II GSK 774/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ł. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 2350/21 w sprawie ze skargi Ł. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 stycznia 2022 r., uwzględnił skargę Ł. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 lipca 2020 r., w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, uchylając zaskarżoną decyzję oraz orzekając o kosztach postępowania sądowego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia 26 kwietnia 2017 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie uchyliło, decyzję Starosty Warszawskiego Zachodniego z dnia 27 stycznia 2017 r. przedłużającą zatrzymanie skarżącemu prawa jazdy (pkt 1), zatrzymało Ł. M. prawo jazdy kat. B nr [...], druk nr [...] wydane w dniu 11 stycznia 2011 r. przez Starostę Warszawskiego Zachodniego na okres 6 miesięcy, tj. od dnia 21 grudnia 2016 r. do dnia 21 czerwca 2017 r, włącznie (pkt 2); na podstawie art. 102 ust. 1C ustawy o kierującymi pojazdami (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 627, dalej: ustawa o kierujących pojazdami) nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Mocą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1257/17, a następnie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 2074/18, powyższa decyzja została utrzymana w mocy. Pismem z dnia 21 maja 2019 r., skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 26 kwietnia 2017 r., wskazując, że prawomocnym wyrokiem z dnia 26 października 2017 r., wydanym w sprawie o sygn. akt: II W 337/17 Sąd Rejonowy w Pruszkowie uniewinnił go od popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów, stanowiących podstawę zatrzymania mu prawa jazdy. Objętą skargą decyzją SKO w Warszawie odmówiło uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 26 kwietnia 2017 r. W motywach organ wskazał, że podstawą wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest jedynie informacja uzyskana od podmiotu, który ujawnił kierowanie pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Uzyskanie takiej informacji obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. W konsekwencji organ po uzyskaniu dwukrotnie informacji o przekroczeniu przez skarżącego dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, zobligowany były do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 6 miesięcy. Z tej przyczyny organ nie miał możliwości uchylenia decyzji o charakterze związanym. Sąd I instancji uwzględniając skargę na tą decyzję stwierdził, że nie ustalała ona i nie wyjaśniała wszystkich istotnych dla oceny podjętego przez organ rozstrzygnięcia okoliczności stanu faktycznego i prawnego sprawy. Stwierdził również, że nie wynikało z zajętego przez organ stanowiska w sprawie dlaczego zaniechał tych ustaleń i wyjaśnień, skoro posiadał wiedzę o prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w Pruszkowie z 17 marca 2020 r., sygn. akt: II W 337/17, uniewinniającym skarżącego od zarzucanych mu czynów przekroczenia prędkości, stanowiących podstawę zatrzymania mu prawa jazdy. Sąd wskazał, że poczynione w powołanym wyroku Sądu Rejonowego ustalenia niewątpliwie podważyły zasadność postępowania administracyjnego prowadzonego przeciwko skarżącemu z tego tytułu, gdyż brak w działaniu skarżącego znamion czynu zabronionego (wykroczenia) czyniło bezpodstawnym pozbawienie go prawa do kierowania pojazdami. Dla prawidłowego wyjaśnienia i rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie była to natomiast kwestia zasadnicza i nie mogła zostać przez organ pominięta. Pominięcie oznaczało natomiast naruszenie przez organ podstawowych reguł postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu I instancji wobec argumentacji i zarzutów skargi oraz ustaleń przedłożonego przy skardze, powołanego wyroku Sądu Rejonowego w Pruszkowie dnia 17 marca 2020 r. w sprawie wykroczeniowej, stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu decyzji było nieprawidłowe oraz sprzeczne. W podstawie prawnej wyroku podano art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) art. 200, w zw. z art. 205 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.). Ł. M., skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art. 155 k.p.a. - poprzez jego błędną wykładnię, tj. uznanie, że przepis powyższy ma zastosowanie jedynie do decyzji opartych na uznaniu administracyjnym, natomiast zastosowanie go w stosunku do decyzji związanych jest niedopuszczalne, a w konsekwencji dokonanie w uzasadnieniu wyroku błędnej oceny prawnej i przedstawienia błędnych wskazań, co do dalszego postępowania, podczas gdy prawidłowa wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że stosowanie art. 155 k.p.a. do decyzji związanych jest dopuszczalne, a co za tym idzie z uwagi na spełnienie wynikających z niego przesłanek winien on być w niniejszej sprawie zastosowany; 2) przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1, 2 i art, 3 § 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7a § 1 w zw. z art. 155 k.p.a. poprzez nienależyte wykonanie przez Sąd I instancji obowiązku kontroli oraz zaakceptowanie przez ten Sąd błędnej wykładni art. 155 k.p.a, dokonanej przez organ, polegającej na uznaniu, że przepis powyższy ma zastosowanie jedynie do decyzji opartych na uznaniu administracyjnym, natomiast zastosowanie go w stosunku do decyzji związanych jest niedopuszczalne, podczas gdy w orzecznictwie prezentowany jest również odmienny pogląd, zgodnie z którym stosowanie art. 155 k.p.a. do decyzji związanych jest dopuszczalne, a co za tym idzie w sprawie były wątpliwości co do treści normy prawnej (art. 155 k.p.a.), i zarówno organ jak również Sąd I instancji winien rozstrzygnąć te wątpliwości na korzyść strony, tj. przyjąć wykładnię ww. przepisu pozwalającą na zastosowanie go w niniejszej sprawie, tym bardziej, że nie sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ; 3) przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1, 2 i art. 3 § 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3, art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 155 k.p.a. poprzez niezwrócenie uwagi, że organ naruszył ww. przepisy k.p.a. przez niedokonanie oceny, czy w niniejszej sprawie za uchyleniem decyzji SKO z dnia 26 kwietnia 2017 r., znak [...] w trybie art. 155 k.p.a. przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, podczas gdy zbadanie tych przesłanek prowadziłoby do wniosku, że za uchyleniem ww. decyzji przemawia zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony, a co za tym idzie uchylenie decyzji SKO z dnia 26 kwietnia 2017 r., znak [...], w trybie art. 155 k.p.a. w realiach niniejszej sprawy było konieczne; 4) przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1, 2 i art. 3 § 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3, art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 155 k.p.a. poprzez niezwrócenie uwagi, że organ naruszył ww. przepisy k.p.a. przez niedokonanie oceny, czy ustawa w dacie wydania decyzji SKO z dnia 26 kwietnia 2017 r., znak [...] dawałaby organowi możliwość innego załatwienia sprawy, gdyby organ znał przesłanki podnoszone przez stronę we wniosku o uchylenie tej decyzji, a w związku z tym czy uchylenie tej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. prowadziłoby do stanu niezgodności z prawem, podczas gdy dokonanie powyższej oceny było obowiązkiem organu, a jej dokonanie prowadzi do wniosku, że organ znając okoliczność, iż Ł. M. nie popełnił zarzucanych mu wykroczeń, będących podstawą ww. decyzji, uchyliłby decyzję Starosty Warszawskiego Zachodniego nr [...] dnia 22 stycznia 2017 r., znak: [...] i umorzyłby postępowanie w sprawie, a co za tym idzie uchylenie decyzji SKO z dnia 26 kwietnia 2017 r., znak [...], w trybie art. 155 k.p.a. jest prawnie dopuszczalne (nie sprzeciwiają się temu przepisy szczególne), a w realiach niniejszej sprawy było konieczne; 5) przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1, 2 i art. 3 § 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zawarcie w uzasadnieniu wyroku niejasnych i budzących wątpliwości wytycznych dla organu poprzez m.in.: a) uznanie wskazanej przez organ w uzasadnieniu decyzji interpretacji art. 155 k.p.a. "co do zasady" za prawidłowe, a co za tym idzie nie jest jasne czy zdaniem Sąd I instancji dopuszczalne jest w niniejszej sprawie prowadzenie postępowania w trybie ww. przepisu, czy też podziela on w całości stanowisko organu, że przepis ten nie ma w przedmiotowej sprawie zastosowania; b) z jednej strony stwierdza, że "wobec argumentacji i zarzutów skargi oraz ustaleń przedłożonego przy skardze ww. wyroku Sądu Rejonowego w Pruszkowie z dnia 17 marca 2020 r. w sprawie wykroczeniowej, ocena organu przedstawiona w uzasadnieniu skarżonej decyzji jest nieprawidłowa i co więcej sprzeczna" oraz że "Poczynione w tym wyroku ustalenia niewątpliwie podważały zasadność postępowania administracyjnego prowadzonego przeciwko skarżącemu z tego tytułu, gdyż brak w działaniu skarżącego znamion czynu zabronionego (wykroczenia) czyni bezpodstawnym pozbawienie go prawa do kierowania pojazdami. Dla prawidłowego wyjaśnienia i rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej jest zatem kwestia zasadnicza i nie mogła ona zostać przez organ pominięta. Pominięcie oznacza natomiast naruszenie przez organ reguł postępowania administracyjnego.", z drugiej strony wskazuje: "W szczególności organ odwoławczy winien jednak w sposób jednoznaczny wyjaśnić kwestię kwalifikacji prawnej wniosku skarżącego, w kontekście prawomocnego wyroku sądu powszechnego z dnia 26 października 2017 r. w sprawie o wykroczenie przeciwko skarżącemu, wobec braku znamion czyn zabronionego, w sytuacji gdy w sprawie niniejszej oraz w sprawie wykroczeniowej chodzi o ten sam czyn", podczas, gdy wniosek o uchylenie decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z dnia 26 kwietnia 2017 r., złożony został przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego, który jako podstawę wniosku wyraźnie wskazał art. 155 k.p.a. i to właśnie w trybie tego przepisu winien on być rozpatrzony w trybie ww. przepisu z uwzględnieniem wyroku Sądu Rejonowego w Pruszkowie z dnia 17 marca 2020 r., który to wyrok spowodował, iż istniał słuszny interes skarżącego i interes społeczny w uchyleniu ww. decyzji SKO i nie sprzeciwiały się temu przepisy szczególne; 6) przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1, 2 i art. 3 § 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niejasne i nieprecyzyjne uzasadnienie wyroku w zakresie wskazań co do dalszego postępowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ poprzez: a) nienakazanie organowi rozstrzygnięcia sprawy w trybie art. 155 k.p.a.; b) nienakazanie organowi dokonania oceny, czy w niniejszej sprawie za uchyleniem decyzji SKO z dnia 26 kwietnia 2017 r., znak [...] w trybie art. 155 k.p.a. przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony; c) nienakazanie organowi dokonania oceny, czy w niniejszej sprawie uchyleniu decyzji SKO z dnia 26 kwietnia 2017 r., znak [...] w trybie art. 155 k.p.a. sprzeciwiają się przepisy szczególne, podczas gdy prawidłowe przeprowadzenie postępowania administracyjnego w oparciu o art. 155 k.p.a. oraz dokonanie prawidłowej oceny istnienia przesłanek wynikających z tego przepisu winno skutkować uwzględnieniem wniosku, a co za tym idzie uchyleniem decyzji SKO z dnia 26 kwietnia 2017 r., znak [...] i umorzeniem postępowania w sprawie. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyroki NSA z: 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, Lex nr 1217424; 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, Lex nr 596025; 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 402/13, Lex nr 1488113; 10 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 4608/21, Lex nr 3396134), jednak z uwagi na sformułowanie zarzutu naruszenia prawa materialnego (pkt 1 petitum skargi kasacyjnej) i zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I przepisów procesowych (punkty 2-6 petitum tejże skargi kasacyjnej) i ich argumentowanie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż należy je łącznie rozważyć i rozpatrzyć. Zarzuty te nie są zasadne. Na wstępie należy zauważyć, iż zdaniem skarżącego istnieje konieczność zaskarżenia skargą kasacyjną korzystnego dla niego wyroku Sądu I instancji, ponieważ uzasadnienie tegoż wyroku "nie spełnia wymogów przewidzianych w przepisach prawa oraz zawiera twierdzenia i wytyczne niekorzystne dla Skarżącego." (s. 5 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Po pierwsze - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, chybiony jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Brak jest podstaw aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga zasługuje na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w kwestionowanym zakresie. To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu I instancji, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest dla niego nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 470/14). Natomiast odnosząc się do zarzutu dotyczącego zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku niejasnych i nieprecyzyjnych wskazań co do dalszego postępowania - art. 141 § 4 p.p.s.a. in fine, to stwierdzić trzeba, iż zarzuty w tym zakresie nie mogły odnieść spodziewanego skutku, ponieważ nie są zasadne. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni odpowiada powyższym wymogom. Wbrew przekonaniu skarżącego kasacyjnie, jak podkreśla się w doktrynie i judykaturze: "Regulacja prawna z art. 141 § 4 zd. 2 p.p.s.a. nie nakłada na wojewódzki sąd administracyjny obowiązku podania w uzasadnieniu wyroku wskazań zawierających wytyczne dotyczące podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny sprawy nie został dokładnie ustalony." (por.: wyrok NSA z 21.12.2004 r., GSK 1135/04, Legalis; Jagielska M, Jagielski J., Stankiewicz R. [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 523). ). Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Wskazać trzeba, iż na s. 6 uzasadnienia zaskarżonego tu wyroku WSA stwierdził, iż: " W ocenie Sądu, skargę należało uwzględnić, gdyż w świetle zarzutów i argumentacji skargi, zaskarżona decyzja nie ustala i nie wyjaśnia wszystkich istotnych dla oceny podjętego przez organ rozstrzygnięcia okoliczności stanu faktycznego i prawnego sprawy. Także z odpowiedzi na skargę nie wynika dlaczego organ zaniechał tych ustaleń i wyjaśnień, skoro posiadał wiedzę o prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w Pruszkowie z 17 marca 2020 r. w sprawie o sygn. akt: II W 337/17, uniewinniającym skarżącego od zarzucanych mu czynów przekroczenia prędkości, stanowiących podstawę zatrzymania mu prawa jazdy. Poczynione w tym wyroku ustalenia niewątpliwie podważyły zasadność postępowania administracyjnego prowadzonego przeciwko skarżącemu z tego tytułu, gdyż brak w działaniu skarżącego znamion czynu zabronionego (wykroczenia) czyni bezpodstawnym pozbawienie go prawa do kierowania pojazdami. Dla prawidłowego wyjaśnienia i rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej jest to zatem kwestia zasadnicza i nie mogła zostać przez organ pominięta. Pominięcie oznacza natomiast naruszenie przez organ podstawowych reguł postępowania administracyjnego." W konsekwencji Sąd I instancji zasadnie uznał, iż zaskarżona decyzję organu (SKO), wskutek opisanych naruszeń prawa procesowego oraz materialnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. ze wskazanymi w uzasadnieniu wyroku jako naruszone przepisami k.p.a., należy uchylić. Sąd I instancji wskazał, iż organ powinien wezwać skarżącego do zmiany lub sprecyzowania jego wniosku, działając zgodnie z przesłanką wynikająca z art. 9 k.p.a. "W szczególności organ odwoławczy winien jednak w sposób jednoznaczny wyjaśnić kwestię kwalifikacji prawnej wniosku skarżącego, w kontekście prawomocnego wyroku sądu powszechnego z dnia 26 października 2017 r. w sprawie o wykroczenie przeciwko skarżącemu, wobec braku znamion czynu zabronionego, w sytuacji, gdy w sprawie niniejszej oraz w sprawie wykroczeniowej chodzi o ten sam czyn. Zatem ocena tego czynu powinna być zobiektywizowana i spójna we wszystkich postępowaniach. Brak znamion czynu zabronionego powoduje bowiem konieczność restytucji praw skarżącego, w tym prawa do prowadzenia pojazdów, w sytuacji, gdy zatrzymanie mu prawa jazdy okazało się niezasadne." (s. 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Całkowicie niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane we punktach 2-6 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia art. 1 § 1 i art. 3 § 1 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 134 § 1 i 141 § 4 p.p.s.a. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów podkreślenia wymaga, że powołane przepisy prawa (art. 1 § 1 i art.. 3 § 1 p.u.s.a.) należą do przepisów ustrojowych, a nie do przepisów postępowania. Naruszenie tych przepisów nie może w związku z tym stanowić samoistnej podstawy zarzutu naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, bez wskazania konkretnej normy procesowej, która została naruszona. O naruszeniu przepisów tych przepisów ustrojowych można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13). Żadna z takich sytuacji w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała. Zaskarżony wyrok został bowiem wydany po rozpatrzeniu skargi na decyzję administracyjną (SKO). WSA w Warszawie przeprowadził zatem kontrolę aktu objętego zakresem właściwości tego Sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Po zbadaniu legalności działalności powyższego organu administracji publicznej, Sąd I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylił wydaną w sprawie decyzję SKO, czyli zastosował jeden z środków przewidzianych w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można dopatrywać się naruszenia powołanych przepisów ustrojowych w tym, że sąd wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony. Jeżeli sąd administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie, zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla skarżącego, jest realizacją obowiązku przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej. W takich przypadkach nie może być mowy o naruszeniu dyspozycji ani art. 1 § 1 i art. 3 § 1 p.u.s.a., ani art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2074/13). To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z oceną ustalonego stanu faktycznego dokonaną przez Sąd I instancji, nie oznacza, że doszło do ich naruszenia. Także nie jest zasadny zarzut naruszenia przez WSA art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, iż: "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawa prawną, z zastrzeżeniem art. 57a". W analizowanej sprawie Sąd I instancji nie naruszył wskazanej normy wynikającej z treści tego artykułu. Wobec braków w prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy przez organ, z powodu których Sąd I instancji uchylił decyzję SKO, odnoszenie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do zarzutu pomieszczonego w punkcie 1) petitum skargi kasacyjnej, a obejmującego zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, tj. art. 155 k.p.a. – poprzez, jak twierdzi skarżący kasacyjnie, "jego błędną wykładnię, tj. uznanie, że przepis powyższy ma zastosowanie jedynie do decyzji opartych na uznaniu administracyjnym, natomiast zastosowanie go w stosunku do decyzji związanych jest niedopuszczalne, a w konsekwencji dokonanie w uzasadnieniu wyroku błędnej oceny prawnej i przedstawienia błędnych wskazań, co do dalszego postępowania, podczas gdy prawidłowa wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że stosowanie art. 155 k.p.a. do decyzji związanych jest dopuszczalne, a co za tym idzie z uwagi na spełnienie wynikających z niego przesłanek winien on być w niniejszej sprawie zastosowany", byłoby przedwczesne. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.sa., orzekł jak w sentencji wyroku.