II GSK 728/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 728/17 w sprawie ze skargi kasacyjnej A. z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2016 r., sygn. akt VI SAB/Wa 21/16 o odrzuceniu skargi A. z siedzibą w W. na bezczynność Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego w przedmiocie przeprowadzenia kontroli zgodności produkcji pojazdów w odniesieniu do świadectwa homologacji typu WE postanawia oddalić wniosek o uzupełnienie postanowienia

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 728/17 oddalił skargę kasacyjną A. z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2016 r., sygn. akt VI SAB/Wa 21/16 o odrzuceniu skargi A. z siedzibą w W. na bezczynność Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego w przedmiocie przeprowadzenia kontroli zgodności produkcji pojazdów w odniesieniu do świadectwa homologacji typu WE. Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi organu w dniu 25 kwietnia 2017 r. Następnie w dniu 9 maja 2017 r. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego złożył wniosek o uzupełnienie orzeczenia z dnia 21 marca 2017 r. poprzez orzeczenie o kosztach postępowania w tym kosztach zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wniosku organ podniósł, że w odpowiedzi na skargę kasacyjną złożył wniosek o zwrot kosztów postępowania, tymczasem Naczelny Sąd Administracyjny oddalając postanowieniem z dnia 21 marca 2017 r. skargę kasacyjną nie orzekł o kosztach postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o uzupełnienie postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), zasadą jest, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 200, art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. i tylko w przypadku spełnienia przesłanek przewidzianych w tych przepisach sąd może orzekać o zwrocie kosztów postępowania między stronami (art. 209 p.p.s.a.). Należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07 (publik. ONSAiWSA z 2008 r. nr 3, poz. 42) przyjął, że przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a., dotyczące zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi kasacyjnej nie był wyrok, lecz postanowienie odrzucające skargę, tj. kończące postępowanie w sprawie. Zatem bez względu na wynik postępowania kasacyjnego, zgodnie z powołaną wyżej uchwałą, Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 marca 2017 r. nie mógł rozstrzygnąć o kosztach, na podstawie art. 203 i 204 p.p.s.a. Wniosek o uzupełnienie tego postanowienia w zakresie kosztów jest zatem niezasadny. Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1 i 2 w związku z art. 166 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.