II GSK 781/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) Sędzia del. WSA Monika Krzyżaniak Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 2183/21 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak [...]; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz A. Sp. z o.o. w W. 4017 (cztery tysiące siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 17 stycznia 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2183/21 oddalił skargę A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] czerwca 2021 r. w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. 28 sierpnia 2019 r. do Urzędu Patentowego RP został zgłoszony za nr Z.503886 znak towarowy słowny TARCZYN przez spółkę A. sp. z o.o. spółka komandytowa W. ("spółka", "zgłaszający", "wnioskodawca") dla następujących towarów i usług: - klasa 29: marmolady; konfitury; dżemy; galaretki jadalne; jogurt; przeciery i przetwory owocowe, warzywne i owocowo-warzywne; soki i koncentraty pomidorowe dla celów kulinarnych; - klasa 32: wody mineralne i gazowane oraz inne napoje bezalkoholowe; napoje owocowe i soki owocowe; syropy i inne preparaty do produkcji napojów; napoje owocowe niealkoholowe; napoje bezalkoholowe; kwas chlebowy [napoje bezalkoholowej; napoje pół mrożone; proszek do wytwarzania napojów gazowanych; napoje warzywne; gazowane napoje (proszki do napoje orzeźwiające; koktajle [bezalkoholowe napoje owocowej; napoje bezalkoholowe; toniki [napoje nieleczniczej; napoje odalkoholizowane; bezalkoholowe napoje gazowane; napoje bezalkoholowe na bazie miodu; bezalkoholowe napoje na bazie miodu; napoje z sokiem ananasowym; słodkie napoje bezalkoholowe na bazie soków owocowych; napoje bezalkoholowe z sarsaparillą; sorbety [napoje]; napoje (syropy do soki warzywne [napoje]; napoje wzbogacone dodatkowymi pierwiastkami śladowymi; napoje z dodatkiem witamin; bezalkoholowe napoje niskokaloryczne; woda mineralna [napoje]; esencje do produkcji napojów; bezalkoholowe napoje z soków owocowych; napoje z owoców bezalkoholowe; napoje izotoniczne [nie do celów medycznych]; napoje z dodatkiem witamin [nie do celów medycznych]; napoje izotoniczne; napoje owocowe; napoje dla sportowców; napoje energetyzujące; napoje energetyzujące zawierające kofeinę; sok pomidorowy [napoje]; napoje aromatyzowane owocami; napoje serwatkowe; napoje z guaraną; napoje z sokiem grejpfrutowym; napoje z soków owocowych [napoje bezalkoholowej; pastylki do sporządzania napojów gazowanych; napoje bezalkoholowe na bazie aloesu; mrożone napoje owocowe; napoje wzbogacone minerałami [nie do celów medycznych]; napoje na bozie owoców lub warzyw; soki gazowane; owoce (soki); soki owocowe; soki warzywne; soki ze świeżych owoców; soki owocowe do użytku jako napoje; owocowe nektary, bezalkoholowe; nektary owocowe, bezalkoholowe; syropy do produkcji lemoniady; syropy do napojów; syropy do lemoniady; warzywne napoje typu smoothie; napoje typu smoothie; napoje typu smoothie zawierające ziarna i owies; koktajle [bezalkoholowe napoje owocowe], koktajle owocowe, bezalkoholowe; koktajle bezalkoholowe. Decyzją z 16 kwietnia 2020 r., Urząd Patentowy RP - na podstawie art. 1291 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 324, dalej: "p.w.p."), odmówił w całości udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony znak. Urząd zauważył, że oznaczenie TARCZYN składa się wyłącznie z elementu słownego, które w odniesieniu do wymienionych w wykazie towarów mogą spełniać funkcję opisową. Wyraz "TARCZYN" stanowi nazwę miasta. Tarczyn znajduje się w województwie mazowieckim, w powiecie piaseczyńskim. Określenie TARCZYN może wskazywać przeciętnym odbiorcom wymienionych w wykazie towarów na ich pochodzenie (towary pochodzące z Tarczyna). Oznaczenie TARCZYN nie zawiera jakiegokolwiek elementu indywidualizującego, dzięki któremu przeciętny odbiorca mógłby odróżniać towary zgłaszającego, sygnowane tym oznaczeniem, od towarów tego samego rodzaju pochodzących od innych przedsiębiorców. Zaskarżoną decyzją z 16 czerwca 2021 r. organ utrzymał decyzję o odmowie rejestracji znaku towarowego. Podtrzymał swoje stanowisko, że słowo TARCZYN nie będzie prawidłowo pełnić funkcji znaku towarowego, ponieważ jest oznaczeniem, które nie nadaje się do odróżnienia towarów wnioskodawcy od towarów tego samego rodzaju oferowanych przez innych przedsiębiorców działających w branży spożywczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 stycznia 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2183 oddalił skargę na powyższe rozstrzygnięcie organu. Zdaniem WSA, Urząd Patentowy RP właściwie ocenił zdolność odróżniającą spornego oznaczenia w kontekście sygnowanych nim towarów i prawidłowo ustalił, że w stosunku do towarów zawartych w klasach 29 i 32 oznaczenie TARCZYN jest oznaczeniem niedystynktywnym, mogącym wskazywać na geograficzne miejsce pochodzenia tych towarów. Zgłoszone oznaczenie nie posiada jakichkolwiek znamion fantazyjności, a przeciętny odbiorca (w tym przypadku ogół społeczeństwa), nie będzie odbierał go jako znaku towarowego, pozwalającego jednoznacznie zidentyfikować przedsiębiorcę, od którego pochodzą towary nim oznaczone, lecz jako oznaczenie opisowe, pozostające bez związku z żadnym konkretnym podmiotem gospodarczym. Ponadto, z założenia błędne jest zaś stwierdzenie, że znak Tarczyn miał pierwotną, a następnie wtórną zdolność odróżniającą. Jeżeli znak ma pierwotną zdolność odróżniającą, to nie nabywa wtórnej, może natomiast w pewnych sytuacjach utracić tę zdolność, którą miał na początku (czyli pierwotną). Rzeczywiście, w piśmie z 19 grudnia 2019 r. skarżąca powołała okoliczność, że marka Tarczyn jest obecna w Polsce od dawna. Nie podnosiła jednak argumentów prawnych odwołujących się do przepisu art. 130 p.w.p. W skardze do Sądu skarżąca także nie wskazała, jakich konkretnie dowodów nie mogła przedstawić w związku z zarzucanym organowi naruszeniem przepisów art. 9, 10, 79a kpa i 145 ust. 1 i 3 p.w.p. w związku z art. 130 p.w.p. Nie było również uzasadnione stanowisko organu o konieczności stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w związku z nieuwzględnieniem przez Urząd - przy jej doręczeniu - nowej formy prawnej spółki (powstałej po przekształceniu w dniu 30 kwietnia 2021 r. spółki A. Sp. z o.o. Sp. k. w spółkę A. Sp. z o.o.). Skoro w wyniku przekształcenia formy prawnej spółki mamy do czynienia z kontynuacją, to nie można przyjąć, że wskazanie jako adresata w decyzji organu odwoławczego poprzedniej formy prawnej skarżącej spółki skutkować powinno nieważnością tej decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię (art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.): 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 §4 p.p.s.a, art. 133 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 9,10, 77 § 1, 79a, 80, 107 § 3, 136 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2021.735 t.j. z 2021.04.21), dalej jako k.p.a. oraz art. 145 ust. 1 i 3 w zw. z art. 252 p.w.p. poprzez oddalenie skargi i utrzymanie w mocy decyzji Urzędu Patentowego RP z 16.06.2021 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Urzędu Patentowego RP z 16.04.2020 r. odmawiającej udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy Tarczyn Z. 503886 pomimo tego, że kontrolowane decyzje Urzędu Patentowego są niezgodny prawem i zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 6, 7, 8, 9,10, 77 § 1, 79a, 80, 107 § 3, 136 § 2 k.p.a. oraz art. 145 ust. 1 i 3 w zw. z art. 252 p.w.p., w szczególności bez poszanowania zasady dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i przepisów regulujących postępowanie dowodowe, w tym obowiązku wszechstronnej oceny materiału dowodowego oraz obowiązku należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia przez organ, 2. art. 141 § 4 p.p.s.a, art. 133 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 3 § 2 pkt. 1 p.p.s.a. poprzez przedstawienie sprawy niezgodnie ze stanem faktycznym oraz uzasadnienie wyroku przez Sąd I instancji w sposób niekompletny, powierzchowny, niejasny, lakoniczny uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę orzeczenia sądu, czego wyrazem jest: - brak odniesienia się przez Sąd I instancji do twierdzeń i argumentów podniesionych przez skarżącą kasacyjnie dotyczących naruszenia przez Urząd Patentowy przepisów art. 6, 8, 9, 10 i 136 § 2 k.p.a., - brak odniesienia się przez Sąd I instancji do twierdzeń i argumentów podniesionych przez skarżącą kasacyjnie dotyczących wniosku skarżącej kasacyjnie o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy na podstawie art. 136 § 2 k.p.a. i zignorowania tego wniosku przez Urząd Patentowy działający jako organ odwoławczy, - lakoniczne i powierzchowne odniesienie się Sąd I instancji do twierdzeń i argumentów podniesionych przez skarżącą kasacyjnie dotyczących naruszenia przez Urząd Patentowy art. 7, 77 § 1, 79a, 80 i 107 § k.p.a. i 145 ust. 3 p.w.p., - brak wyjaśnienia przez Sąd I instancji powodów nieuwzględnienia twierdzeń i argumentów podniesionych przez skarżącą kasacyjnie dotyczących naruszenia przez Urząd Patentowy art. 7, 77 § 1, 79a, 80 i 107 § k.p.a. i 145 ust. 3 p.w.p., które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż: - gdyby Sąd I instancji nie dopuścił się tych uchybień powinien był zapaść wyrok uchylający zaskarżoną decyzję Urzędu Patentowego RP z 16.06.2021 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Urzędu Patentowego RP z 16.04.2020 r. odmawiającą udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy Tarczyn Z. 503886 oraz - spowodowały wadliwą i niepełną kontrolę działalności organu administracji przeprowadzoną przez Sąd I instancji, co uniemożliwia skarżącej kasacyjnie zrozumienie motywów rozstrzygnięcia Sądu I instancji polegającego na oddaleniu skargi i utrzymaniu w mocy niezgodnej z prawem decyzji Urzędu Patentowego RP z 16.06.2021 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Urzędu Patentowego RP z 16.04.2020 r., odmawiającej udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy Tarczyn Z. 503886, a tym samym uniemożliwia skarżącej kasacyjnie merytoryczną polemikę z treścią rozstrzygnięcia, a Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę instancyjną wyroku, 3. art. 129(1) ust. 1 pkt 1 i 2 p.w.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że: - znak słowny TARCZYN nie posiada zdolności odróżniającej z uwagi na jego informacyjny charakter, podczas gdy oznaczenie TARCZYN, pomimo że stanowi nazwę miasta w województwie mazowieckim, to nie wskazuje na pochodzenie geograficzne towaru, - znak towarowy TARCZYN niesie konkretną informację w odniesieniu do towarów przeznaczonych do oznaczania przedmiotowym znakiem, a nie o ich pochodzeniu od konkretnego przedsiębiorcy, podczas gdy rodzaj towarów, dla których go zgłoszono pozwala przyjąć, iż odbiorca będzie traktował to oznaczenie jako wskazanie pochodzenia towarów. W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci korespondencji oraz wydruków z bazy Urzędu Patentowego RP powołanych i dołączonych do skargi kasacyjnej. Strona wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Organ nie skorzystał z uprawnienia do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia oparte na art. 174 p.p.s.a., determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Granice skargi są więc wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 września 2000 r., sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36, wyrok NSA z 12.09.2019 r., II GSK 634/19, LEX nr 2739689). Skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 1 jak i 2 p.p.s.a., to jest na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po ustaleniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania wykładni prawa materialnego oraz subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04, wyrok NSA z 3.12.2024 r., II GSK 1000/24, LEX nr 3788107). W niniejszej sprawie jednak zarzut dotyczący naruszenia przepisów proceduralnych, których uchybienie, zdaniem skarżącego kasacyjnie organu, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, są ze sobą funkcjonalnie powiązane i z tego względu należy rozpoznać je łącznie. Należy przy tym wskazać, że w przypadku zarzutów dotyczących błędnej wykładni przepisów prawa materialnego należy w pierwszym rzędzie ustalić, czy Sąd I instancji dokonał prawidłowej ich interpretacji, gdyż fakt ten determinuje dopiero zakres i potrzebę dalszej kontroli z punktu widzenia podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Należy na wstępie podkreślić, że skarga kasacyjna została sporządzona w sposób niedbały. Jej autor wskazuje na naruszenia art. 8, 10, 79a k.p.a. bez wskazywania konkretnych jednostek redakcyjnych. W judykaturze prezentowane jest stanowisko, wedle którego w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd I instancji, z podaniem konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyroki NSA z: 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 614/13; 14 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1799/12). Ponadto w zakresie naruszenia przepisu prawa materialnego wskazano na art. 1291 ust. 1 pkt 1 p.w.p., który w sprawie nie miał zastosowania, gdyż zastosowanie miał art. 1291 ust. 1 pkt 3 p.w.p. Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się na rozpatrzenie wskazanych zarzutów z uwagi na brzmienie i uzasadnienie uchwały NSA(PW) z 26.10.2009 r. (I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1), co zwłaszcza dotyczy to kwestii naruszenia art. 1291 ust. 1 pkt 3 p.w.p., gdyż uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazuje, że omyłkowo jedynie podano nieprawidłową jednostkę redakcyjną. Zgodnie z obowiązującym w dniu złożenia przez skarżącą wniosku o udzielenia prawa ochronnego art. 1291 ust. 1 p.w.p., nie udzielało się praw ochronnych między innymi na oznaczenia, które: 1) nie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostało zgłoszone; 2) składa się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania, w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności; Zgodnie z kolei z ust. 3 powołanego przepisu nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy zawierający element geograficzny prawdziwy w sensie dosłownym co do terytorium, regionu lub miejsca, z którego towar pochodzi, który mógłby wprowadzić odbiorców w błąd, że towar pochodzi z innego, słynącego z danych wyrobów terenu. W przypadku homonimicznych oznaczeń geograficznych dla wina i piwa ochrona może być przyznana, z tym, że Urząd Patentowy wezwie osobę, która dokonała zgłoszenia później, do dokonania w znaku odpowiednich zmian pozwalających na odróżnienie go od znaku wcześniejszego. W art. 1291 ust. 1 p.w.p. zostały wyszczególnione tzw. bezwzględne przeszkody w udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy, które organ bierze pod uwagę z urzędu. Jedną z takich przeszkód, która była rozważana w niniejszej sprawie jest przeszkoda opisowości zgłoszonego oznaczenia, a druga dotycząca braku zdolności odróżniającej. W odniesieniu do zdolności odróżniającej określonej w powołanym przepisie badanie następuje in concreto. Trafnie w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 21.01.2010 r. (C–398/08 P, Audi v. OHIM, pkt 33, EU:C:2010:29) przyjęto, że odróżniający charakter znaku towarowego oznacza, iż znak towarowy pozwala na określenie towaru, dla którego wnosi się o rejestrację, jako pochodzącego z określonego przedsiębiorstwa i tym samym na odróżnienie tego towaru od towarów pochodzących z innych przedsiębiorstw (ww. wyroki: w sprawach połączonych Procter & Gamble przeciwko OHIM, pkt 32; w sprawie OHIM przeciwko Erpo Möbelwerk, pkt 42; wyroki: z 4 października 2007 r. w sprawie C-144/06 P Henkel przeciwko OHIM, Zb.Orz. s. I-8109, pkt 34; z 8 maja 2008 r. w sprawie C-304/06 P Eurohypo przeciwko OHIM Zb.Orz. s. I-3297, pkt 66). Dalej wskazano, że ów charakter odróżniający należy oceniać, po pierwsze, w stosunku do towarów lub usług, dla których znak towarowy został zgłoszony, i po drugie, z uwzględnieniem sposobu postrzegania go przez właściwy krąg odbiorców (ww. wyrok w sprawach połączonych Procter & Gamble przeciwko OHIM, pkt 33; wyrok z 22 czerwca 2006 r. w sprawie C-25/05 P Storck przeciwko OHIM, Zb.Orz. s. I-5719, pkt 25; ww. wyroki: w sprawie Henkel przeciwko OHIM, pkt 35; w sprawie Eurohypo przeciwko OHIM, pkt 67). Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi się, że aby uznać, iż znak towarowy posiada zdolność odróżniającą, niezależnie od tego, czy taką zdolność odróżniającą posiada od początku (pierwotna zdolność odróżniająca), czy też nabył ją dopiero na skutek jego używania (wtórna zdolność odróżniająca), znak musi wykazać się przynależnymi tylko jemu, szczególnymi cechami, które pozwolą nabywcom odróżnić towar nim oznaczony, jako pochodzący z określonego źródła, od innych towarów tego samego rodzaju mających inne pochodzenie (wyrok NSA z 20.04.2017 r., II GSK 2313/15, LEX nr 2296391). Także w doktrynie zwraca się uwagę, że "forma przedstawieniowa znaku musi być na tyle charakterystyczna, aby identyfikować towar. Poza tym powinna zapewnić nabywcy możliwość dokonania wyboru towaru według niej bez konieczności ustalenia pochodzenia towaru drogą okrężną, np. poprzez szukanie na towarze nazwy producenta. Jednakże z utrwalonego orzecznictwa wynika, że rejestracja oznaczenia jako znaku towarowego nie jest zależna od stwierdzenia określonego poziomu kreatywności lub wyobraźni językowej czy artystycznej u właściciela znaku (wyrok TS z16.09.2004 r., C-329/02 P, SAT.I v. OHIM, EU:C:2004:532, pkt 41; wyrok Sądu UE z 8.05.2012 r., T-101/11, Mizuno v. OHIM, Golfino (G), EU:T:2012:223, pkt 73). Wynika też, że minimalny charakter odróżniający jest wystarczający, aby uniemożliwić zastosowanie tej bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji (wyroki Sądu UE z 27.02.2002 r., T-34/00, Eurocool Logistik v. OHIM, pkt 39, oraz z 23.01.2014 r., T-68/13, EU:T:2002:41, CARE TO CARE, pkt 12)" (H. Fedorowicz [w:] Prawo własności przemysłowej. Komentarz, red. M. Kondrat, Warszawa 2021, art. 129(1)). W odniesieniu do kolejnej bezwzględnej przeszkody udzielania prawa ochronnego na zgłoszone oznaczenie, to jest przeszkody jego opisowości, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że znakiem opisowym jest znak, który ma cechy aktualnej (podlega ocenie obiektywnej i sprowadza się do ustalenia, czy z punktu widzenia aktualnych warunków rynku oznaczenie jest przydatne do opisu towaru i jako takie powinno być dostępne dla wszystkich jego uczestników), konkretnej (znak, który wskazuje na konkretne cechy tego towaru, dla którego oznaczania jest przeznaczony) i bezpośredniej opisowości (przekazuje informację o cechach konkretnego towaru wprost, wyraźnie i jednoznacznie, tak że może być ona również do odczytania wprost, a nie drogą skojarzeń), (Wyrok NSA z 6.07.2023 r., II GSK 474/20, LEX nr 3614023). Należy przy tym podkreślić, że sama deskryptywność nie jest kategorią jednolitą, a art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. wskazywał na różne jej kategorie, a więc związane z rodzajem towaru, jego pochodzeniem, jakością, ilością, wartością, przeznaczeniem, sposobem wytwarzania, składem, funkcją lub przydatnością. W doktrynie wskazuje się, że "opisowość oznaczenia winna być ustalona w odniesieniu do każdego towaru/usługi oddzielnie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem można jednak stosować zbiorcze oceny w przypadku towarów/usług tworzących jedną kategorię lub grupę towarów (usług) o dostatecznie jednorodnym charakterze" (W. Gierszewski, Przeszkoda opisowości w praktyce udzielenia praw na znaki towarowe, Warszawa 2022, s. 84). W wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 15 lutego 2007 r. (C-239/05, BVBA Management, Training en Consultancy v. Benelux-Merkenbureau), stwierdzono, że właściwy organ, odmawiając rejestracji znaku towarowego, zobowiązany jest do podania w swej decyzji wniosków, do jakich doszedł w odniesieniu do każdego z towarów lub każdej z usług objętych zgłoszeniem, niezależnie od tego, w jaki sposób zgłoszenie to zostało sformułowane. Jednakże w przypadku, gdy ta sama podstawa odmowy rejestracji podnoszona jest wobec kategorii lub grupy towarów lub usług, właściwy organ może ograniczyć się do ogólnego uzasadnienia dotyczącego wszystkich rozpatrywanych towarów lub usług. Stąd dopuszczalne jest zbiorcze odniesienie się do poszczególnych grup, czy też kategorii towarów o charakterze jednorodnym. Przechodząc do analizy przedmiotowej sprawy należy podkreślić, że zgłoszone oznaczenie słowne "Tarczyn" należy zakwalifikować jako oznaczenie wskazujące na nazwę geograficzną. Jest to miejscowość położona w województwie mazowieckim. Z art. 129 1 ust. 1 wynika, że nie udziela się prawa ochronnego na oznaczenie, które składa się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie między innymi do wskazania pochodzenia towaru. Z uwagi na fakt, że Polska jest związana wykładnią postanowień unijnych aktów normatywnych dokonywaną przez Trybunał Sprawiedliwości w wyrokach o charakterze prejudycjalnym oraz z uwagi na prounijny obowiązek wykładni zharmonizowanego prawa krajowego należy przyjąć, że przyjmowana na gruncie ustawy Prawo własności przemysłowej definicja znaku renomowanego powinna być zgodna z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości. Zasadniczo na gruncie systemu unijnego dotyczącego znaków towarowych przyjmuje się z jednej strony, że nazwa geograficzna może być znakiem towarowym, a z drugiej strony, że istnieje ogólny interes w zachowaniu dostępności oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania pochodzenia lub przeznaczenia geograficznego kategorii towarów czy też miejsca świadczenia kategorii usług, dla których występuje się o przyznanie ochrony, w szczególności ze względu na ich zdolność nie tylko do ewentualnego wskazywania jakości i innych właściwości danych kategorii towarów lub usług, ale również z uwagi na ich zdolność do wpływania w różny sposób na preferencje konsumentów, na przykład poprzez przypisanie towarów lub usług miejscu, które może wzbudzać pozytywne odczucia (zob. Wyrok TSUE z 04 maja 1999, C-108/97 and C-109/97, ECLI:EU:C:1999:230, wyrok Sądu I instancji z 25 października 2005 r., Peek & Cloppenburg/OHIM (Cloppenburg), T‑379/03, EU:T:2005:373, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo, wyrok Sądu I instancji z 15 stycznia 2015 r., T-197/13, MONACO, EU:T:2015:16, pkt 47). Z rejestracji znaku towarowego wyłączone są, po pierwsze, nazwy geograficzne, w przypadku gdy oznaczają one określone obszary geograficzne, które z powodu danej kategorii towarów cieszą się już uznaniem lub są z nich znane i w konsekwencji w zainteresowanych kręgach wykazują z nimi związek, oraz po drugie, nazwy geograficzne, które mogą być potencjalnie używane przez przedsiębiorstwa i muszą pozostawać również dla nich dostępne jako wskazówki pochodzenia geograficznego danej kategorii towarów lub usług. Stąd konieczne jest ustalenia istnienia wystarczającego powiązania między miejscem a towarem, aby właściwy krąg jego odbiorców mógł uznać, że jest to określenie wskazujące na pochodzenie towaru (zob. W. Gierszewski, Przeszkoda opisowości w praktyce udzielania praw na znaki towarowe, Warszawa 2022, s. 226). Stąd należy przyjąć, że również polski system ochrony znaków towarowych nie stoi na przeszkodzie rejestracji nazw geograficznych, które nie są znane w zainteresowanych kręgach lub przynajmniej nie są znane jako oznaczenie obszaru geograficznego, jak również nazw, odnośnie do których, ze względu na cechy wskazanego miejsca, nie jest prawdopodobne, aby zainteresowane kręgi mogły uznać, że dana kategoria towarów lub usług pochodzi z tego miejsca lub została w nim wynaleziona. Dodatkowo zostało ta przesłanka podkreślona w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 6 września 2018 r. (C‑488/16 P, Bundesverband Souvenir – Geschenke – Ehrenpreise eV, ECLI:EU:C:2018:673) w którym wskazano, że nie stoi na przeszkodzie rejestracji nazw geograficznych, które nie są znane w zainteresowanych kręgach lub przynajmniej nie są znane jako oznaczenie obszaru geograficznego, ani nazw, odnośnie do których – ze względu na cechy wskazanego miejsca – nie jest prawdopodobne, aby zainteresowane kręgi mogły uznać, że dana kategoria towarów pochodzi z tego miejsca. Wobec powyższego oceny charakteru opisowego oznaczenia należy dokonać wyłącznie, po pierwsze, w stosunku do danych, zgłoszonych towarów lub usług, oraz po drugie, w odniesieniu do sposobu postrzegania ich przez właściwy krąg odbiorców. Należy przy tym pamiętać, że zasadniczo właściwy organ, odmawiając rejestracji znaku towarowego, zobowiązany jest do podania w swej decyzji wniosków, do jakich doszedł w odniesieniu do każdego z towarów lub każdej z usług objętych zgłoszeniem, niezależnie od tego, w jaki sposób zgłoszenie to zostało sformułowane. Jednakże w przypadku, gdy ta sama podstawa odmowy rejestracji podnoszona jest wobec kategorii lub grupy towarów lub usług, właściwy organ może ograniczyć się do ogólnego uzasadnienia dotyczącego wszystkich rozpatrywanych towarów lub usług (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 15 lutego 2007 r., C-239/05, BVBA Management, Training en Consultancy v. Benelux-Merkenbureau). Co więcej, badanie istnienia przesłanki opisowości powinno nastąpić z punktu widzenia jej aktualności, konkretności i bezpośredniości (zob. Wyrok NSA z 12.06.2025 r., II GSK 2716/21, LEX nr 3927322). W niniejszej sprawie nie zbadano opisowości zgłoszonego oznaczenia do każdej z kategorii towaru. Należy w tym miejscu wskazać, że skarżący kasacyjnie wskazał w zgłoszeniu dwie kategorie towarów przeznaczone dla towarów z klasy 29 i 32. Być może organ założył, że jest to jedna kategoria towarów, tym niemniej takie założenie należy osobno uzasadnić, a tego brak zarówno w decyzjach organu, jak i w uzasadnieniu Sądu I instancji. W niniejszej sprawie, ani organ, ani kontrolujący go Sąd I instancji nie wykazali, dlaczego oznaczenie "Tarczyn" nie ma pierwotnej zdolności odróżniającej. Organ I instancji wskazał, że określenie to ma charakter informacyjny, opisowy, wskazując jedynie na pochodzenie i skład towarów. Nie wiadomo, co miał organ na myśli wskazując na fakt, że słowo Tarczyn odnosi się do składu, gdyż dalej nie rozwinął tego twierdzenia w decyzji. Z kolei ponownie rozpoznając sprawę organ stwierdził, że słowo Tarczyn ma charakter informacyjny wskazując na miejsce produkcji i udostępnienia zgłaszanych towarów. Organ nie rozwinął wskazanego zastrzeżenia, gdyż nie zbadał nawet, czy faktycznie zgłoszone towary są produkowane we wskazanej miejscowości, a więc jest to ich miejsce pochodzenia lub też mogą być tam produkowane. Brak jest więc stosownych rozważań dotyczących problemu, czy miejscowość Tarczyn znana jest (słynie) z towarów, które zostały wskazane jako te, dla których znak jest przeznaczony. Nie ma również rozważań dotyczących kwestii, czy to przedsiębiorstwo skarżącego jest jedynym producentem z zakresu przetwórstwa spożywczego obecnym na terenie gminy miejsko-wiejskiej Tarczyn. Wobec powyższego należy stwierdzić, że nie ustalono ani przesłanki aktualności, ani konkretności ani bezpośredniości zgłoszonego oznaczenia w kontekście przesłanki opisowości. Nie wiadomo więc, czy nazwa Tarczyn jest faktycznie oznaczeniem opisowym dla zgłoszonych towarów wskazującym na ich faktyczne pochodzenie. Nie zbadano również, czy nie ma ona charakteru fantazyjnego dla większości odbiorców zgłoszonych towarów, z uwagi na brak szerszej znajomości wśród ogółu społeczeństwa faktu istnienia niewielkiej miejscowości o wskazanej nazwie. Z samego założenia, że dane oznaczenie stanowi nazwę geograficzną (zwłaszcza małej miejscowości) nie wynika, że przeciętny polski konsument musi być tego faktu świadomy. W jednej ze spraw Sąd I instancji UE trafnie stwierdził że nawet jeśli właściwy krąg odbiorców zna miasto Cloppenburg, to nie wynika z tego bezwzględnie, że oznaczenie może służyć w obrocie jako wskazówka pochodzenia geograficznego. W celu zbadania, czy przesłanki zastosowania omawianej podstawy odmowy rejestracji zostały spełnione, należy wziąć pod uwagę wszystkie istotne okoliczności, takie jak charakter oznaczonych towarów lub usług, ich mniejszą lub większą renomę, w szczególności w omawianym sektorze gospodarczym, omawiane miejsce geograficzne i jego mniejszą lub większą znajomość wśród zainteresowanego kręgu odbiorców, zwyczaje w danej dziedzinie działalności oraz kwestię dotyczącą tego, w jakim zakresie pochodzenie geograficzne omawianych towarów lub usług może w oczach zainteresowanych kręgów mieć znaczenie dla oceny jakości lub innych cech danych towarów lub usług (Wyrok SPI z 25 października 2005 r., T-379/03, PEEK & CLOPPENBURG, ECLI:EU:T:2005:373). Wobec powyższego należy stwierdzić, że organ, ani kontrolujący go Sąd I instancji, nie odniósł się również w sposób właściwy do problematyki kręgu odbiorców, a więc w jaki sposób odbiorcy towarów skarżącego, którymi jest ogół społeczeństwa, postrzegają zgłoszone oznaczenie - nazwę niewielkiej miejscowości w Polsce liczącej kilka tysięcy mieszkańców. Nie jest bowiem wykluczone, że dla ogółu społeczeństwa oznaczenie "Tarczyn" ma charakter fantazyjny i nie rodzi skojarzeń z nazwą miejscowości Tarczyn. Jednak tego organ nie ustalił. Nie zostały również przez organ rozważone okoliczności, takie jak istnienie wcześniejszego zarejestrowanego znaku słownego "Tarczyn", co do którego prawo wygasło, z uwagi na brak opłaty za ochronę. Wprawdzie organ wskazał, że postępowanie było prowadzone w "innej sytuacji prawnej i rynkowej" ale nie wyjaśnił na czym ta odmienność polegała. Należy przy tym dodatkowo podkreślić, że do 1 grudnia 2015 r. obowiązywał art. 131 ust. 2 pkt 2 p.w.p., zgodnie z którym nie udzielało się praw ochronnych na oznaczenia, jeżeli zawierało ono między innymi nazwy lub herby polskich województw, miast lub miejscowości, jeżeli zgłaszający nie wykazał się uprawnieniem, w szczególności zezwoleniem właściwego organu Państwa albo zgodą organizacji, na używanie oznaczenia w obrocie. Obecnie przepis ten nie obowiązuje, a więc nie ma bezwzględnej przeszkody w posługiwaniu się nazwami miejscowości jako znakami towarowymi. Co więcej, w czasie obowiązywania wyżej wymienionego przepisu słowny znak towarowy Tarczyn uzyskał prawo ochronne. Z kolei obecnie odmówiono skarżącemu udzielenia tegoż prawa ochronnego. Organ w ogóle nie odniósł się do tego zagadnienia w swoich rozważaniach wskazując jedynie na "inną sytuację prawną i rynkową. Z kolei sytuacja prawna wynikająca z uchylenia art. 131 ust. 2 pkt 2 p.w.p. przemawiałaby wprost za udzieleniem prawa ochronnego. Jako niezasadny należy z kolei uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 136 § 2 k.p.a., który, zdaniem skarżącej kasacyjnie, zobowiązywał organ do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. W tym miejscu należy przypomnieć, że zgodnie z powołanym przepisem, jeżeli decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, na zgodny wniosek wszystkich stron zawarty w odwołaniu, organ odwoławczy przeprowadza postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli przyczyni się to do przyspieszenia postępowania, organ odwoławczy może zlecić przeprowadzenie określonych czynności postępowania wyjaśniającego organowi, który wydał decyzję. Z kolei §3 powołanego artykułu przewiduje, iż przepis § 2 stosuje się także w przypadku, gdy jedna ze stron zawarła w odwołaniu wniosek o przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, a pozostałe strony wyraziły na to zgodę w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im zawiadomienia o wniesieniu odwołania, zawierającego wniosek o przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Istotą zastosowania wskazanej regulacji jest więc przede wszystkim naruszenie przepisów postępowania przez organ rozpatrujący sprawę po raz pierwszy i dostrzeżenie tego naruszenia w ramach postępowania odwoławczego. W niniejszej sprawie organ rozpatrujący sprawę zgłoszonego oznaczenia uznał, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania. W tym zakresie należy bowiem zauważyć, że wystąpienie obowiązku uzupełnienia postępowania dowodowego jest warunkowane uznania przez organ braków w zgromadzonym materiale dowodowym. Stąd trafnie wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA z 1.03.2016 r., II GSK 2180/14, LEX nr 2037057), że przepis art. 136 może mieć zastosowanie wówczas, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że materiał zebrany przez organ pierwszej instancji był niewystarczający do prawidłowego załatwienia sprawy lub część materiału dowodowego została zgromadzona z naruszeniem prawa w sposób uniemożliwiający uznanie pewnych faktów za udowodnione, przy czym w obu tych przypadkach organ odwoławczy powinien ocenić, czy nie ma podstaw do wydania decyzji kasacyjnej. Z kolei zgodnie z § 4 art. 136 k.p.a. przepisów § 2 i 3 nie stosuje się, jeżeli przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy byłoby nadmiernie utrudnione. W doktrynie przyjmuje się, że "organ administracji publicznej, który odmawia przeprowadzenia takiego postępowania z powołaniem się na przesłankę określoną w § 4, powinien uczynić to w formie postanowienia" (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2025, art. 136). Tym niemniej w dalszym ciągu wydanie wskazanego postanowienia jest warunkowane uprzednim przyznaniem organu orzekającego w postępowaniu odwoławczym, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, a jednocześnie występują mankamenty postępowania dowodowego. W niniejszej sprawie organ ponownie rozpoznając sprawę na skutek wniosku skarżącego takich okoliczności nie stwierdził. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również naruszenia przez organ art. 10 §1 i 79a §1 k.p.a. Skarżąca kasacyjnie działała za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika. Pismem z 19 września 2019 r. została poinformowana o stanowisku organu w odniesieniu do pierwotnej zdolności odróżniającej zgłoszonego oznaczenia. Mogła więc przedkładać odpowiednie dowody, oświadczenia, zwłaszcza że pierwsza decyzja administracyjna została wydana dopiero 16 kwietnia 2020 r., a kolejna 16 czerwca 2021 r. Artykuł 79a k.p.a. stanowi konkretyzację i uzupełnienie obowiązków wynikających z art. 10 § 1 k.p.a., a jego celem jest zapobieganie sytuacjom, w których strona dysponuje dodatkowymi dowodami na okoliczności istotne dla wykazania zasadności jej żądania albo może je łatwo uzyskać, a z powodu braku odpowiedniej wiedzy o potrzebnych dowodach bądź o sposobie oceny wcześniej przedstawionych dowodów - nie korzysta z takiej możliwości. Chodzi przy tym o to, aby strona nie została zaskoczona negatywnym rozstrzygnięciem sprawy oraz zmuszona do zaskarżenia decyzji i przedstawiania tych dodatkowych dowodów dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Nie sposób przyjąć w niniejszej sprawie, że strona została zaskoczona negatywnym rozstrzygnięciem, skoro była o nim już informowana w piśmie z 19 września 2019 r. Co więcej, naruszenie wskazanych przepisów może nastąpić tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Skarżąca kasacyjnie była bierna w całym postępowaniu przed organem, nie wykazywała się inicjatywą dowodową, nie przedkładała pism, czy materiału dowodowego dotyczącego choćby wtórnej zdolności odróżniającej zgłoszonego oznaczenia. Art. 10 §1 i 79a §1 k.p.a. służą zaś określonemu celowi, a skarżąca kasacyjnie nie próbowała tego celu osiągnąć, chociaż postępowanie administracyjne trwało około dwóch lat i była reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika. Należy podkreślić, że o ile ciężar dowodzenia w zakresie wykazania pierwotnej zdolności odróżniającej spoczywa na organie, to w odniesieniu do wtórnej zdolności odróżniającej ciężar dowodu spoczywa na zgłaszającym przedmiotowe oznaczenie. Stąd po uzyskaniu informacji przez organ o braku, jego zdaniem, pierwotnej zdolności odróżniającej, skarżąca kasacyjnie powinna była samodzielnie przedstawić posiadany materiał dowodowy na ewentualne posiadanie przez zgłoszone oznaczenie wtórnej zdolności odróżniającej, czy materiał dowodowy przemawiający za pierwotną zdolnością odróżniającą zgłoszonego oznaczenia, celem kontestowania uwag organu wynikających z pisma z 19 września 2019 r. Organ nie ma obowiązku odrębnego wzywania do przedstawienia na powyższe okoliczności materiału dowodowego. Zgodnie z art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Sprawę należy przy tym uznać za dostatecznie wyjaśnioną, gdy jest ona wyjaśniona w stopniu, w jakim, uwzględniając charakter postępowania odwoławczego przed NSA, sąd ten może prawomocnie zweryfikować dokonaną przez wojewódzki sąd administracyjny kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Taki stan wyjaśnienia sprawy ma miejsce w niniejszym przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał bowiem, że stan prawny i faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony i nie pozostawia wątpliwości. Ponadto - w świetle ocen i rozważań poczynionych wyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny - organ administracji nieprawidłowo zebrał, rozpatrzyły i oceniły zgromadzony materiał dowodowy. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga skarżącej kasacyjnie jest zasadna. Trafnie bowiem zarzucono Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stan faktyczny nie został bowiem poprawnie ustalony przez organ a w konsekwencji również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a, art. 133 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. okazał się trafny. Sąd I instancji przejął bowiem ocenę dokonaną przez organ bez głębszej refleksji nie odnosząc się do istoty problemu. Nie wyjaśnił w uzasadnieniu swojego orzeczenia dlaczego oznaczenie Tarczyn ma charakter opisowy. Należy przy tym podkreślić, że to przepisy materialne determinują, jakie okoliczności organ powinien ustalić w postępowaniu dowodowym. Z kolei brak precyzyjnego ich wyjaśnienia skutkuje również naruszeniem wskazanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów prawa materialnego, to jest art. 1291 ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p. poprzez błędną wykładnię. Nie jest bowiem dopuszczalne bezrefleksyjne wyłączanie z zakresu oznaczeń nazwy miejscowości, które mogą służyć jako znak towarowy, z ogólnym odwołaniem się do ich ogólnoinformacyjnego charakteru. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a., w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym i drugim sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wnioski dowodowe, gdyż nie były one niezbędne do wyjaśnienia istoty sprawy. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, a następnie rozpoznał skargę, uznając że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja tego samego organu podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego, na które składają się koszty postępowania kasacyjnego oraz koszty postępowania przed sądem I instancji, orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a., art. 205 § 2 p.p.s.a. i art. 209 p.p.s.a. Na sumę kosztów składają się uiszczone przez skarżącą wpisy od skargi oraz skargi kasacyjnej oraz opłata kancelaryjna za wniosek o sporządzenie uzasadnienia przez Sąd I instancji, a także wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej. Wysokość tego wynagrodzenia określono w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).