II GSK 8/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Anna Ostrowska Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska Protokolant asystent sędziego Małgorzata Krawiec po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej U. w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 2446/20 w sprawie ze skargi U. w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 września 2020 r. nr DP.P.416275.36.2020.25.rnow w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. odstępuje od zasądzenia od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz U. w C. (poprzednio: "U. w C.") zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2021 r. oddalił skargę U. w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. W dniu 25 lutego 2016 r. U. w C. (dalej: "zgłaszający", "skarżący"), złożył wniosek o udzielenie patentu na wynalazek pt. "Folia supramolekularna zawierająca kompleksy monościennych nanorurek węglowych S., sposób jej wytwarzania oraz jej zastosowanie". Pismem z 8 sierpnia 2019 r. Urząd Patentowy powiadomił zgłaszającego o braku ustawowych warunków do uzyskania ochrony na ww. rozwiązanie. Zdaniem organu, zgłoszone rozwiązanie nie było wystarczająco ujawnione w dacie zgłoszenia, ponieważ brak było przykładu otrzymywania monościennych nanorurek o wzorze 5 użytych jako substrat do otrzymywania folii supramolekularnej o wzorze ogólnym 1. W ocenie Urzędu Patentowego, otrzymany produkt, tj. folie o wzorach: 3a, 2a, 4a nie posiadały danych analizy elementarnej, o których wspominał zgłaszający. Tylko folia o wzorze 3a scharakteryzowana została widmami EDS i SEM. Natomiast dla folii o wzorach 2a i 4a zgłaszający nie podał widm EDS i SEM. Urząd stwierdził, że zastosowanie supramolekularnych folii do modyfikacji właściwości substancji aktywnych biologicznie oraz ich przydatności w konstruowaniu urządzeń optoelektronicznych, nie było udokumentowane żadnym przykładem. Urząd Patentowy poinformował również zgłaszającego, że zgłoszone przez niego rozwiązanie posiadało wiele usterek redakcyjnych. W związku z brakiem odpowiedzi zgłaszającego, Urząd Patentowy decyzją z 7 listopada 2019 r. odmówił udzielenia patentu na powyższy wynalazek. Zaskarżoną decyzją, po ponownym rozpoznaniu sprawy na wniosek zgłaszającego, organ utrzymał w mocy decyzję z 7 listopada 2019 r. W ocenie organu, folia supramolekularna zawierająca supramolekularne kompleksy monościennych nanorurek węglowych (S.) z estrami organicznych heterooksokwasów i/lub z macierzystymi poliglikolami, o wzorze ogólnym 1 i sposób jej otrzymywania nie zostały ujawnione w sposób wystarczający w przedmiotowym zgłoszeniu [...] w dacie zgłoszenia, co jest związane z: - nieujawnieniem w opisie zgłoszenia, w przykładach realizacji 1 – 3 składu otrzymanych folii – zgłaszający nie sprawdził czy otrzymane folie zawierają kompleksy nanorurek węglowych z estrami organicznych heterooksokwasów i/lub z macierzystymi poliglikolami, o wzorze ogólnym 1 oraz nie określił wzoru ogólnego ewentualnie otrzymanych kompleksów pokazującego wzajemne powiązania pomiędzy nanorurkami węglowymi S. i podstawionym poliglikolem, - brakiem dostatecznego ujawnienia w opisie zgłoszenia dla stosowanego substratu w przykładach realizacji – dla konkretnych nanorurek węglowych S.. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji organ wskazał art. 24, art. 49 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 315 ust. 3 oraz art. 245 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2020 r. poz. 286 z późn. zm. - dalej p.w.p.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 kwietnia 2021 r. oddalił skargę skarżącego. Sąd I instancji stwierdził, że dostateczność ujawnienia przedmiotu zgłoszenia jest oceniana w odniesieniu do znawcy, który ma urzeczywistnić rozwiązanie według wynalazku oraz w odniesieniu do daty zgłoszenia patentowego, a nie do momentu, w którym zgłoszenie jest poddawane merytorycznemu badaniu przez Urząd Patentowy. Sąd I instancji zaznaczył, iż pojęcie "znawca" nie jest zdefiniowane, ale zdaniem Sądu, pojęcie to jest kierowane do specjalisty w danej dziedzinie. Ponadto, w ocenie Sądu I instancji, Urząd Patentowy wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej wyrażonymi w art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "k.p.a."). Zdaniem WSA, stanowisko wyrażone przez organ w decyzjach, mimo pewnych niedoskonałości, zostało uzasadnione w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a. W podstawie prawnej orzeczenia wskazano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). Skarżący, nie zgadzając się z powyższym wyrokiem, wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: 1. w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 naruszenie szeregu następujących przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy: 1.1) art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. w wyniku nieskorzystania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z zawartych w art. 3 § 1 p.p.s.a. prerogatyw kontrolnych i nierozpoznanie skargi w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.), wyrażające się w tolerowaniu, akceptacji oraz przychyleniu się przez Sąd I instancji do błędnych ustaleń faktycznych oraz błędnej oceny materiału zgromadzonego w sprawie, dokonanej przez Organ administracji - skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi z dnia 22.10.2020 r. 1.2) art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 Iit. C) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8 i art. 77 ust. 1 i 4 k.p.a., w konsekwencji nierozpoznania skargi w granicach sprawy (art. 134 §1 p.p.s.a.) i niezastosowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisu o uwzględnieniu skargi (art. 145 § 1 pkt 1 Iit. c) p.p.s.a.), pomimo powołania przez skarżącego okoliczności uzasadniających uchylenie zaskarżonych decyzji Organu administracji z dnia 16 września 2020 r. – o wyżej wskazanym znaku oraz wcześniejszej decyzji Departamentu Badań Patentowych Urzędu Patentowego RP z dnia 7 listopada 2019 r., odmawiającej udzielenia patentu na wynalazek objęty zgłoszeniem nr [...], utrzymanej w mocy decyzją z dnia 16 września 2020 r., co świadczy o tolerowaniu i akceptacji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieprawidłowości w postępowaniu administracyjnym w zakresie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy, skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi z dnia 22.10.2020 r. 1.3) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 Iit. c p.p.s.a. - poprzez tolerowanie gołosłownych twierdzeń Organu administracji, a w konsekwencji – w uznaniu zaskarżonych decyzji Organu administracji za zgodne z prawem, a zatem nie wymagające uchylenia, skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi z dnia 22.10.2020 r. 1.4) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez powielenie - także bez uzasadnienia merytorycznego, stanowiska Organu administracji w kwestii zdolności patentowej wynalazku objętego zgłoszeniem nr [...], przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wskazujące na brak wymaganej wnikliwości przy ocenie zaskarżonych decyzji Organu administracji, co sprawia, że brak jest podstaw do uznania zaskarżonego wyroku za wyraz właściwej kontroli instancyjnej, zatem należy uznać, że nastąpiło przedwczesne i/lub niesłuszne oddalenie skargi z dnia 22.10.2020 r. 2. w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy: 2.1) sprzeniewierzenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obowiązującym zasadom sądowej kontroli decyzji administracyjnych poprzez potwierdzenie zgodności z prawem zaskarżonych decyzji Organu administracji z dnia 7.11.2019 r. i 16.09.2020 r., podczas gdy przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej wykluczają arbitralność oceny stanu sprawy w momencie ponownego rozpatrzenia sprawy, co wskazuje na błędną interpretację przepisów p.w.p. oraz ich błędne zastosowanie do niewłaściwie ustalonego stanu faktycznego, skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi z dnia 22.10.2020 r. 2.2) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie zasady wolności gospodarczej gwarantowanej w art. 20 Konstytucji RP poprzez dyskryminację skarżącego – jako zgłaszającego w sprawie zgłoszenia nr [...], w dostępie do ochrony prawnej innowacyjnego rozwiązania technicznego skarżącego. Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie w całości na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2021 r. z powodu jego niezgodności z prawem i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, przeprowadzenie rozprawy z udziałem pełnomocnika skarżącego oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych lub według spisu kosztów przedłożonego na rozprawie. Ponadto skarżący wniósł o fakultatywne zawieszenie postępowania do czasu ostatecznego rozpatrzenia zażalenia z 12 lipca 2021 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2021 r. odrzucające wcześniejsze zażalenie skarżącego na Zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VI WSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2021 r. o przeprowadzeniu w niniejszej sprawie posiedzenia niejawnego i wyznaczające trzyosobowy skład orzekający. Postanowieniem z 19 listopada 2021 r., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 2446/20 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi U. w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 września 2020 r. w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 183 § 1 zdanie 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jednak nieważności postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. nieważność postępowania zachodzi, jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. Użyty przez ustawodawcę w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. zwrot "jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw", może odnosić się zasadniczo do różnych stanów faktycznych, zwłaszcza z perspektywy ich intensywności. Zwrot ten, wobec swego otwartego charakteru, nie może być jednak rozumiany skrajnie, tj. wyłącznie jako spełniający się w sytuacji całkowitego wyłączenia strony od udziału w postępowaniu. Jak bowiem wynika z orzecznictwa, do pozbawienia strony możności obrony jej praw dochodzi wówczas, gdy z powodu naruszenia przez sąd lub stronę przeciwną określonych przepisów lub zasad procedury, strona nie mogła brać i nie brała udziału w postępowaniu lub istotnej jego części i nie miała możliwości usunięcia skutków tych uchybień na następnych rozprawach, poprzedzających wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w danej instancji (por. wyrok NSA z 16 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 1142/21). Nieważność postępowania uregulowana w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. zachodzi zatem wtedy, gdy strona, wskutek naruszenia przepisów przez sąd pierwszej instancji, nie uczestniczy w postępowaniu, nie otrzymuje zawiadomień, zostaje pozbawiona możliwości przedstawienia swojego stanowiska (wyrok NSA z 9 listopada 2021 r. sygn. akt III FSK 2822/21). Spełnienie przesłanki określonej w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. może nastąpić także wówczas, gdy strona zostanie zawiadomiona o terminie posiedzenia, ale na skutek innych zaniechań sądu pierwszej instancji nie będzie w stanie zająć stanowiska w sprawie (wyrok NSA z 13 stycznia 2022 r. sygn. akt III OSK 4864/21). W literaturze wskazuje się przy tym, że art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. powinien być rozumiany nieco szerzej i obejmować również te sytuacje, kiedy strona jest pozbawiona możności obrony swych praw z przyczyn leżących w samym charakterze danego unormowania procesowego, ponieważ w przeciwnym wypadku może być pozbawiona należnej jej ochrony prawnej (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, LexisNexis 2011, teza 23 komentarza do art. 183 p.p.s.a.). W prawie do obrony w jawnym postępowaniu sądowym mieści się przede wszystkim prawo do bycia wysłuchanym przed sądem rozstrzygającym sprawę. Strona powinna mieć zatem możliwość przedstawienia swoich racji przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie wniesiona przez skarżącego zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w przedmiotowej sprawie wystąpiła nieważność postępowania sądowego, z powodu pozbawienia strony możliwości udziału w postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządzeniem z 9 kwietnia 2021 r., powołując się na art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, z późn. zm. dalej: "ustawa covidowa"), wyznaczył termin posiedzenia niejawnego oraz skład orzekający w sprawie. Przed rozpoznaniem sprawy nie zawiadomiono jednak strony o treści powyższego zarządzenia i nie pouczono o możliwości złożenia dodatkowych wyjaśnień w sprawie. Zarządzenie zostało doręczone stronie wraz z wyrokiem z 23 kwietnia 2021 r. Takie działanie Sądu I instancji, skutkowało zatem pozbawieniem skarżącego możności obrony jego praw. Analogiczny problem procesowy, był już przedmiotem analizy i oceny przez NSA (por. m.in. wyroki NSA: z 28 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 1442/21; z 1 lutego 2022 r., sygn. akt II GSK 531/21, z 15 kwietnia 2025 r., sygn. II GSK 870/21). Poglądy wyrażone w tych judykatach Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela i przyjmuje za własne również na kanwie sprawy niniejszej. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy covidowej było dopuszczalne i samo w sobie nie stanowi naruszenia podstawowych uprawnień procesowych strony. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dla zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego za najważniejsze należy uznać zagwarantowanie prawa do obrony (wyroki NSA: z 2 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 3462/21; z 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 1802/21). W warunkach stanu epidemii, w jakich zostało wydane zarządzenie o przeprowadzeniu posiedzenia niejawnego w rozpoznawanej sprawie, prawo do obrony powinno być zagwarantowane przede wszystkim poprzez powiadomienie stron o posiedzeniu niejawnym i umożliwienie im zajęcia stanowiska w formie pisemnej. Zawiadomienia o zamiarze skierowania sprawy na posiedzenie niejawne wprost zostało przewidziane tylko w art. 15zzs(4) ust. 1 ustawy covidowej, ale trzeba mieć na uwadze, że art. 15zzs(4) ustawy covidowej kompleksowo reguluje kwestię rozpoznawania skarg kasacyjnych przez Naczelny Sąd Administracyjny w sytuacji kryzysowej, związanej z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19. Owe szczególne rozwiązania co do rozpoznawania skarg kasacyjnych przez NSA zostało zawarte w trzech jednostkach redakcyjnych tego samego artykułu. Reguły wykładni systemowej nakazują natomiast uwzględniać fakt, że przepisy prawne tworzą system i należy uwzględniać ich wzajemne relacje oraz miejsce w systemie (wyrok NSA z 1 lutego 2022 r., II GSK 531/21). Za zasadny uznać należy zatem pogląd, że zarządzenie, o którym mowa w art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy covidowej, podlega doręczeniu stronom - tak jak stanowi ust. 1 powołanego artykułu - z tą tylko różnicą, że przeprowadzenie posiedzenia niejawnego na podstawie zarządzenia przewidzianego art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy covidowej nie wymaga wyrażenia przez strony zgody. W orzecznictwie NSA również wskazuje się, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem wydanym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3, zachowuje standardy ochrony prawa strony w sytuacji, gdy strony zostały zawiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość pisemnego zajęcia stanowiska w sprawie przed terminem posiedzenia (por. np. wyroki NSA: z 19 sierpnia 2021 r., I FSK 203/21; z 20 lipca 2021r. II FSK 136/21; z 22 kwietnia 2022 r., II GSK 1220/21). Ponadto - jak wskazano w powoływanym wyroku NSA z dnia z 28 czerwca 2022 r. (sygn. akt II OSK 1442/21) - skoro o rozprawie jawnej należy zawiadomić strony co najmniej siedem dni przed terminem posiedzenia (art. 91 § 2 p.p.s.a.), to tym bardziej należy przyjąć co najmniej taki termin na wypowiedzenie się strony w formie pisemnej przed rozpoczęciem posiedzenia w sprawie. W orzecznictwie NSA podkreśla się, że już samo zbyt późne zawiadomienie strony o terminie posiedzenia niejawnego wyznaczonego na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy covidowej, uniemożliwiające przedstawienie stanowiska w sprawie, wypełnia przesłankę nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określoną w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. (wyroki NSA: z dnia 16 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 1142/21; z 2 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 3462/21). Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, stanowisko powyższe uznać należy za trafne. Co istotne, przepisy art. 15zzs(4) ust. 1 i 3 ustawy covidowej nie przewidują rozpoznania skarg kasacyjnych na posiedzeniu niejawnym z mocy ustawy (jak np. na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. po spełnieniu określonych warunków), lecz na podstawie stosownego zarządzenia, bez doręczenia którego strona nie może przewidywać, że jej sprawa zostanie skierowania na posiedzenie niejawne i nie znając terminu posiedzenia zostaje pozbawiona możliwości zaprezentowania swego stanowiska przed rozpoznaniem sprawy. Z akt przedmiotowej sprawy wynika jednoznacznie, że zarządzenie z 9 kwietnia 2021 r. o wyznaczeniu, na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy covidowej, terminu posiedzenia niejawnego na 23 kwietnia 2021 r. oraz o wyznaczeniu składu orzekającego zostało wysłane do stron 27 kwietnia 2021 r. wraz z orzeczeniem wydanym w przedmiotowej sprawie. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy covidowej stanowi wyjątek od ogólnej zasady jawności posiedzeń sądowych (art. 90 § 1 p.p.s.a.), dlatego musi odbywać się w warunkach zapewniających stronie gwarancje prawa do sądu, w tym przede wszystkim możność obrony swoich praw. W świetle powyższego należy stwierdzić, że zaszła nieważność postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie ze względu na wystąpienie przesłanki określonej w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Wobec przyjęcia przez NSA, że zachodziła w tej sprawie nieważność postępowania sądowego, przedwczesne jest odnoszenie się do zarzutów skargi kasacyjnej. Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił, na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz skarżącego od organu biorąc pod uwagę to, że powodem uwzględnienia skargi kasacyjnej były okoliczności zbadane z urzędu.