II GSK 760/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku P. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej P. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 1082/18 w sprawie ze skargi P. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić wniosek.

Wyrokiem z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 1082/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę P. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] października 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył P. D. W skardze kasacyjnej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Wskazał, że wykonanie decyzji wiąże się z realnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania niemożliwych do odwrócenia skutków. Zdaniem skarżącego egzekucja 36 000 zł spowoduje, że nie będzie miał środków na utrzymanie nie tylko własne, ale także najbliższej rodziny. Skarżący straci płynność finansową, popadnie w długi, a jego firma upadnie, przez co w przyszłości nawet uchylenie zaskarżonej decyzji nie naprawi jego sytuacji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" - wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych okoliczności świadczących o możliwości wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Na skarżącym ciąży zatem obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., to jest przedstawienia okoliczności uprawdopodobniających, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje u niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Tymczasem w tej sprawie uzasadnienie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji nie spełnia powyższych wymogów. Omawiany wniosek zawiera jedynie ogólne twierdzenia, że egzekucja 36 000 zł spowoduje, że skarżący nie będzie miał środków na utrzymanie własne oraz najbliższej rodziny, straci płynność finansową, popadnie w długi, a jego firma upadnie. Na poparcie powyższych okoliczności – co do sytuacji majątkowej i rodzinnej - skarżący nie dołączył żadnych dokumentów źródłowych, czym uniemożliwił weryfikację prawdopodobieństwa wystąpienia wskazanych wyżej skutków. W świetle powyższej argumentacji należy uznać, że skoro skarżący we wniosku kierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego w żaden sposób nie wykazał, że spełniona została choć jedna z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., brak jest podstaw do zastosowania wobec niego ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Z przedstawionych wyżej przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.