II GSK 736/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Sprawiedliwości od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1064/17 w sprawie ze skargi Izby Komorniczej w Poznaniu na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie powołania na stanowisko komornika sądowego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 grudnia 2017 r., uwzględnił skargę Izby Komorniczej w Poznaniu na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2017 r., w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie powołania na stanowisko komornika sądowego, uchylając tą decyzję. Sąd orzekł również o zwrocie kosztów postępowania sądowego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: powołaną decyzją Minister Sprawiedliwości umorzył postępowanie odwoławcze wywołane wnioskiem Izby Komorniczej w Poznaniu o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z [...] stycznia 2017 r., o powołaniu M. Ł. B. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Koninie. Organ stwierdził, że Izba Komornicza nie jest stroną w postępowaniu o powołaniu na stanowisko komornika sądowego. Izba Komornicza nie ma interesu prawnego w złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdyż żaden przepis prawa materialnego, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1138 ze zm., dalej: u.k.s.e.), nie przyznaje organom samorządu komorniczego statusu strony w postępowaniach w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego, a decyzja o powołaniu komornika sądowego nie rozstrzyga bezpośrednio ani też pośrednio o prawach czy obowiązkach samorządu komorniczego. Minister wskazał, że samorządowi komorniczemu jako organowi opiniodawczemu nie przysługuje prawo występowania w charakterze strony, ponieważ samorząd ten uczestniczy w postępowaniu o powołanie na stanowisko komornika na zasadach określonych w art. 106 k.p.a., przez co wykluczony jest jego jednoczesny udział jako strony w tym postępowaniu. W ocenie organu, istnienia interesu prawnego Izby nie można było wywodzić z art. 17 Konstytucji RP. Organ dodał, że szereg kompetencji przyznanych ustawowo poszczególnym organom samorządu komorniczego, w tym powierzone samorządowi sądownictwo dyscyplinarne, kształtowanie przez Krajową Radę Komorniczą zasad etyki zawodowej komorników, organizowanie szkoleń zawodowych, wykluczało zasadność zarzutów, że odmowa przyznania izbie komorniczej statusu strony w postępowaniu o powołanie komornika sądowego, pozbawia samorząd komorniczy skutecznych instrumentów realizacji funkcji wynikających ze sprawowania pieczy nad należytym wykonywaniem zawodu. Sąd I instancji uwzględniając skargę na to rozstrzygnięcie podzielił stanowisko samorządu komorniczego uznając, że zaaprobowanie stanowiska Ministra Sprawiedliwości prowadziłoby do zakwestionowania gwarantowanej przez Konstytucję roli samorządu komorniczego i w konsekwencji naruszenia jego uprawnień. Sąd I instancji powołując się w swoich rozważaniach na liczne orzecznictwo sądów administracyjnych oraz Trybunału Konstytucyjnego, oparł się w szczególności na argumentacji Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartej w uchwale z dnia 22 września 2014 r., sygn. akt II GPS 1/14, w konsekwencji przyjmując, że samorząd komorniczy ma status strony w postępowaniu dotyczącym powołania na stanowisko komornika. W ocenie Sądu, zakwestionowanie przez Ministra Sprawiedliwości uprawnienia samorządu komorniczego w przedmiotowym zakresie, poprzez zaakcentowanie braku przepisu prawa materialnego przyznającego temu samorządowi statusu strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie powołania na stanowisko komornika sądowego, a także faktu, że decyzja o powołaniu komornika nie rozstrzyga bezpośrednio, ani nawet pośrednio o prawach czy obowiązkach samorządu komorniczego, było niezasadne. Również powołanie się przez Ministra na pozycję komornika jako funkcjonariusza publicznego wykonującego zadania z zakresu władztwa publicznego (odmienną od notariusza wykonującego zawód zaufania publicznego) oraz szczególną regulację w zakresie nadzoru nad wykonywaniem obowiązków przez komornika (nadzór judykacyjny, administracyjny i korporacyjny), a także na argumenty związane z faktem, że organ samorządu zawodowego uczestniczy w postępowaniu dotyczącym powołania komornika jako organ opiniujący (art. 11 ust. 1 i 4, art. 15a ust. 3, art. 15b ust. 1, art. 27 ust. 3, art. 93 ust. 1 pkt 2 ustawy o komornikach), co miało wykluczać jego jednoczesny udział, jako strony w tym postępowaniu, nie pozwalało w ocenie Sądu, zgodzić się ze stanowiskiem organu w przedmiotowej kwestii. Sąd I instancji stwierdził, że Minister Sprawiedliwości nieprawidłowo przyjął, że Izba Komornicza w Łodzi nie miała interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. i nie mogła być stroną w rozumieniu tego przepisu w postępowaniu wszczętym w trybie art. 127 § 3 k.p.a. z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej powołania M. Ł. B. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Koninie. Sąd zauważył przy tym, że jego pogląd nie stoi w sprzeczności ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego zawartym w przytoczonym przez organ wyroku z 13 października 2015 r. sygn. akt P 3/15. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Minister Sprawiedliwości, skargą kasacyjną, zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: - przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi w sytuacji, w której WSA w Warszawie powinien ją oddalić; b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe, nieodpowiadające wymogom formalnym uzasadnienie wyroku, polegające na niewyczerpującym od odniesieniu się do argumentów prezentowanych przez organ administracji dotyczących braku przepisów materialnego prawa administracyjnego, z których wywodzić można interes prawny izby komorniczej do bycia stroną postępowania w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego; c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe, nieodpowiadające wymogom formalnym uzasadnienie wyroku, polegające na błędnym wykazaniu, nie na podstawie przepisów prawa, a w oparciu o fragmenty uzasadnień wybranych orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego oraz wywody zawarte w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów NSA z dnia 22 września 2014 r., sygn. akt II GPS 1/14 dot. uprawnień rad izb notarialnych (bez podania źródła), że izba komornicza jest stroną postępowania w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego; - naruszenie prawa materialnego, tj.: d) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 11 ust. 1 i 4 oraz art. 93 ust. 1 pkt 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji przez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że izba komornicza ma interes prawny w postępowaniu administracyjnym dotyczącym powołania na stanowisko komornika sądowego, a w konsekwencji na uznaniu, że izba komornicza jest stroną postępowania w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz Ministra Sprawiedliwości zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: | Zarzuty skargi kasacyjnych nie mają usprawiedliwionych podstaw. | |Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną| |jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na | |wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) | |wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu | |naruszenia na wynik sprawy. | |Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., | |rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów| |wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie | |polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów | |przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja | |zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. | |Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 | |p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji| |wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. | |Zauważyć trzeba, iż sprawy o bardzo zbliżonym stanie faktycznym i analogicznym stanie prawnym były już wielokrotnie na przestrzeni | |ostatnich lat przedmiotem orzekania przez sądy administracyjne, w tym przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wskazać można następujące | |wyroki NSA: z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2439/15, z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 762/16, z dnia 12 lipca | |2018r., sygn. akt II GSK 917/18, z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 671/18, z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt II GSK| |2954/17, z dnia 7 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 1313/18, z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 2053/17, z dnia 27 czerwca | |2019 r. sygn. akt II GSK 2804/17, a zatem można mówić o ukształtowanej i jednolitej linii orzeczniczej NSA w tych sprawach. | |Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela tą linię orzeczniczą i nie znajduje powodów do | |odstąpienia od tejże linii orzeczniczej. | |Przechodząc do analizy skargi kasacyjnej sformułowanej przez Ministra Sprawiedliwości należy zauważyć, iż skarga ta została oparta w| |zasadniczej części na zarzutach procesowych. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zasadniczego zarzutu procesowego skargi | |kasacyjnej Ministra Sprawiedliwości, tj. zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wadliwe, nieodpowiadające wymogom formalnym | |uzasadnienie wyroku, należy stwierdzić, że zarzut ten jest pozbawiony merytorycznego uzasadnienia, tym bardziej, że skarżący organ | |nie wykazał, aby ewentualne naruszenie tego przepisu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie | |podkreślić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymagania przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż zawiera ono | |wszystkie istotne elementy określone w ww. przepisie, w tym również przytoczenie zarzutów strony skarżącej i stanowisko organu wraz | |z jego argumentacją, a ponadto wyjaśnienie szczegółowe podstawy prawnej i wskazania co do dalszego postępowania. | |Przechodząc do analizy zarzutu, pomieszczonego w skardze kasacyjnej, naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, | |sprowadzającego się do zarzutu naruszenia: "art. 28 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 11 ust. 1 i 4 oraz art. | |93 ust. 1 pkt 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji przez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że izba komornicza ma | |interes prawny w postępowaniu administracyjnym dotyczącym powołania na stanowisko komornika sądowego, a w konsekwencji na uznaniu, | |że izba komornicza jest stroną postępowania w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego" (punkt d) petitum skargi | |kasacyjnej), stwierdzić trzeba, iż Sąd I instancji wyraził jednoznaczny pogląd prawny w sprawie legitymacji organu samorządu | |komorniczego w sprawach powołania, który sprowadza się do stanowiska, że Izba Komornicza miała interes prawny w rozumieniu art. 28 | |k.p.a. i mogła być stroną w rozumieniu tego przepisu w postępowaniu z wniosku o powołanie na stanowisko komornika. Uzasadnienie tego| |stanowiska i argumentacja Sądu I instancji nawiązywała prawidłowo do uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 | |września 2014 r. w sprawie o sygn. akt II GPS 1/14 przyznającej status strony izbom notarialnym w sprawach powołania na stanowisko | |notariusza, ale nie była to wyłącznie argumentacja, gdyż przede wszystkim Sąd I instancji właściwie przeanalizował stan prawny | |wynikający z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji, prawidłowo zastosował przepis art. 93 ust. 1 pkt | |2, 3 tej ustawy, dokonując pełnej jego wykładni, która zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w tej | |sprawie nie budzi zastrzeżeń. | |Omawiając powyższe zagadnienie prawne legitymacji procesowej Izby Komorniczej w sprawach powołania na stanowisko komornika, Sąd I | |instancji powołał się również na wykładnię konstytucyjną art. 17 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, której dokonywał | |wielokrotnie Trybunał Konstytucyjny w swoich wyrokach dotyczących również komorników w sprawach o sygn. akt K 5/02, K 2/07, K 21/08,| |SK 26/03. | |Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższe poglądy zawarte w wyrokach | |Trybunału Konstytucyjnego, zarówno co do statusu zawodu komornika, do którego niewątpliwie ma zastosowanie przepis art. 17 ust. 1 | |Konstytucji RP, a wywody Sądu I instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na temat sprawowania pieczy nad wykonywaniem | |zawodu komornika przez organ samorządu komorniczego, zakres tej pieczy sięgający również do naboru do tego zawodu realizowanego w | |ramach art. 11 ustawy o komornikach, nie może skutecznie być przez Ministra Sprawiedliwości kwestionowany. Wyrazem powierzenia tej | |pieczy przez ustawodawcę samorządowi zawodowemu komorników jest opinia rady izby komorniczej, o której mowa w art. 11 ust. 1 ustawy.| |Osoba prawna – izba komornicza (działająca przez swój organ – radę) ma, wynikające z art. 11 ust. 1 ustawy w zw. z art. 17 ust. 1 | |Konstytucji, uprawnienie do zajmowania stanowiska w formie opinii w sprawie powołania komornika. To uprawnienie daje jej legitymację| |do występowania na podstawie art. 28 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym i w konsekwencji sądowym w tego rodzaju sprawach. Należy| |się zgodzić z poglądem wyrażonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (między innymi w wyrokach z dnia: 23 maja 2017 | |r., sygn. akt II GSK 2439/15 oraz 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 762/16), że wyrażenie przez radę izby komorniczej opinii w | |sprawie powołania i odwołania komornika nie kwalifikuje się jako współdziałanie organów, o którym mowa w art. 106 § 1 k.p.a. W | |doktrynie i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym panuje przekonanie, że o dopuszczalności zastosowania art. 106 k.p.a. przesądza | |dopiero konkretny pozakodeksowy przepis prawa, a w tym przypadku ewentualnie miałby o tym zadecydować przepis art. 11 ust. 1 ustawy | |o komornikach. Jednakże przepis art. 11 ust. 1 należy interpretować w zw. z ust. 4 tegoż artykułu, który przewiduje, że | |nieprzedstawienie opinii w terminie ustawowym (21 dni) nie stanowi przeszkody do nadania wnioskom dalszego biegu i w konsekwencji | |wydania decyzji bez opinii rady izby komorniczej. Przepis ten oznacza, że wydanie decyzji przez Ministra Sprawiedliwości nie jest | |uzależnione od zajęcia stanowiska przez organ samorządu, a pogląd ten znajduje potwierdzenie w piśmiennictwie, gdzie dopuszczalność | |wydania decyzji bez uwarunkowania jej wyrażeniem opinii przez radę, traktowana powinna być jako opinia nie podlegająca procedurze z | |art. 106 k.p.a. (M. Stahl: Zakres stosowania kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniach prowadzonych na podstawie | |ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Przegląd Prawa Egzekucyjnego nr 10-11 z 2007 r.). | |Jeszcze raz należy zaznaczyć, że Sąd I instancji dokonał wszechstronnej i prawidłowej wykładni przepisów prawa art. 28 k.p.a. w | |związku z art. 17 ust. 1 Konstytucji RP i art. 11 ust. 1 i 4 ustawy o komornikach i egzekucji, a w wyniku tej wykładni nie mógł | |dojść do innego przekonania, jak uznanie, że izba komornicza ma interes prawny w niniejszym postępowaniu i jest stroną tego | |postępowania w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego. Jak podkreśla się w judykaturze: "Absolutnie nie może stać | |temu na przeszkodzie wykładnia przepisu art. 106 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy o komornikach, gdyż - jak już zaznaczono wyżej| |- z mocy art. 11 ust. 4 ustawy o komornikach i egzekucji, brak opinii wyklucza stosowanie art. 106 k.p.a. przy podejmowaniu decyzji | |o powołaniu na podstawie art. 11 ust. 1. Dlatego też nie można było przyjąć, że zgodnie z treścią przepisu art. 11 ust. 1 w zw. z | |ust. 4 ustawy nie mamy w tej sprawie współdziałania i współkompetencji w podejmowaniu decyzji wg reguł przewidzianych w art. 106 | |k.p.a. i w konsekwencji ta przeszkoda w uczestniczeniu samorządu komorniczego w postępowaniu administracyjnym i | |sądowoadministracyjnym w charakterze strony nie występuje." (tak w wyroku NSA z dnia 7 lutego 2019 r. sygn. akt II GSK 1313/18). | |Na zakończenie należy odnieść się także do przedstawionych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej organu (s. 29 uzasadnienia skargi | |kasacyjnej) wywodów dotyczących regulacji wynikających z art. 12 ust 1 zdanie 2 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach | |sądowych (Dz. U. 2018, poz. 771), w świetle którego rada izby komorniczej nie ma statusu strony w toczącym się postępowaniu | |administracyjnym w sprawie powołania na stanowisko komornika oraz art. 289 tej ustawy, w myśl którego postępowania administracyjne | |wszczęte na podstawie ustawy uchylanej w art. 305 (tj. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji, Dz.U. z| |2017 r. poz. 1277 ze zm.) i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są prowadzone na podstawie dotychczasowych | |przepisów, z tym że do tych postępowań stosuje się przepis art. 12 ust. 1. W tym kontekście należy więc zauważyć, iż wskazane zmiany| |stanu prawnego nie mogą mieć jednak wpływu na ocenę skargi kasacyjnej. Rolą sądu administracyjnego jest kontrola zgodności z prawem | |aktów lub czynności administracyjnych wydanych w dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym (art. 3 p.p.s.a., art. 1 § 1 i § 2 | |ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.). Sąd | |administracyjny nie zastępuje organu, nie wykonuje czynności administracyjnych i dlatego ma wyłącznie uprawnienia kasacyjne. | |Przeprowadzana przez sąd kontrola może nastąpić wyłącznie na podstawie stanu faktycznego istniejącego w czasie podejmowania | |kontrolowanego aktu lub dokonywania czynności. Następuje ona również na podstawie stanu prawnego obowiązującego w tej dacie, a nie w| |dniu orzekania (zob. np. wyrok NSA z 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1675/06). Nie oznacza to jednak, że zmiany stanu prawnego | |lub faktycznego, które nastąpiły po wydaniu zaskarżonego aktu nie mają żadnego znaczenia. W razie bowiem uchylenia przez sąd tego | |aktu, organ rozpoznający sprawę ponownie będzie musiał rozważyć znaczenie tych zmian dla rozpoznawanej sprawy i w razie konieczności| |je uwzględnić przy wydawaniu swojego rozstrzygnięcia. | |Konkludując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra | |Sprawiedliwości, zaskarżonym tu wyrokiem, nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i lit. c) p.p.s.a., co zarzuca skarżący | |kasacyjnie organ (punkt a) petitum skargi kasacyjnej), ponieważ niewadliwie uznał, iż: "wobec naruszenia przez organ art. 28 K.p.a. | |w zw. z art. 17 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 11 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 93 ust. 1 pkt 2 u.k.s.e. oraz art. 7, art. 77 i art. 80| |K.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, zasadnym było uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) | |i c) P.p.s.a." (s. 21 wyroku WSA). | |Z tych wszystkich względów skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych zarzutów należało oddalić na podstawie art. 184 | |p.p.s.a. | | |