy i dostarczać dowody, w których posiadaniu się znajduje, a które organ nie może uzyskać. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, poprzez analizę dokumentów zawartych w aktach administracyjnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny niezasadnie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiały skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji. Po wnikliwej analizie materiału sprawy i procedur poprzedzających wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organy prowadzące kontrolowane postępowanie wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Przyjęta w sprawie faktyczna podstawa rozstrzygnięć ustalona została z uwzględnieniem wymogów wynikających z przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd I instancji nietrafnie uznał natomiast, że organy nie ustaliły wszystkich istotnych do załatwienia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie spełniał waloru kompletności, a ocena organu nosiła znamiona dowolności. Na gruncie reguł i norm procesowych organy wyprowadziły logicznie uprawnione i merytorycznie trafne wnioski, jak również prawidłowo uzasadniły swoje decyzje. Ze zgromadzonego materiału dowodowego jasno wynika, ze kontrolowany przewóz był przewozem regularnym specjalnym, gdyż dotyczył tylko i wyłącznie określonej grupy dzieci znajdującej się pod opieką opiekunki szkolnej. Skarżąca nie wykazała na przykład za pomocą wydanych biletów, że korzystały z tego przewozu również inne osoby nie należące do wyżej wymienionej kategorii osób. Nie budzi również wątpliwości, że trasa objęta zezwoleniem nr 7/2020 jest odmienna od tej, na której poruszał się kierujący pojazdem w dniu kontroli, a więc od tej, na której rozkład jazdy obowiązujący od 2 września 2020 r. znajdował się w sekretariacie szkoły, a który to rozkład został dołączony do akt sprawy. Organ prowadzący postepowanie zgromadził stosowne dowody, które znalazły się w aktach sprawy, na potwierdzenie ustalonego stanu faktycznego (protokół kontroli, protokół przesłuchania świadka – kierowcy pojazdu, szkolny rozkład jazdy). Z kolei skarżąca oprócz zezwolenia nr 7/2020 nie dostarczyła żadnego materiału dowodowego, w postaci np. potwierdzenia wydanych biletów dla innych osób niż dzieci uczęszczające do określonych szkół, czy wykazu przystanków objętych zezwoleniem nr 7/2020. Z powyższych względów zarzuty określone w pkt 2-3 petitum skargo kasacyjnej skargi kasacyjnej są w całości uzasadnione. Zgodnie z art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Sprawę należy przy tym uznać za dostatecznie wyjaśnioną, gdy jest ona wyjaśniona w stopniu, w jakim, uwzględniając charakter postępowania kasacyjnego prowadzonego przed NSA. Stąd NSA może prawomocnie zweryfikować dokonaną przez wojewódzki sąd administracyjny kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Taki stan wyjaśnienia sprawy ma miejsce w niniejszym przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał bowiem, że stan prawny i faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony i nie pozostawia wątpliwości. Ponadto - w świetle ocen i rozważań poczynionych wyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny - organ administracji prawidłowo zebrał, rozpatrzyły i oceniły zgromadzony materiał dowodowy. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga skarżącej jest niezasadna. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, a następnie rozpoznał skargę, uznając że podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z §2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).