II GSK 705/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku P. W. o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi kasacyjnej P. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 1790/22 w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 listopada 2022 r., oddalił skargę P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2022 r., w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. W wywiedzionej od tego wyroku skardze kasacyjnej P. W. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania objętej skargą decyzji w całości z uwagi na grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. W motywach wniosku skarżący kasacyjnie wskazał, że organy nałożyły na niego karę pieniężną w wysokości 80.712,76 zł, za zajęcie pasa drogowego drogi gminnej, przy ul. S. w W. od dnia 11 kwietnia 2019 r. do dnia 10 grudnia 2019 r.. Wykonanie decyzji, zdaniem wnioskodawcy, doprowadzić może do zajęcia jego rachunków bankowych oraz zajęcia majątku ruchomego, co równoważne będzie z brakiem możliwości funkcjonowania skarżącego, jako przedsiębiorcy. To w konsekwencji doprowadzić może do utraty płynności finansowej skarżącego a następnie do ogłoszenia jego upadłości. Jednocześnie w wyniku zajęcia kont bankowych skarżący nie będzie posiadał środków na wypłatę pensji dla pracowników oraz regulowanie bieżących zobowiązań. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że wniosek skarżącego pozbawiony był szerszej argumentacji, która pozwoliłaby na ocenę możliwości wystąpienia, w związku z wykonaniem objętej skargą decyzji podnoszonej przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody oraz przesłanki spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jakkolwiek skarżący wskazuje na wysokość nałożonej na niego objętą skargą decyzją kary to jednak nie podaje jakichkolwiek informacji dotyczących swojego stanu majątkowego i płynności finansowej prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Wniosek o zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej pozbawiony jest bowiem jakichkolwiek informacji o stanie finansowym skarżącego, które to informacje pozwalałyby na ocenę możliwości wystąpienia jednej bądź obu przesłanek warunkujących zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak jest bowiem, w świetle treści motywów wniosku, jakichkolwiek podstaw do uznania, że wykonanie zaskarżonej decyzji istotnie może doprowadzić do zajęcia rachunków bankowych i majątku ruchomego wnioskodawcy jak również wykonanie orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie może spowodować utratę płynności finansowej skarżącego i w następstwie konieczność ogłoszenia jego upadłości. Wniosek pozbawiony jest również jakichkolwiek dokumentów źródłowych popierających podnoszone we wniosku twierdzenia, wskazujących na aktualny stan finansowy skarżącego i pozwalający na ustalenie jego płynności finansowej. Opisane braki wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji SKO w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2022 r., czynią niemożliwym obiektywną ocenę żądania strony, w konsekwencji zaś czynią niemożliwym uwzględnienie tegoż wniosku. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.