II GSK 803/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. WSA Szymon Widłak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1673/17 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w B. na postanowienie Prokuratora Generalnego dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie zmiany koncesji na magazynowanie paliw ciekłych oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA", "sąd I instancji") wyrokiem z 17 listopada 2017 r., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi spółki A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej: "strona", "spółka") na postanowienie Prokuratora Generalnego z [...] maja 2017 r., nr [...], w przedmiocie opinii w sprawie zmiany koncesji na magazynowanie paliw ciekłych, oddalił skargę. Powyższy wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z 21 lutego 2017 r. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (dalej: "Prezes URE") wniósł o wydanie opinii w sprawie zmiany koncesji spółki na magazynowanie paliw ciekłych, przez jej rozszerzenie o przeładunek paliw ciekłych. Prokurator Generalny postanowieniem z [...] marca 2017 r., nr [...], działając na podstawie art. 23 ust. 3c w zw. z ust. 3a ustawy z 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 220 ze zm.) oraz art. 106 § 5 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: "K.p.a."), wydał opinię negatywną. Organ uzasadnił to okolicznością prowadzenia przeciwko prezesowi zarządu X., prokurentowi Y. oraz prokurentowi Z. – postępowania karnego w Sądzie Okręgowym w [...] (sygn. akt [...]) o przestępstwa i przestępstwa skarbowe, o które osoby te zostały oskarżone, a które pozostają w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucono naruszenie art. 7, 8, 10, 11, 12, 15, 76, 77 §1, 78, 80 i 107 § 3 K.p.a., a także art. 23 ust. 3a w zw. z ust. 3c Prawa energetycznego, przez bezzasadne ich zastosowanie, jak i art. 33 ust. 3c Prawa energetycznego, przez bezzasadne i sprzeczne ze stanem faktycznym oraz prawnym wydanie opinii wskazującej na wystąpienie określonych tam przesłanek. Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów: uchwał nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników z [...] kwietnia 2017 r. o odwołaniu i powołaniu członka zarządu, oświadczeń z [...] kwietnia 2017 r. o odwołaniu prokury – na okoliczność niewystępowania przesłanek z art. 33 ust. 3c Prawa energetycznego. Prokurator Generalny postanowieniem z [...] maja 2017 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy postanowienie podjęte w I instancji. W uzasadnieniu Prokurator Generalny wskazał, że wydając negatywną opinię oparto się na danych zamieszczonych w Krajowym Rejestrze Sądowym (dalej: "KRS"). W KRS – do dnia wydania postanowienia o negatywnej opinii, a nawet do dnia wydania postanowienia o utrzymaniu go w mocy – istniały wpisy, w świetle których prezesem zarządu spółki jest X., a prokurentami Y. i Z. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona dołączyła uchwałę o odwołaniu X. z zarządu spółki i pełnienia funkcji prezesa zarządu oraz oświadczenia nowego prezesa zarządu spółki A.A. o odwołaniu prokury Z. i Y. Decyzje te zapadły po wydaniu postanowienia przez Prokuratora Generalnego. Organ ten, powołując się na art. 14 i art. 17 ustawy z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 687 ze zm., dalej: "u.K.R.S."), podniósł przy tym, że nie posiada uprawnień do badania dołączonych do wniosku dokumentów pod względem formy i treści, natomiast domniemywa, że dane wpisane do KRS są prawdziwe. Prokurator Generalny podał także, że spółka złożyła faktycznie wniosek o nową koncesję. Posiadała koncesję na magazynowanie paliw ciekłych, natomiast rozszerzenie koncesji o przeładunek paliw ciekłych jest nowym rodzajem działalności koncesjonowanej, o czym świadczy treść art. 23 ust. 3a Prawa energetycznego. W skardze do WSA, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego, skarżąca spółka zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego, to jest: a) art. 23 ust. 3a w zw. z ust. 3c Prawa energetycznego, przez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię polegającą na wydaniu postanowienia przez Prokuratora Generalnego w sprawie zmiany koncesji, co jest wprost wyłączone spod dyspozycji art. 23 ust. 3c Prawa energetycznego; b) art. 33 ust 3c Prawa energetycznego, przez bezzasadne i sprzeczne ze stanem faktycznym oraz prawnym wydanie opinii wskazującej na wystąpienie określonych w nim przesłanek w stosunku do X., Z. i Y., w sytuacji braku legitymacji tych osób do reprezentowania spółki, a także z uwagi na fakt, iż jedyny członek organu uprawnionego do reprezentacji spółki – A.A. nie ma postawionych zarzutów karnych ani nie toczy się w stosunku do niej żadne postępowanie; c) art. 17 ust. 1 i 2 w zw. z art. 14 u.K.R.S. oraz w zw. z 201 § 1 ustawy z 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1578 ze zm., dalej: "K.s.h.") oraz art. 1091 § 1 i 2 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 459, dalej: "K.c."), przez jego błędną wykładnię i całkowicie błędne uznanie, że: – domniemanie prawdziwości danych zawartych w KRS nie zostało obalone pomimo, że spółka poinformowała organ o zmianie osób uprawnionych do jej reprezentacji przesyłając stosowne uchwały i oświadczenia; – spółka zaniedbała wystąpienia niezwłocznie do KRS z wnioskiem aktualizacyjnym w sytuacji, gdy spółka wniosek taki złożyła 5 kwietnia 2017 r.; – organ działał w dobrej wierze w sytuacji, gdy został poinformowany przez spółkę o zmianach w składzie zarządu oraz innych osób uprawnionych do reprezentowania spółki i zostały mu przedłożone stosowne uchwały obrazujące dokonane zmiany, w związku z czym organ posiadał wiedzę o zmianie osób uprawnionych do reprezentacji spółki i nie sposób uznać, że działał w dobrej wierze; 2) naruszenie przepisów postępowania, to jest: a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. polegające na nierozpoznaniu istoty z uwagi na brak podjęcia przez organ czynności mających na celu zgromadzenie materiału dowodowego niezbędnego do wyjaśnienia sprawy co skutkowało pominięciem części materiału dowodowego w szczególności dowodów potwierdzających zmianę w składzie organu uprawnionego do reprezentacji spółki, co skutkowało wydaniem postanowienia w oparciu o stan faktyczny nieistniejący w dacie wydania postanowienia; b) art. 8 w zw. z art. 9 w zw. z art. 75 oraz art. 80 K.p.a., przez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania, a w szczególności nie przeprowadzenie dowodów umożliwiających wyjaśnienie sprawy, a także brak wnikliwej oceny zgromadzonego materiału i naruszenie zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, w tym całkowite pominięcie i zaniechanie odniesienia się do okoliczności podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie postępowania; c) art. 10 § 1 w zw. z art. 75 K.p.a. polegające na uniemożliwieniu skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, przejawiające się w szczególności w wydaniu postanowienia bez uprzedniego poinformowania strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych przez organ dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także nierozpoznanie zgłoszonych przez stronę dowodów mających kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; d) art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., przez pominięcie wskazania, które z okoliczności organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności pominięcie okoliczności podniesionych przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; e) art. 75 K.p.a., przez nie dopuszczenie dowodów wnoszonych przez stronę, w szczególności nie uwzględnienie uchwał wykazujących członków organu spółki uprawnionych do reprezentacji spółki, a na skutek czego nie rozpoznanie wniosku co do meritum. Skarżąca spółka wniosła jednocześnie m.in. o przeprowadzenie dowodu z kopii wniosku [...] z 5 kwietnia 2017 r. na okoliczność zgłoszenia niezwłocznie odpowiedniego wniosku do właściwego rejestru, a tym samym dopełnienie ciążącego na spółce obowiązku zgłoszenia informacji i obalenia domniemania z art. 17 u.K.R.S. Prokurator Generalny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), oddalił skargę. Sąd I instancji wskazał, że na podstawie art. 23 ust. 3a i ust. 3c Prawa energetycznego Prokurator Generalny jest zobligowany do wydania opinii w formie postanowienia zawierającej ocenę spełnienia przez wnioskodawcę określonych wymogów. W związku z treścią art. 33 ust. 3c Prawa energetycznego do jego obowiązków należy sprawdzenie kto – według danych zamieszczonych w rejestrze – jest uprawniony do reprezentowania spółki lub jest członkiem rady nadzorczej, a następnie ustalenie, czy wobec osób tych nie wydano postanowienia o przedstawieniu zarzutów w sprawie popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego. W stanie faktycznym sprawy Prokurator Generalny po uzyskaniu informacji o przedstawionych zarzutach prezesowi spółki i jej prokurentom wydał – w formie postanowienia z [...] marca 2017 r. – opinię negatywną. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy spółka złożyła 18 kwietnia 2017 r. załączając protokół z nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników z [...] kwietnia 2017 r., z uchwałą o powołaniu nowego prezesa zarządu oraz oświadczenia o odwołaniu prokurentów z [...] kwietnia 2017 r., a więc nastąpiło to już po wydaniu postanowienia przez Prokuratora Generalnego z [...] marca 2017 r. Zdaniem WSA w świetle organ w kontrolowanej sprawie w sposób należyty wywiązał się z obowiązku zgromadzenia, a następnie dokonania oceny materiału dowodowego. Organ ten miał prawo – w zakresie dotyczącym reprezentantów skarżącej spółki – oprzeć się wyłącznie na treści wpisu w KRS, na co pozwalają art. 14 i 17 u.K.R.S. Dołączone do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dokumenty nie zmieniały tego stanu rzeczy, nie mogły także stanowić podstawy obalenia domniemania prawdziwości danych zawartych we wpisie do KRS. Tak więc, w ocenie sądu I instancji, wbrew zarzutom skarżącej ani postanowienie z [...] maja 2017 r., ani poprzedzające je postanowienie z [...] marca 2017 r. nie są dotknięte wadami mogącymi stanowić podstawę ich uchylenia. Prawidłowo również organ ocenił wniosek strony o zmianę koncesji przez rozszerzenie dotychczasowej koncesji na magazynowanie paliw ciekłych o przeładunek tych paliw jako udzielenie nowej koncesji. Skoro rozszerzenie polega na dodaniu do dotychczas udzielonej koncesji nowego rodzaju działalności koncesjonowanej, nie ulega wątpliwości, że istotą wniosku jest udzielenie nowej koncesji, obok dotychczas posiadanej. Zarzut naruszenia art. 23 ust. 3a Prawa energetycznego, jak uznał sąd I instancji, jest w tej sytuacji nieuzasadniony. W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając powyższy wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz rozpoznanie skargi, a ewentualnie o jego uchylenie oraz przekazanie sądowi I instancji sprawy do ponownego rozpoznania, skarżąca kasacyjnie spółka na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego: 1. art. 201 § 4 K.s.h., przez jego niezastosowanie i uznanie, że przedłożone dokumenty nie obalają domniemania wynikającego z wpisów do KRS, podczas gdy członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest powoływany i odwoływany uchwałą wspólników, a dla ważności i skuteczności tej zmiany nie jest wymagany wpis do KRS, 2. art. 208 § 7 K.s.h., przez jego niezastosowanie i uznanie, że przedłożone dokumenty nie obalają domniemania wynikającego z wpisów do KRS, podczas gdy odwołać prokurę może każdy członek zarządu, a dla ważności i skuteczności tej zmiany nie jest wymagany wpis do KRS, 3. art. 17 ust. 1 i 2 w zw. z art. 14 u.K.R.S. oraz w zw. z art. 201 § 4 K.s.h. oraz art. 1091 § 1 i 2 K.c. i art. 208 § 7 K.s.h., przez jego błędną wykładnię i całkowicie błędne uznanie, mające istotny wpływ na niniejsze postępowanie, że: – Prokurator Generalny był związany wpisami istniejącymi w rejestrze i mógł oprzeć się wyłącznie na danych z rejestru, podczas gdy organ dysponował dokumentami, z których wynikała zmiana w składzie osobowym organu reprezentującego spółkę, a także kopią wniosku do KRS złożonego przez spółkę z żądaniem zmiany wpisów w KRS, – dokumenty, którymi dysponował organ nie mogły stanowić podstawy do obalenia prawdziwości danych zawartych w KRS, podczas gdy były to stosowne uchwały, które po przeprowadzeniu postępowania stanowiły podstawę do zmiany w rejestrze KRS, a zatem były to dokumenty ważne i obowiązujące; 4. art. 33 ust. 3c Prawa energetycznego, przez uznanie, że organ administracji publicznej miał prawo oprzeć się tylko i wyłącznie na danych z rejestru KRS, podczas gdy przepis posługuje się jedynie pojęciem osób uprawnionych do reprezentowania spółki, a tym samym było bezzasadnym i sprzecznym ze stanem faktycznym i prawnym wydanie opinii wskazującej na wystąpienie wobec spółki przesłanek określonych w art. 33 ust. 3c Prawa energetycznego w stosunku do: X., Z. i Y., w sytuacji braku legitymacji tych osób do reprezentowania spółki, a także z uwagi na fakt, iż jedyny członek organu uprawnionego do reprezentacji spółki, to jest A.A., nie ma postawionych zarzutów karnych ani nie toczy się w stosunku do niej żadne postępowanie, czego WSA nie zauważył, co miało istotny wpływ na wynik niniejszego postępowania; 5. art. 23 ust. 3a w zw. z ust. 3c Prawa energetycznego, przez jego błędną wykładnię i uznanie, że zmiana koncesji polegająca na rozszerzeniu dotychczasowej koncesji jest udzieleniem nowej koncesji, podczas gdy taka rozszerzająca wykładnia nie znajduje oparcia w przepisach prawa; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: 1. art. 106 § 3 w zw. z art. 160 i art. 113 § 1 P.p.s.a., przez brak wyjaśnienia całości okoliczności faktycznych sprawy, także z pominięciem złożonego wniosku dowodowego, co do którego nie zostało wydane żadne postanowienie; 2. art. 151 P.p.s.a. w związku z naruszeniem przepisów prawa procesowego oraz powołanych w skardze przepisów prawa materialnego, przez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi, kiedy nie było do tego podstaw; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., przez oddalenie skargi skarżącej, pomimo naruszenia przez organ administracji publicznej art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 8 w zw. z art. 9 w zw. z art. 75 oraz art. 80, art. 10 § 1 w zw. z art. 75, art. 75 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 4. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na tym, że WSA w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i oddalił skargę co do postanowienia, które zostało wydane z poważnym naruszeniem przepisów procedury administracyjnej z uwagi na fakt, że WSA nie zarzucił Prokuratorowi Generalnemu niewłaściwego wyjaśnienia stanu faktycznego i poczynienia tym samym błędnych założeń w sprawie; 5. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., polegające na tym, że WSA w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. i utrzymał w mocy decyzję wydaną z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy i wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna, wobec braku usprawiedliwionych podstaw, nie zasługuje na uwzględnienie. Wobec zrzeczenia się przez skarżącą kasacyjnie spółkę rozprawy skarga kasacyjnie stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a. podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie zaś z art. 183 § 1 zd. 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach wymienionych w § 2 cytowanego artykułu. W postępowaniu przeprowadzonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdzono żadnego z przypadków nieważności postępowania, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny pozostaje związany granicami skargi kasacyjnej. Wyrażone w skardze kasacyjnej zarzuty oparte zostały na obydwu podstawach z art. 174 P.p.s.a., to jest zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), jak i naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie – zdaniem skarżącej kasacyjnie – miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty kasacyjne skupiają się przy tym wokół dwóch zasadniczych zagadnień spornych. Po pierwsze, skarżąca kasacyjnie wywodzi naruszenie art. 23 ust. 3a w zw. z ust. 3c Prawa energetycznego, podnosząc że sąd I instancji dokonał jego błędnej wykładni uznając, że zmiana koncesji poprzez jej rozszerzenie stanowi udzielenie nowej koncesji, w czym spółka doszukuje się braku podstaw do wydania skarżonego postanowienia Prokuratora Generalnego. Po drugie, skarżąca kasacyjnie wskazuje na naruszenie art. 33 ust. 3c Prawa energetycznego, podając, że jedyny członek organu uprawnionego do jej reprezentacji nie miał postawionych zarzutów karnych, przez co wydanie opinii wskazującej na zaistnienie przesłanek z ostatnio przywołanego przepisu było bezzasadne. W tym ostatnim względzie skarżąca kasacyjnie podnosi, że organ zobligowany był do sprawdzenia kto faktycznie – na dzień wydania rozstrzygnięcia – reprezentował spółkę, a nie kto na ten dzień był wpisany do rejestru, z czym powiązać trzeba pozostałe podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, zwłaszcza naruszenia art. 17 ust. 1 i 2 w zw. z art. 14 u.K.R.S. oraz w zw. z art. 201 § 4 i art. 208 § 7 K.s.h. oraz art. 1091 § 1 i 2 K.c., czy podanych przez skarżącą przepisów postępowania. Odnosząc się do pierwszego z przedstawionych powyżej zagadnień, przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 23 ust. 3a Prawa energetycznego w sprawach z wniosku o udzielenie, przedłużenie albo cofnięcie koncesji na wytwarzanie paliw ciekłych, magazynowanie lub przeładunek paliw ciekłych oraz obrót paliwami ciekłymi z zagranicą z wyłączeniem spraw o zmianę tych koncesji, Prezes URE zasięga opinii Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych, Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, Prokuratora Generalnego oraz Komendanta Głównego Policji. Skoro w realiach sprawy poddanej kontroli sądu I instancji skarżąca spółka ubiegała się w istocie o udzielenie koncesji na przeładunek paliw ciekłych, Prezes URE zobligowany był do sięgnięcia po ostatnio wskazaną regulację i wystąpienia m.in. do Prokuratora Generalnego o wydanie stosownej opinii. Bez znaczenia dla zastosowania art. 23 ust. 3a Prawa energetycznego pozostaje przy tym, wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, że spółka legitymowała się już koncesją na magazynowanie paliw ciekłych. Dość stwierdzić, że ustawa – Prawo energetyczne wyraźnie odróżnia magazynowanie paliw ciekłych (art. 3 pkt 57 Prawa energetycznego) od przeładunku paliw ciekłych (art. 3 pkt 58 Prawa energetycznego), przewidując w konsekwencji dla wykonywania każdej z tak wyróżnionych rodzajów działalności konieczność uzyskania koncesji (art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa energetycznego). W świetle art. 23 ust. 3c Prawa energetycznego organy, o których mowa w przywołanym już powyżej ust. 3a tego artykułu – a więc także Prokurator Generalny – wydają w formie postanowienia opinie zawierające ocenę spełnienia przez wnioskodawcę określonych w rozdziale 5 wymogów udzielenia, przedłużenia albo cofnięcia koncesji, w zakresie, w jakim wynika to z właściwości ich działania określonych w przepisach odrębnych. Zakres postępowania przed Prokuratorem Generalnym, który występuje jako organ współdziałający z art. 106 K.p.a., nie jest zatem niczym nieograniczony, bowiem obejmuje on jedynie kwestie istotne dla tego organu – wynikające z jego właściwości – powstałe na gruncie stosownych regulacji rozdziału 5 ustawy – Prawo energetyczne. Nie jest przy tym kwestionowana przez skarżącą kasacyjnie to, czy w ogóle prawidłowe było odwołanie się przez Prokuratora Generalnego do wymogów wynikających z art. 33 ust. 3c Prawa energetycznego, lecz to – co zostało już ujęte w sformułowanym na wstępie niniejszych rozważań drugim zagadnieniu spornym – czy skarżąca wymogom tym podołała, a konkretnie rzecz ujmując, czy wobec osób uprawnionych do jej reprezentowania wydano wspomniane tam postanowienie o przedstawieniu zarzutów w sprawie popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego. Na pełną akceptację w okolicznościach rozpatrywanego przypadku zasługuje stanowisko sądu I instancji, który odwołując się do art. 33 ust. 3c Prawa energetycznego uznał, że do obowiązków Prokuratora Generalnego należało sprawdzenie w rejestrze, kto jest uprawniony do reprezentowania spółki, a następnie ustalenie, czy wobec tych osób nie wydano postanowienia o przedstawieniu zarzutów. Nie zasługuje zatem na aprobatę argumentacja skarżącej kasacyjnie, która wprawdzie dostrzega to, że na etapie postępowania w I instancji nie spełniała wymogów z art. 33 ust. 3c Prawa energetycznego, lecz która uznaje konieczność uwzględnienia przez Prokuratora Generalnego nieujawnionych jeszcze w rejestrze zmian osobowych w zarządzie, do jakich miało dojść na etapie zaskarżenia postanowienia pierwszoinstancyjnego. Podnieść w tych okolicznościach trzeba, że nie było rolą Prokuratora Generalnego w postępowaniu z art. 106 K.p.a. rozstrzyganie o tym, kto jest, a kto nie jest aktualnym członkiem zarządu spółki ubiegającej się o udzielenie koncesji, w tym ocena, czy ewentualne zmiany w składzie zarządu, do jakich doszło w toku postępowania przed tym organem, przeprowadzone zostały w prawidłowy sposób, ergo powinny być uznane za skuteczne. Za prawidłowe, w takich okolicznościach jak w sprawie poddanej kontroli sądu I instancji, uznać trzeba oparcie się przez Prokuratora Generalnego na domniemaniu wyrażonym w art. 17 ust. 1 u.K.R.S., zwłaszcza jeżeli zauważy się, że dane co do osób uprawnionych do reprezentacji skarżącej ujawnione w KRS pokrywały się z danymi podanymi przez samą spółkę we wniosku o udzielenie koncesji na przeładunek paliw ciekłych (vide: pismo skarżącej kasacyjnie z 12 stycznia 2017 r.), a do zmian w tym względzie miało dojść dopiero po uzyskaniu przez nią negatywnej opinii wyrażonej przez Prokuratora Generalnego w pierwszoinstancyjnym postanowieniu z [...] marca 2017 r. Nie należy bowiem zapominać przy tym o dwóch istotnych kwestiach. Po pierwsze, że stosownie do art. 106 § 4 K.p.a. organ obowiązany do zajęcia stanowiska – w rozpatrywanym przypadku Prokurator Generalny – może w razie potrzebny przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Przeprowadzenie (zresztą fakultatywne) postępowania wyjaśniającego przez ten organ uzależnione może być zatem obiektywną potrzebą tegoż organu i to widzianą z perspektywy konieczności zajęcia przez niego stanowiska, niezależnie od tego czy stanowisko to miałoby nieść pozytywną, czy negatywną treść dla strony postępowania, a nie subiektywną potrzebą skarżącej kasacyjnie w uzyskaniu korzystnego dla niej stanowiska. Po drugie, że zgodnie z art. 136 K.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Tymczasem, skarżąca kasacyjnie we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie dążyła do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 136 K.p.a., lecz de facto zmierzała do powtórzenia przez Prokuratora Generalnego dotychczas podjętych czynności wyjaśniających. Wobec powyższego nie może być uznany za trafny zarzut naruszenia art. 23 ust. 3a w zw. z ust. 3c (pkt 1.5. petitum skargi kasacyjnej) oraz art. 33 ust. 3c Prawa energetycznego (pkt. 1.4.), a także art. 17 w zw. z art. 14 u.K.R.S. (pkt 1.3.), jak również dalej podniesione w pkt. 2.2-5 petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 151 P.p.s.a., czy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. (w tym w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a.) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Chybiony okazał się z kolei zarzut naruszenia art. 201 § 4 (pkt 1.1. petitum skargi kasacyjnej) oraz art. 208 § 7 K.s.h. (pkt 1.2.), jako że przepisy te nie mogły stanowić podstawy zaskarżonego wyroku. Chybiony okazał się także zawarty w pkt 2.1. petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 106 § 3 w zw. z art. 160 i art. 113 § 1 P.p.s.a., skoro zaskarżony wyrok zapadł w postępowaniu uproszczonym, a więc bez przeprowadzenia rozprawy – czego skarżąca kasacyjnie nie kwestionowała. W tych okolicznościach na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalono.