II GSK 696/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia del. WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2017 r.; sygn. akt VI SA/Wa 621/17 w sprawie ze skargi B. O. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 września 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 621/17, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. O.na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...]czerwca 2016 r., w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził na rzecz skarżącej koszty postępowania. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: W lipcu 2006 r. Urząd Patentowy RP udzielił na rzecz A. sp. z o.o. z siedzibą w Częstochowie ochrony na znak towarowy słowno-graficzny STUDENT (dalej sporny znak), przeznaczony do oznaczania towarów wg klasyfikacji nicejskiej w klasie 16, tj. "krzyżówki, czasopisma i książki z krzyżówkami". Oznaczenie to zostało zarejestrowane pod nr [...], jako znak o jasnoniebieskich polach, składające się z kratek w prostokątnej ramce w kolorze niebieskim, umieszczonej dookoła kratki oraz słowa "student" znajdującego się na tle ramki nad kratką u góry z prawej strony. W październiku 2011 r. skarżąca wniosła o unieważnienie spornego znaku. Podstawą swojego żądania uczyniła naruszenie art. 129 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm., dalej: p.w.p.) w zakresie krzyżówek i alternatywnie art. 129 ust. 1 pkt 2 p.w.p. w zakresie krzyżówek lub dla czasopism i książek z krzyżówkami. Stwierdziła, że sporny znak nie spełnia kryteriów w świetle art. 120 ust. 1 p.w.p., ponieważ krzyżówka nie jest towarem ani usługą, zatem rejestracja znaku nastąpiła z naruszeniem art. 129 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 p.w.p., a sporny znak nie posiada konkretnej zdolności odróżniającej dla czasopism i książek z krzyżówkami oraz dla krzyżówek i nie miał tej zdolności w dacie rejestracji. Zdaniem skarżącej, kolorowa ramka i kratki w tej ramce są od dawna elementami typowymi, zwyczajnymi dla wydawnictw krzyżówkowych, także jako elementy konieczne do wpisywania haseł. Ponadto, przed datą zgłoszenia spornego znaku kolorowe ramki dla publikacji szaradziarskich były powszechnie stosowane. Samo zaś słowo "student" będzie odbierane jako cecha (właściwość) towaru, tj. stopień trudności krzyżówki. Jak wskazała skarżąca, słowo to jest bez znaczenia w całościowym oddziaływaniu znaku, jest słabo widoczne i zostanie pominięte przez odbiorców. Zdaniem wnioskodawcy, przez rejestrację znaku w postaci kolorowej ramki uprawniona dąży do monopolizacji zadań krzyżówkowych, co jest niedopuszczalne. UP RP decyzją z dnia [...] marca 2013 r. oddalił wniosek skarżącej o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy, uznając zarzut udzielenia tego prawa w odniesieniu do krzyżówek z naruszeniem art. 129 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 120 ust. 1 p.w.p. za niezasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 lutego 2014 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1937/13) uwzględnił skargę B. O. i uchylił decyzję UP RP z [...] marca 2013 r. Sąd uznał, że skarżąca miała interes prawny w żądaniu unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Ponadto Sąd stwierdził, przyznając rację organowi, że "krzyżówka" może być towarem, jako że sprzedawana jest tak, jak czyni to uczestniczka postępowania. Nie chodzi bowiem, jak podał organ, o samo pojęcie "krzyżówki" jako zadania lub rozrywki, lecz o powiązanie tego zadania i rozrywki z nośnikiem, na którym jest zamieszczana. Posiada więc postać materialną, tak jak towar wprowadzany do obrotu handlowego. Zdaniem Sądu, organ z naruszeniem przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1, art. 80, a także art. 107 § 3 K.pa., nie rozważył kwestii, że forma przedstawienia spornego znaku towarowego jest w istocie wewnętrzną kartką czasopisma. Jak stwierdził Sąd, jeżeli znak towarowy w całej swojej postaci jest częścią czasopisma wydawanego przez skarżącą będącego towarem lub w zasadniczej swej części jest przedstawieniem rodzaju towaru, który oznacza (formą określającą krzyżówkę), to jednocześnie sam znak nie nadaje się do odróżnienia w obrocie towarów, dla których został zgłoszony, gdyż jest tożsamy z rodzajem towaru. Podał, że organ z naruszeniem wskazanych przepisów postępowania w związku z art. 129 ust. 2 pkt 2, nie przedstawił w zaskarżonej decyzji argumentacji poddającej się ocenie Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej NSA) wyrokiem z 8 lipca 2015 r. (sygn. akt II GSK 1458/14) oddalił skargę, podzielając stanowisko Sądu I instancji, że UP RP nie przeprowadził w świetle art. 129 ust. 1 pkt 1 i 2 p.w.p., całościowej oceny zdolności odróżniającej spornego znaku w formie zgłoszonej do ochrony, co odnosi się w szczególności do oceny części graficznej i kolorystycznej tego znaku, a w szczególności kolorowych pól diagramu krzyżówki, a także obramowania znaku, tj. barwnego prostokąta. Elementy te wchodzą w zakres spornego znaku, co wynika z treści opisu zgłoszenia znaku do ochrony. UP RP nie ocenił w stopniu pozwalającym na skontrolowanie prawidłowości zaskarżonej decyzji ww. elementów graficznych i kolorystycznych spornego znaku w kontekście ich zdolności odróżniającej. Kwestia ta ma istotne znaczenie praktyczne, z uwagi na używanie przez uprawnioną spółkę tych elementów znaku w krzyżówkach i wydawnictwach krzyżówkowych. Wprawdzie sposób używania oznaczenia nie ma wpływu na jego zdolność bycia znakiem towarowym, niemniej w postępowaniu spornym o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy sposób jego używania może być dla organu pomocny przy ocenie znaczenia jakie poszczególne elementy znaku są decydujące przy całościowej ocenie zdolności odróżniającej danego znaku. UP RP ponownie rozpoznając sprawę o unieważnienie prawa ochronnego na sporny słowno-graficzny znak towarowy "STUDENT" zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. działając na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 1410 ze zm.; dalej "p.w.p") oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p., umorzył postępowanie. Wskazał, że sporny znak (z pierwszeństwa od 9 października 2003 r.) służył do oznaczania towarów w klasie 16, przy czym to prawo wygasło z dniem 9 października 2013 r. Nadto skarżąca wnosząc o unieważnienie spornego znaku uczyniła to w oparciu o art. 164 p.w.p., zgodnie z którym z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy może wystąpić każdy, kto ma w tym interes prawny. W ocenie UP RP, przedstawiona przez skarżącą argumentacja interesu prawnego nie uzasadnia jej żądania unieważnienia spornego prawa. W uzasadnieniu interesu prawnego skarżącej zabrakło bowiem elementów stanowiących o istocie samego interesu prawnego, jego cech, tj.: bezpośredniości, konkretności, realności, jak i aktualności, ocenianych w relacji do okoliczności faktycznych tej sprawy. Skarżąca nie przedstawiła dowodów potwierdzających, że aktualnie prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wynikającym z treści wydruków dotyczących jej przedsiębiorstwa, a sam wpis, nawet szczegółowo wskazujący charakter tej działalności jak: przeważająca działalność gospodarcza i wykonywana działalność gospodarcza, nie kreuje działalności per se. Po drugie, jak stwierdził UP RP, skoro uprawniona wykazała, że prawo na sporny znak towarowy wygasło i ochrona nie została przedłużona, to skarżąca nie może zasadnie twierdzić, że istnienie tego prawa stanowi przeszkodę w aktualnie prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Prawo wyłączne na sporny znak wygasło z dniem 9 października 2013 r., zatem obecnie nie stwarza ono skarżącej sytuacji realnego i bezpośredniego zagrożenia ograniczenia wolności w prowadzeniu przez nią działalności gospodarczej. Ponadto organ ustalił, że między stronami nie toczą się żadne postępowania sądowe dotyczące choćby pośrednio spornego prawa. Uprawniona nie domaga się od skarżącej zaprzestania działań w związku z wygasłym aktualnie prawem na sporny znak towarowy. UP RP wyjaśnił przy tym, że wygaśnięcie prawa na sporny znak nastąpiło na skutek upływu okresu, na które zostało ono udzielone oraz niezłożenia przez uprawnioną wniosku o przedłużenie tej ochrony, więc prawo to wygasło ex lege. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 września 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę i uchylił decyzję organu. W pierwszej kolejności uznał za zasadny zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA z 13 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1937/13, tj. wyroku wydanego w niniejszej sprawie i utrzymanego w mocy wyrokiem NSA z 8 lipca 2015 r., sygn. akt: II GSK 1861/14, podczas gdy w ww. wyrokach WSA i NSA przesądziły o interesie prawnym skarżącej. W konsekwencji za zasadny należało też uznać zarzut naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 164 p.w.p. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w przyjęciu braku po stronie skarżącej interesu prawnego w unieważnieniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy. WSA wyjaśnił przy tym, że brak rozważań dotyczących interesu prawnego strony zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu kasacyjnego automatycznie nie oznacza, że Urząd Patentowy ponownie rozpoznając sprawę o unieważnienie tego znaku towarowego może pominąć stanowisko Sądu I instancji zawarte w wyroku uchylającym. Skoro skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona, zatem wskazania Sądu I instancji co do faktu posiadania przez skarżącą interesu prawego są aktualne i wiążą organ w konkretnej sprawie. Przyjętego w tej sprawie stanowiska nie zmienia także okoliczność, że prawo na sporny znak towarowy wygasło z dniem 9 października 2013 i ochrona nie została przedłużona. Urząd Patentowy wyciągnął błędny wniosek, że w takiej sytuacji brak jest "realnego i bezpośredniego zagrożenia ograniczenia wolności w prowadzeniu działalności gospodarczej". Sąd nie podzielił tego stanowiska organu, które legło u podstaw umorzenia postępowania uznając, że fakt wygaśnięcia spornego prawa ochronnego automatycznie nie spowodował unicestwienia interesu prawnego oraz bezprzedmiotowości postępowania w sprawie o unieważnienie znaku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając go w całości, zarzucając mu naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do ponownego badania przez Urząd istnienia po stronie Skarżącej interesu prawnego w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy [...] STUDENT i odstąpienia przez Urząd Patentowy od oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA z 13 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1937/13, utrzymanym w mocy wyrokiem NSA z 8 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1458/14, podczas gdy po wydaniu decyzji z [...] marca 2013 r. kontrolowanej w ww. wyrokach nastąpiła istotna zmiana stanu faktycznego sprawy, gdyż wygasło prawo ochronne na sporny znak towarowy, które, w ocenie Skarżącej, było bezpodstawnym ograniczeniem dla prowadzonej przez nią działalności gospodarczej i stanowiło podstawę do ustalenia istnienia interesu prawnego Skarżącej, a tym samym konieczne było jego ponowne zbadanie i uzasadnionym było odstąpienie od oceny wyrażonej we wcześniejszych wyrokach; 2. przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej powoływany jako "k.p.a."), poprzez bezpodstawne przyjęcie, że Urząd przyjął, iż fakt wygaśnięcia spornego prawa ochronnego automatycznie spowodował unicestwienie interesu prawnego Skarżącej, podczas gdy okoliczność ta została przez Urząd zbadana, w szczególności Urząd ustalił, że pomiędzy stronami nie toczą się jakiekolwiek postępowania sądowe dotyczące choćby pośrednio spornego prawa, Uprawniony nie domaga się od Skarżącej zaprzestania działań w związku ze spornym prawem i na tej podstawie Urząd doszedł do przekonania, że sporny znak towarowy nie może stanowić przeszkody w aktualnie prowadzonej przez Skarżącą działalności gospodarczej, z czego Skarżąca wywodziła swój interes prawny i swoje stanowisko przedstawił w zaskarżonej decyzji; 3. przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia z naruszeniem tego przepisu tj. zawarcie w wyroku sprzecznych twierdzeń odnośnie konieczności ustalenia w niniejszej sprawie interesu prawnego Skarżącej, co powoduje, że wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej i wprowadza niepewność Urzędu Patentowego co do kierunku dalszych czynności postępowania podejmowanych przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, a tym samym uniemożliwia realizację zasady wyrażonej w art. 153 p.p.s.a.; 4. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tj. art. 164 p.w.p. w zw. art. 2 ust. 2 ustawy z 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1615, dalej powoływana jako "ustawa zmieniająca"), polegające na przyjęciu, że na gruncie art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej, istotna jest data wydania decyzji w postępowaniu spornym, a nie data wszczęcia postępowania spornego, prowadzące do przyjęcia, że w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie przepis wyłączający potrzebę wykazania interesu prawnego w domaganiu się unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy podczas, gdy art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej, odnosi się wyłącznie do postępowań o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy wszczętych po dniu jej wejścia w życie tj. po 15 kwietnia 2016 r., bezspornym jest, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed tą datą, chociaż decyzja została wydana [...] czerwca 2016 r., co z kolei oznacza, że wskazany przepis nie znajduje zastosowania i konieczne jest wykazanie interesu prawnego. Mając na uwadze powyższe, organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie wyroku i rozpoznanie sprawy co do istoty; rozpoznanie sprawy na rozprawie; zwrot niezbędnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują. Całkowicie niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 153 p.p.s.a., zawartego w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, poprzez bezzasadne przyjęcie, że w rozpoznawanej sprawie nie było podstaw do ponownego badania przez UPRP istnienia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy i odstąpienia przez UPRP od oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1937/13, utrzymanym w mocy wyrokiem z dnia 8 lipca 2015 r. (sygn. akt GSK 1458/14, podczas gdy po wydaniu decyzji z [...]marca 2013 r. kontrolowanej w ww. wyrokach nastąpiła istotna zmiana stanu faktycznego sprawy, gdyż wygasło prawo ochronne na sporny znak towarowy, które w ocenie wnioskodawcy, było bezpodstawnym ograniczeniem dla prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i stanowiło podstawę do ustalenia istnienia interesu prawnego wnioskodawcy, a tym samym konieczne było jego ponowne zbadanie i uzasadnionym było odstąpienie od oceny wyrażonej we wcześniejszych wyrokach. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że doszło do naruszenia przez UPRP art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA z 13 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1937/13, tj. wyroku wydanego w niniejszej sprawie i utrzymanego w mocy wyrokiem NSA z 8 lipca 2015 r., sygn. akt: II GSK 1458/14, podczas gdy w ww. wyrokach WSA i NSA przesądziły o interesie prawnym skarżącej jako wnioskodawcy. Ponadto – wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej – trafnie stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji, że obowiązku organu zastosowania się do oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku WSA z dnia 13 lutego 2014 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1937/13 nie zmienia okoliczność, że prawo ochronne na sporny znak towarowy wygasło z dniem 9 października 2013 r. Okoliczność ta nie uzasadniała odstąpienia przez UPRP od oceny prawnej zawartej w WSA z dnia 13 lutego 2014 r. i nie uzasadnia ponownego badania przez organ interesu prawnego wnioskodawcy. Nie było również podstaw do umorzenia postępowania przez UPRP z uwagi na jego bezprzedmiotowość spowodowaną wygaśnięciem prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Bowiem - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - Urząd Patentowy RP nie może nie zastosować się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania, o których stanowi art. 153 p.p.s.a., powołując się na brak interesu prawnego wnioskodawcy w postępowaniu o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy, jeżeli przed rozpoznaniem sprawy przez organ, Sąd I instancji w wyroku, w którym zawarł wytyczne dla organu, stwierdził posiadanie interesu prawnego i merytorycznie rozpoznał sprawę – co zaakceptował następnie NSA dokonując kontroli instancyjnej tego orzeczenia. Ponadto interes prawny wnioskodawcy w postępowaniu o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy powinien istnieć w momencie wszczęcia tego postępowania – zgodnie z art. 164 p.w.p., a więc w dacie złożenia wniosku o unieważnienie prawa, w październiku 2011 r., zaś prawo ochronne na sporny znak towarowy wygasło z dniem 9 października 2013 r. Urząd Patentowy RP nie powinien był umarzać postępowania w przedmiocie unieważnienia prawa z powodu wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z uwagi na jego bezprzedmiotowość, bowiem przedmiot rozstrzygnięcia istnieje, ponieważ postępowanie w tej sprawie dotyczyło unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, nie zaś jego wygaśnięcia. Unieważnienie takie, jeżeli zostałoby orzeczone, następuje ze skutkiem ex tunc (wstecznym), aż do dnia, od którego istniała ochrona, co pociąga za sobą nieważność czynności prawnych dokonanych dotychczas przez uprawnionego ze znaku towarowego. Natomiast takiego skutku nie wywołuje wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy z mocy prawa na skutek upływu czasu, na który zostało udzielone. Ponadto okoliczność w postaci wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy nastąpiła jeszcze przed wydaniem wyroku WSA, w którym zawarta była ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, o których mowa w art. 153 p.p.s.a. W konsekwencji nieusprawiedliwione są zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej. Niezasadny jest również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sadu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39). W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z żadnym z tych przypadków. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Za zasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo własności przemysłowej przez jego błędną wykładnię dokonaną przez Sąd I instancji. Jak wynika bowiem z treści art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej, nie jest wymagane wykazanie interesu prawnego, ale tylko w stosunku do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej, a więc po dniu 15 kwietnia 2016 r. Zaś w rozpoznawanej sprawie postępowanie zostało wszczęte przed tą datą, chociaż decyzja UPRP została wydana [...] czerwca 2016 r., co oznacza, że wskazany przepis nie miał w tej sprawie zastosowania. Niemniej jednak należy powtórzyć, że ta kwestia posiadania przez wnioskodawcę interesu prawnego została przesądzona w poprzedzających wyrokach WSA z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1937/13 i wyroku NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. alt II GSK 1458/14. Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.