II GSK 73/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku G. K. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2025 r., sygn. akt II GSK 73/22 w sprawie ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 904/21 w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 15 stycznia 2021 r. nr EA b-89/21/1376/20 w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie liczby posiadanych egzemplarzy broni palnej do celów kolekcjonerskich postanawia: odrzucić wniosek.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 29 lipca 2025 r. oddalił skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 sierpnia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 904/21 w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z 15 stycznia 2021 r. nr EA b-89/21/1376/20 w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie liczby posiadanych egzemplarzy broni palnej do celów kolekcjonerskich. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 28 października 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 105). G. K., pismem z 12 listopada 2025 r. – nadanym w dniu 21 listopada 2025 r. (data stempla pocztowego na kopercie k. 127) – wniósł na podstawie art. 224 p.p.s.a., o wydanie rozstrzygnięcia w zakresie zasądzenia zwrotu od organu na jego rzecz dodatkowych kosztów postępowania - kosztów przejazdów do Naczelnego Sądu Administracyjnego w celu stawienia się na rozprawę, w kwocie 175,50 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego podlegał odrzuceniu jako zgłoszony z uchybieniem ustawowego terminu. Na wstępie wyjaśnienia jednak wymaga, że skarżący jako podstawę prawną wniosku wskazał na art. 224 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 zwanej dalej "p.p.s.a ). zgodnie z treścią którego, jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny. Wskazany przez skarżącego art. 224 p.p.s.a. odnosi się wyłącznie do kosztów sądowych, nie do kosztów postępowania. Natomiast stosownie do treści art. 205 § 1 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Katalog niezbędnych kosztów postępowania ma charakter wiążący i wyczerpujący. W ocenie NSA, na podstawie art. 224 p.p.s.a. nie może nastąpić zwrot kosztów poniesionych przez stronę w celu dojazdu do sądu, gdyż te stanowią koszty postępowania, a nie koszty sądowe. Koszty sądowe oraz koszty postępowania nie są pojęciami tożsamymi zakresowo, a więc brak jest podstaw do zastosowania normy prawnej z art. 224 p.p.s.a.. Wniosek skarżącego, pomimo wskazania jako podstawy art. 224 p.p.s.a., został przez NSA potraktowany zgodnie z jego treścią, jako wniosek o uzupełnienie wyroku w trybie art. 157 p.p.s.a. Stosownie do art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie, jak w niniejszej sprawie, dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 p.p.s.a.). Orzeczenie uzupełniające wyrok co do zwrotu kosztów może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 157 § 1a p.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu. Na mocy art. 193 p.p.s.a. unormowania te mają zastosowanie również w postępowaniu kasacyjnym. Skarżący przedmiotowy wniosek wniósł za pośrednictwem operatora pocztowego, nadając przesyłkę w dniu 21 listopada 2025 r. Tymczasem doręczenie mu wyroku z 29 lipca 2025 r. nastąpiło w dniu 28 października 2025 r., 14-dniowy termin na zgłoszenie wniosku o uzupełnienie wyroku upływał w dniu 12 listopada 2025 r. Tym samym wniosek skarżącego datowany na 12 listopada 2025 r., ale – co istotne – nadany w dniu 21 listopada 2025 r., jest wnioskiem zgłoszonym z uchybieniem ustawowego terminu, a to skutkuje jego odrzuceniem na podstawie art. 157 § 1a p.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1a w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu wniosku.