II GSK 776/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia del. WSA Beata Sobocha-Holc Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi A. S. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2018 r. sygn. akt II GSK 1084/18 w sprawie ze skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1602/17 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. wznawia postępowanie zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2018 r. sygn. akt II GSK 1084/18; 2. uchyla wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt II GSK 1084/18; 3. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1602/17; 4. uchyla decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...]; 5. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz A. S. 5.535 (pięć tysięcy pięćset trzydzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt II GSK 1084/18, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 października 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1602/17, w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, w punkcie pierwszym, oddalił skargę kasacyjną, w punkcie drugim zasądził od A. S. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że [...] lutego 2013 r. w J. na ul. G. (droga krajowa nr 79) zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika siodłowego marki V. nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki S. o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował H. W., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem rzeczy (budowlane szalunki stalowe i aluminiowe umieszczone w kontenerze - ładunek podzielny) w imieniu przedsiębiorcy A. S.. Przebieg kontroli został utrwalony protokołem z dnia [...] lutego 2013 r. W trakcie kontroli stwierdzono naruszenia dopuszczalnych norm: – nacisk 12,1 t. na pojedynczej osi napędowej pojazdu (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 2,11 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 21%), – podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Ustalono, że po drodze krajowej nr 79 (J. ul. G.), na której dokonano zatrzymania pojazdu, mogą poruszać się pojazdy o nacisku pojedynczej osi napędowej do 10 t, co wynikało z rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r., poz. 1061). Śląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] marca 2013 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. W wyniku odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] czerwca 2013 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Śląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] lutego 2014r. ponownie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 15 000 zł i decyzję tę utrzymał w mocy Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 kwietnia 2015 r. sygn. VI SA/Wa 2876/14 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2014 r. W ocenie Sądu organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie wyjaśnił, czy wykorzystywane wagi posiadają stosowne dopuszczenia do użytkowania i legalizacje, czy występowała przeszkoda dokonania powtórnego ważenia pojazdu bez jego obracania, w jakim charakterze w kontroli uczestniczył pracownik Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w J. i na podstawie jakich przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną złożoną przez GITD, wyrokiem z 27 czerwca 2017r., sygn. II GSK 2753/15, uchylił wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Sądu kasacyjnego WSA winien był między innymi wyjaśnić, czy firma H. (producent wag) była upoważniona do wystawienia również poświadczenia zgodności, a jeżeli tak, to na jakiej podstawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy, będąc związany wyrokiem NSA, wyrokiem z 26 października 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa, skargę A. S. oddalił. W ocenie WSA zgromadzony materiał dowodowy wskazywał, że w zaistniałym stanie faktycznym doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania wymaganego prawem zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Kontrolowany pojazd członowy, składający się z ciągnika siodłowego marki V. o nr rej. [...] wraz z naczepą marki S. o nr rej. [...], będący w dyspozycji skarżącego, poruszający się po drodze krajowej nr 79, przekroczył dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej, gdyż nacisk ten wyniósł 12,1 t (przy uwzględnieniu 2% błędu pomiarowego zaokrąglone do 0,1t w górę) - przekroczenie o 2,1 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 21%). Natomiast pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu [...] o nr fabrycznych [...] i [...]. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważną deklaracją zgodności wydaną w K. dnia [...] grudnia 2012 na podstawie dyrektywy WE nr 90/384/EWG. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. S. zaskarżając to orzeczenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny, wskazanym wyżej wyrokiem z [...] września 2018 r., oddalił skargę kasacyjną wskazując, że wyrok Sądu I instancji jest zgodny z prawem. Podkreślił, że Sąd I instancji ponownie orzekając w sprawie był związany wykładnią prawa, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., dokonaną w rozpatrywanej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 2753/15, a także oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania. WSA miał ocenić, czy firma H. będąca producentem wag była upoważniona do wystawienia poświadczenia zgodności. Skoro zaś z materiału dokumentacyjnego wynika, że w aktach znajduje się poświadczenie zgodności wag wystawione przez laboratorium będące jednostką notyfikowaną, które to laboratorium należy do producenta wag firmy H., to za zasadne należało uznać stanowisko Sądu I instancji o dopuszczalności wystawienia poświadczenia zgodności przez laboratorium producenta będące jednostką notyfikowaną. Skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powołanym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 września 2018 r., domagając się jego zmiany poprzez uchylenie wyroku NSA oraz poprzedzającego go wyroku WSA, a także uchylenia decyzji GITD i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, umorzenia postępowania z zasądzeniem należnych odsetek oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skargę wniesiono na podstawie art. 272 § 3, art. 275, art. 282 § 1 i § 2 oraz art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a.), a także art. 19 ustawy z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o droga publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 54) wskazując jako podstawę wznowienia wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21 marca 2019 r., w sprawie o sygn. C-127/17. W uzasadnieniu skarżący przedstawił stan faktyczny sprawy, a następnie zacytował treść wskazanego wyżej wyroku, w którym TSUE stwierdził, że nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się po niektórych drogach publicznych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3 i art. 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015 r., w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do dyrektywy 96/53/WE. Skarżący podniósł, że organ administracji bezpodstawnie wyliczył, że nacisk pojedynczej osi napędowej na drogę przekroczony był o 2,1 tony i nałożył karę w wysokości 15 000 zł. W jego ocenie należało przyjąć, że w miejscu kontroli na drodze krajowej nr 79 mogły poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 tony. Tak więc nacisk pojedynczej osi napędowej kontrolowanego pojazdu na drogę był przekroczony jedynie o 0,6 tony (przekroczenie o 6%), tym samym - jak podniesiono - kwalifikacja prawna stwierdzonego stanu faktycznego powinna odnosić się do sankcji 500 zł, zgodnie z art. 140aa ust. 1 pkt 3 lit.a ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania - z uwagi na fakt, że mimo wyrażonej w art. 170 p.p.s.a. zasady związania prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego może doprowadzić do wzruszenia takiego orzeczenia - ma charakter nadzwyczajny. Znaczy to, że przepisu Działu VII ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, regulujące wznowienie postępowania, muszą być interpretowane ściśle. Regulacje art. 280-282 p.p.s.a. uzasadniają stwierdzenie, że wniesienie skargi o wznowienie postępowania powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania; w pierwszej kolejności - sąd rozstrzyga o dopuszczalności wznowienia, w drugiej -rozpoznaje sprawę. Mając powyższe na uwadze skład orzekający NSA uznał, że rozpoznawana skarga o wznowienie postępowania jest dopuszczalna (jako oparta na ustawowej przesłance i wniesiona w terminie określonym art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw) oraz zasługuje na uwzględnienie. Wprawdzie w podstawie prawnej wznowienia - odwołując się do faktu wydania przez TSUE wyroku z 21 marca 2019 r. sygn. akt C – 127/17 - wskazano art. 272 § 3 p.p.s.a. Tymczasem możliwość żądania wznowienia postępowania w przypadku gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanego orzeczenia określa art. 272 § 2a p.p.s.a. Nie ulega jednak kwestii, że do czasu dodania wskazanego wyżej art. 272 § 2a p.p.s.a. - przez art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2021.54) zmieniającej ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dniem 26 stycznia 2021 r. - za podstawę prawną wznowienia postępowania z uwagi na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmowano art. 272 § 3 p.p.s.a. (por. uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2017 r. w sprawie I FPS 1/17, czy wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2019 r. II GSK 638/19). W świetle przywołanego wyroku TSUE w sprawie C – 127/17, wydanie którego wskazano za podstawę żądania wznowienia postępowania, nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się na niektórych drogach publicznych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3 i art. 7 dyrektywy 96/53/WE w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do tej dyrektywy. Powołany wyrok TSUE został co prawda wydany na tle podnoszonego we wniosku Komisji Europejskiej zagadnienia odnoszącego się do (oceny) wynikających z prawa polskiego ograniczeń w ruchu międzynarodowym pojazdów, tymczasem przejazd kontrolowany w rozpoznawanej sprawie, był przejazdem wykonywanym w ruchu krajowym. Kwestia ta kilkakrotnie była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd - wyrażony m.in. w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 czerwca 2019 r. II GSK 412/17 - że skoro z wyroku w sprawie C-127/17 jednoznacznie wynika, że ograniczenie (w jakikolwiek sposób) dopuszczalnego nacisku poniżej 10 t dla pojedynczej osi nienapędowej oraz poniżej 11,5 t dla każdej osi napędowej (por. odpowiednio pkt 3.1 oraz pkt 3.4 załącznika I do dyrektywy Rady 96/53/WE) jest niezgodne z prawem unijnym stanowiąc naruszenie zobowiązań Państwa wynikających z art. 3 i art. 7 dyrektywy Rady 96/53/WE, to - w kontekście deklarowanych w dyrektywie celów do osiągnięcia - wyrok dotyczył wspólnego rynku transportowego UE oraz tej jego zasady, którą jest swoboda konkurencji. Zgodnie z motywem 11. powołanej dyrektywy "W ramach wprowadzania w życie rynku wewnętrznego zakres zastosowania niniejszej dyrektywy należy rozszerzyć na transport krajowy, w zakresie, w jakim dotyczy to parametrów znacząco określających warunki konkurencji w sektorze transportowym, w szczególności maksymalnie dopuszczalnej długości i szerokości pojazdów oraz zespołów pojazdów, które przeznaczone są do przewozu rzeczy". Wprawdzie według motywu 12. dyrektywy "W odniesieniu do innych parametrów pojazdów Państwa Członkowskie mogą dopuścić do przyjęcia na swoim terytorium innych wartości niż określone w niniejszej dyrektywie jedynie wobec pojazdów poruszających się w ruchu krajowym". Uznać należy jednak, że użyte w przepisie określenie "inne wartości" to te wartości, które nie określają warunków konkurencji - w rozumieniu motywu 11. Przyjąć zatem należy istnienie wspólnych cech, zbieżność wykonywania międzynarodowego oraz krajowego ruchu pojazdów. Ponadto co prawda art. 3 ust. 1 przywołanej dyrektywy stanowi, że "Państwo Członkowskie nie może na swoim terytorium odmówić lub zabronić używania: – w ruchu międzynarodowym pojazdów zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu w jednym z pozostałych Państw Członkowskich, z przyczyn odnoszących się do masy lub wymiarów, – w ruchu krajowym pojazdów zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu w jednym z pozostałych Państw Członkowskich z przyczyn odnoszących się do ich wymiarów; pod warunkiem że pojazdy te odpowiadają wartościom maksymalnym określonym w załączniku I". Znaczy to jednak, że różne są kryteria stanowiące - po ich spełnieniu - warunek używania pojazdów w ruchu międzynarodowym oraz w ruchu krajowym (masa oraz wymiary - dla ruchu międzynarodowego; wymiary - dla ruchu krajowego). W świetle wywodów TSUE, zawartych w punktach 51-53 wyroku, trafna jest jednak uwaga, że pojęcia międzynarodowego jak i krajowego ruchu pojazdów są wolne od jakichkolwiek konotacji w odniesieniu do konkretnej infrastruktury drogowej. Art. 7 dyrektywy stanowi, że "Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla stosowania obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie Członkowskim i ograniczających ciężar i/lub wymiary pojazdów na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych - niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów. Obejmuje to również możliwość nakładania lokalnych ograniczeń na maksymalne dopuszczalne wymiary i/lub ciężary pojazdów, które mogą być używane, w przypadku gdy infrastruktura nie jest przystosowana do długich i ciężkich pojazdów, w określonych obszarach lub na określonych drogach, takich jak centra miast, małe wioski lub miejsca o szczególnym znaczeniu przyrodniczym". Zasadnie podkreśla się jednak, że przytoczona regulacja stanowi wyjątek od ustanowionej w art. 3 ust. 1 zasady swobodnego ruchu pojazdów (tak w ruchu międzynarodowym jak i krajowym) - zatem podlega ścisłej wykładni. Zgodzić zaś należy się z tym, że wynikające z prawa krajowego ograniczenia - wprowadzone na mocy delegacji zawartej w art. 41 ust. 2 i 3 ustawy o drogach publicznych - są dalej idące niż wynikające z art. 7 dyrektywy (por. punkty 82-88 wyroku TSUE). Skład orzekający przychyla się też do stanowiska, że - w świetle konstytucyjnej (art. 2 i 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP) oraz wspólnotowej (art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej) zasady proporcjonalności oraz równego traktowania i niedyskryminacji - nie ma podstaw do akceptowania dwóch reżimów prawnej oceny przejazdu - w zależności od tego, czy jest on wykonywany w ruchu międzynarodowym czy krajowym. W konsekwencji należy się opowiedzieć za obowiązkiem dokonywania oceny prawidłowości wykonywania krajowego ruchu pojazdów według takich samych kryteriów jak międzynarodowego. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy skutkuje to przyjęciem, że podczas kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji – pośrednio i bezpośrednio - nie uwzględniono naruszenia art. 3 i 7 dyrektywy Rady 96/53/WE. Z przedstawionych powodów, stosownie do art. 282 § 2 p.p.s.a., wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt II GSK 1084/18, podlegał uchyleniu. W świetle całokształtu dotychczasowych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w niniejszej sprawie zachodziły podstawy nie tylko do uchylenia zaskarżonego wyroku, ale także do rozpoznania skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a. Stanowi on, że Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Skład orzekający opowiada się przy tym za stanowiskiem, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona – gdy jest wyjaśniana w stopniu, w jakim uwzględniając charakter postępowania odwoławczego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, sąd ten może prawomocnie zweryfikować dokonaną przez wojewódzki sąd administracyjny kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Mając powyższe na uwadze skład orzekający NSA uznał, że wobec ustaleń co do stwierdzonego nacisku pojedynczej osi napędowej (12,1 t) nie ulega wątpliwości, że w sprawie wadliwie zastosowano art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit.c p.r.d. W świetle tego przepisu wielkość stwierdzonego przekroczenia dopuszczalnego nacisku ma kluczowe znaczenie dla wysokości nakładanej kary. Przyjęcie przez WITD i GITD wartości 10 t (zamiast 11,5 t) jako punktu odniesienia dla wyliczenia przekroczenia dopuszczalnego nacisku i zaakceptowanie tego stanu przez WSA i NSA uzasadnia ocenę, że zarówno wydane w tej sprawie wyroki NSA i WSA oraz wydane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego decyzje administracyjne naruszyły prawo materialne. Wobec przedstawionych argumentów należało uchylić wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2018 r., a także poprzedzający go wyrok Sądu I instancji, a także decyzje organów obu instancji - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 p.p.s.a. Wnoszący skargę o wznowienie postępowania zasadnie wskazał, że kwalifikacja prawna stwierdzonego stanu faktycznego powinna skutkować sankcją odmienną od zastosowanej w wydanych w sprawie przeczeniach. Tym samym całkowicie niezrozumiały i chybiony jest wniosek o umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Wnosząc o zasądzenie "należnych odsetek" strona powołała art. 19 ustawy z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw - nie dookreślając jednostki redakcyjnej przepisu, który mógłby - zdaniem strony - mieć zastosowanie w sprawie. Nie ulega jednak wątpliwości, że kwestia zasadności ewentualnego zwrotu odsetek może być przedmiotem rozważań organów w ponownie prowadzonym postępowaniu. Z tych wszystkich względów na podstawie wskazanych wyżej przepisów - a to art. 282 § 2 i art. 276 w zw. z art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 p.p.s.a. - orzeczono jak w pkt. 1, 2, 3, 4 wyroku. O kosztach postępowania sądowego (pkt 5 wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).