II GSK 724/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku H.S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej H.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Bk 1/19 w sprawie ze skargi H.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 24 kwietnia sierpnia 2019 r., sygn. akt I SA/Bk 1/19 oddalił skargę H. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 7 listopada 2018 r., w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. H. S. wniósł skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia Sądu I instancji wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej oraz pozbawienia Skarżącego i jego rodziny podstawowego źródła dochodu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 j.t.), dalej: p.p.s.a. sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Nie ulega wątpliwości, że w omawianym przepisie chodzi o skutki o charakterze potencjalnym. Nie jest wymagane, żeby one rzeczywiście wystąpiły. Ponadto, skoro sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 września 2010 r., sygn. I OZ 671/10 i z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 988/12). Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę. (vide J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarżący nie wykazał, że decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku w razie jej wykonania spowodowałaby skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem nie przedstawił żadnej dokumentacji na poparcie swoich twierdzeń. Rolą sądu nie jest poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy, gdyż to na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tak, aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Na marginesie jedynie wskazać należy, odwołując się do przytoczonego we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji orzeczenia NSA z dnia 4 października 2018 r. sygn. akt II GZ 331/18, że w powołanej sprawie strona wnioskująca o ochronę tymczasową przedstawiła szereg dokumentów dotyczących jej stanu majątkowego, nie poprzestając jedynie na własnych twierdzeniach. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia