II GSK 680/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędziowie Kazimierz Brzeziński NSA Maria Lorych-Olszanowska (spr.) Protokolant Agnieszka Warso po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1888/07 w sprawie ze skargi K. F. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania świadectwa ogólnego operatora radiotelefonisty 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. oddala skargę, 3. zasądza od K. F. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1888/07, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. F., uchylił decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wymiany świadectwa ogólnego operatora radiotelefonisty oraz stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] czerwca 2006 r. K. F. złożył do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (UKE) wniosek o wymianę świadectwa ogólnego, operatora radiotelefonisty w służbie radiokomunikacyjnej lotniczej, wydanego bezterminowo w dniu [...] grudnia 1987 r. przez Głównego Inspektora Państwowej Inspekcji Radiowej. Decyzją z dnia [...] października 2006 r. Prezes UKE odmówił stronie wymiany świadectwa albowiem przedmiotowe świadectwo utraciło ważność z dniem 31 grudnia 1998 r. Po rozpoznaniu wniosku K. F. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ stwierdził, że brak było normy prawnej stanowiącej podstawę do wymiany przedmiotowego świadectwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 179/07, oddalił skargę K. F. W uzasadnieniu wyroku wskazał, iż strona może składać wniosek o wydanie świadectwa ogólnego operatora radiotelefonisty, legitymując się posiadaną dokumentacją, która miała wpływ na wydanie mu świadectwa, o którego wymianę wnosił. Rozpatrując taki wniosek organ będzie mógł rozważyć posiadane przez wnioskodawcę uprawnienia. W dniu [...] kwietnia 2007 r. K. F. złożył wniosek o ponowne wydanie świadectwa ogólnego radiotelefonisty. W uzasadnieniu powołał się na złożony z pozytywnym wynikiem egzamin uprawniający do uzyskania świadectwa ogólnego radiotelefonisty w służbie lotniczej. Strona podniosła, iż jej wniosku nie należy traktować jako żądania wymiany wydanego w dniu [...] grudnia 1987 r. świadectwa ogólnego radiotelefonisty w ruchu lotniczym. Decyzją Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2007 r., wydaną na podstawie art. 150 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) -dalej p.t., oraz art. 104 § 1 k.p.a., w związku z art. 206 ust. 1 p.t., odmówiono K. F. wydania świadectwa ogólnego radiotelefonisty w służbie lotniczej. W uzasadnieniu organ podkreślił, że z chwilą złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu z wiadomości i umiejętności dotyczącej używania urządzeń radiowych, wnioskodawca w dniu [...] grudnia 1987 r. uzyskał świadectwo ogólne radiotelefonisty w służbie lotniczej wydane przez Głównego Inspektora Państwowej Inspekcji Radiowej. Do uprawnienia strony, potwierdzonego przedmiotowym świadectwem, miały zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 30 września 1991 r. w sprawie warunków i trybu wydawania świadectwa radiooperatora oraz wysokości opłat za te świadectwa (Dz. U. Nr 97, poz. 430 z późn. zm.) - dalej: rozporządzenie Ministra Łączności z dnia 30 września 1991 r.. Przepisy ww. rozporządzenia regulowały termin, w którym możliwe było dokonanie wymiany świadectwa albowiem stosownie do § 16 ust. 2 cyt. rozporządzenia wszystkie świadectwa wydane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia zachowywały ważność do czasu ich wymiany. Państwowa Agencja Radiokomunikacyjna (PAR) dokonywała wymiany świadectw w terminie do dnia 31 grudnia 1994 r. Świadectwa nie wymienione w powyższym terminie utraciły ważność (§ 16 ust. 4 cyt. rozporządzenia). Termin ten został przedłużony do dnia 31 grudnia 1996 r. na podstawie § 1 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 19 maja 1995 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków i trybu wydawania świadectwa radiooperatora oraz wysokości opłat za te świadectwa (Dz. U. Nr 56, poz. 297). Rozporządzenie Ministra Łączności z dnia 30 września 1991 r. utraciło moc z dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 31 stycznia 1996 r. w sprawie rodzajów oraz warunków wydawania świadectw uprawniających do obsługi urządzeń radiokomunikacyjnych oraz wysokości opłat za te świadectwa (Dz. U. Nr 18, poz. 86, ze zm.). Zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 31 stycznia 1996 r. świadectwa wydane przed dniem 15 października 1991 r. zachowywały swoją ważność do czasu ich wymiany tj. do dnia 31 grudnia 1998 r. (§ 14 ust. 3 cyt. rozporządzenia). Po upływie wskazanego terminu nie wymienione świadectwa utraciły ważność. K. F. nie wymienił w przewidzianym terminie świadectwa wobec czego wygasło ono z dniem 31 grudnia 1998 r. Prezes UKE wskazał, iż nie można zgodzić się z argumentacją wnioskodawcy, który fakt złożenia egzaminu z wynikiem pozytywnym utożsamia z pozostającą w obrocie decyzją administracyjną. Art. 150 ust. 1 p.t. nie reguluje przypadku, w którym strona ubiega się o ponowne wydanie świadectwa w oparciu o egzamin, na podstawie którego świadectwo zostało już wcześniej wydane. Po rozpoznaniu wniosku K. F. o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. - wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 157 § 3 k.p.a. oraz art. 206 ust. 1 w związku z art. 150 ust. 1 p.t. - Prezes UKE utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdzono, iż świadectwo ogólne radiotelefonisty w służbie lotniczej wydane dla K. F. nie zostało wymienione wobec czego wygasło z dniem 31 grudnia 1998 r. W skardze na powyższą decyzję K. F. wniósł o jej uchylenie w całości oraz o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez wydanie świadectwa ogólnego radiotelefonisty w służbie lotniczej na podstawie art. 150 p.t. Uchylając powyższe decyzje Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wskazał, że w § 16 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 30 września 1991 r. w sprawie warunków i trybu wydawania świadectwa radiooperatora oraz wysokości opłat za te świadectwa (Dz. U. Nr 97, poz. 430) stwierdzono, że wszystkie świadectwa wydane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia zachowują ważność do czasu ich wymiany. Jednocześnie zobowiązano Państwową Agencję Radiokomunikacyjną (PAR) do dokonania wymiany świadectw w terminie do dnia 31 grudnia 1996 r. stwierdzając, że świadectwa nie wymienione we wskazanym terminie tracą ważność. W rozporządzeniu Ministra Łączności z dnia 19 maja 1995 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków i trybu wydawania świadectwa radiooperatora oraz wysokości opłat za te świadectwa (Dz. U. Nr 56, poz. 297) przedłużono termin wymiany świadectw do 31 grudnia 1996 r. Rozporządzenie Ministra Łączności z dnia 30 września 1991 r. utraciło moc z dniem 6 marca 1996 r. tj. w momencie wejścia w życie rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 31 stycznia 1996 r. w sprawie rodzajów oraz warunków i trybu wydawania świadectw uprawniających do obsługi urządzeń radiokomunikacyjnych oraz wysokości opłat za te świadectwa (Dz. U. Nr 18, poz. 86, ze zm.) - dalej: rozporządzenie Ministra Łączności z dnia 31 stycznia 1996 r. Powyższe rozporządzenie w § 14 ust. 1 stanowiło, że świadectwa radiooperatorów w radiowej służbie lotniczej wydane przed dniem 15 października 1991 r. zachowują swoją ważność do czasu ich wymiany. Jednocześnie zobowiązano PAR do wymiany świadectw do dnia 31 grudnia 1998 r. Świadectwa nie wymienione w tym terminie traciły ważność. Z powyższego wynika, że wymiana świadectw nie łączyła się z weryfikacją związanych z nimi kwalifikacji. Sąd podniósł, że rozporządzenie Ministra Łączności z dnia 31 stycznia 1996 r. zostało zastąpione rozporządzeniem Ministra Łączności z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie świadectw operatora urządzeń radiowych (Dz. U. Nr 57, poz. 599), które utrzymało instytucję świadectwa ogólnego operatora radiotelefonisty w służbie radiokomunikacyjnej lotniczej. W wyroku z dnia 12 kwietnia 2007 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał, że przepisy powyższego rozporządzenia nie miały zastosowania do K. F., gdyż jego świadectwo wygasło z dniem 31 grudnia 1998 r. Nie dotyczy to jednak, w obecnej ocenie Sądu, § 23 cyt. rozporządzenia, uznającego odbycie szkolenia - przed dniem wejścia w życie rozporządzenia - za spełniające wymogi przystąpienia do egzaminu. Sąd I instancji wskazał, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 29 sierpnia 2005 r. w sprawie świadectw operatora urządzeń radiowych (Dz. U. Nr 168, poz. 1407) utrzymało instytucję świadectwa ogólnego operatora radiotelefonisty. Cyt. rozporządzenie reguluje okres praktyki uprawniającej do przystąpienia do egzaminu, a także zakres samego egzaminu. Na podstawie tego rozporządzenia oraz art. 150 p.t. Prezes UKE odmówił K. F. ponownego wydania świadectwa, żądając ponownego odbycia praktyki oraz złożenia egzaminu. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. nie można wskazać jak zmienił się zakres egzaminu uprawniającego do wydania świadectwa w przepisach powołanych rozporządzeń. Kolejne wymiany świadectw nie miały charakteru weryfikacyjnego, tzn. nie łączyły się z ponowną oceny kwalifikacji osób występujących o wymianę świadectwa. Rozpatrując wniosek o wymianę zaświadczenia organ nie dokonywał - i nie miał uprawnień do działania w tym zakresie - ponownej oceny wiedzy teoretycznej i praktycznej wnioskodawcy wydając mu zaświadczenie w nowej formie, dostosowanej już do wymagań międzynarodowych. Była to działalność materialno-techniczna, nie związana z ponowną - już po złożonym egzaminie - oceną wiedzy osoby ubiegającej się o wydanie świadectwa. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że wnioskodawca złożył wniosek o wymianę świadectwa po upływie wyznaczonego terminu, a co za tym idzie - Prezes UKE trafnie odmówił wymiany świadectwa, gdyż poprzednie utraciło ważność. Jednakże wygaśniecie świadectwa nie oznacza, że wnioskodawca nie złożył z wynikiem pozytywnym egzaminu uprawniającego go do żądania wydania świadectwa ogólnego radiotelefonisty w służbie lotniczej. Wygaśnięcie świadectwa, a więc w istocie decyzji administracyjnej nie jest następstwem tego, że decyzja ta stała się bezprzedmiotowa, ani tego, że została wydana z dopełnieniem przez stronę określonego warunku. Świadectwo zostało wydane na czas nieokreślony, a obowiązek jego wymiany - i terminy złożenia wniosku w tej sprawie - zostały określone nie w samej decyzji, lecz w rozporządzeniach wykonawczych. Wygaśnięcie świadectwa w razie bezskutecznego upływu terminu do złożenia wniosku o jego wymianę nakazuje przepis prawa. Nie oznacza to, że świadectwo stało się bezprzedmiotowe, albowiem strona nadal jest zainteresowana jego otrzymaniem. Wydanie świadectwa nie ma charakteru uznaniowego, a więc organ administracji jest zobowiązany do jego wydania w przypadku pozytywnego wyniku egzaminu, do którego przystąpienie jest uwarunkowane odbyciem praktyki. Sąd I instancji uznał, że wniosek strony o ponowne wydanie świadectwa ogólnego radiotelefonisty w służbie lotniczej jest zasadny i znajduje uzasadnienie w zdanym już raz egzaminie. Żądanie Prezesa UKE, by ubiegający się o ponowne wydanie świadectwa przebył cały cykl szkoleniowy, a w szczególności ponownie przystąpił do egzaminu, jest niezasadne albowiem przepisy nie przewidują sytuacji ponownej weryfikacji uprawnień wnioskodawcy. Wygaśniecie świadectwa nie oznacza uznania, iż skarżący już raz złożył z wynikiem pozytywnym egzamin warunkujący uzyskanie świadectwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wskazał, Prezes UKE nie wziął pod uwagę, iż K. F. jest inżynierem mechanikiem, który wykonuje zawód pilota. W obecnym stanie techniki zadania, do wykonywania których uprawnia świadectwo ogólnego radiotelefonisty w służbie lotniczej, straciły charakter samodzielny, stając się częścią kwalifikacji pilota zgodnie z § 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 września 2003 r. w sprawie licencjonowania personelu lotniczego (Dz. U. Nr 165, poz. 1603, ze zm.). W konkluzji Sąd podniósł, iż wielokrotne ustalanie w kolejnych rozporządzeniach terminu obowiązkowej wymiany świadectw nie służyło pewności obrotu prawnego w tym zakresie, wprowadzając zainteresowanych w błąd co do ostatecznego terminu dopuszczalności takiej wymiany. W skardze kasacyjnej Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie, rozpoznanie skargi i jej oddalenie ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, według obowiązujących norm. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: I. przepisów prawa procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., w związku z art. 150 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), dalej p.t., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na: - przyjęciu, iż jednokrotne zdanie egzaminu w 1987 r., stanowi wystarczającą przesłankę, od spełnienia której ustawodawca uzależnił wydanie świadectwa operatora urządzeń radiowych, pomimo, iż egzamin ten stanowił podstawę do wydania świadectwa w 1987 r. a z art. 150 ust. 1 p.t. nie wynika, że możliwym jest wielokrotne wydawanie świadectwa na podstawie tego samego egzaminu, - przyjęciu, iż nie jest konieczne ponowne odbycie praktyki, o której mowa w art. 150 ust. 1 p.t., w sytuacji, kiedy świadectwo było już raz wydane, utraciło swoją ważność na podstawie przepisów prawa, a osoba je posiadająca ponownie wnosi o wydanie świadectwa, pomimo, że wniosek taki nie wynika z art. 150 ust. 1 cyt. ustawy i przepisów wykonawczych. 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 oraz art. 162 k.p.a. poprzez uznanie, iż: - Prezes UKE wydając uchylone decyzje zobowiązany był wziąć pod uwagę fakt, iż K. F. jest z wykształcenia inżynierem mechanikiem, który wykonuje zawód pilota, do wykonywania którego konieczne jest posiadanie świadectwa ogólnego radiotelefonisty w służbie lotniczej, pomimo, iż okoliczność ta nie stanowi przesłanki, od spełnienia której ustawodawca uzależnił wydanie świadectwa, - Prezes UKE pominął brzmienie art. 162 k.p.a., pomimo, iż instytucji wygaśnięcia decyzji nie można porównać, jak uczynił to Sąd I instancji w W., z instytucją utraty ważności - z mocy prawa - świadectw operatorów urządzeń radiowych. 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez: - niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, - nie zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania przed Prezesem UKE. * naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1. art. 150 ust. 1 p.t. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez Sąd, iż: - z powołanego przepisu wynika możliwość wydania przez Prezesa UKE świadectwa operatora urządzeń radiowych, pomimo, że jedna z przesłanek, której spełnienie konieczne jest do wydania świadectwa, zaistniała w 1987 r. i na jej podstawie już raz zostało wydane świadectwo, - pomimo, że nastąpiło wygaśnięcie świadectwa, to nie stało się ono bezprzedmiotowe, gdyż strona jest nadal zainteresowana jego otrzymaniem, pomimo, że przepis art. 150 ust. 1 p.t. stanowi, iż przesłanką do wydania świadectwa jest zdanie egzaminu, a nie sama wola wnioskodawcy ubiegającego się o otrzymanie świadectwa, 2. § 7 pkt 1 oraz załącznika nr 4 i § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 sierpnia 2005 r. w sprawie świadectw operatora urządzeń radiowych (Dz. U. Nr 168, poz. 1407), - dalej: rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 2005 r. – poprzez ich niezastosowanie. W uzasadnieniu Prezes UKE wskazał, że Sąd błędnie zastosował jako podstawę uchylenia obu decyzji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., albowiem w niniejszej sprawie nie doszło do błędnej interpretacji art. 150 ust. 1 p.t. Wydanie świadectwa uzależnione jest od pozytywnie zdanego egzaminu oraz udokumentowanego odbycia praktyki. Uszczegółowienie wymogów egzaminacyjnych oraz okresu niezbędnych szkoleń i praktyki określone zostało w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 2005 r. Zdaniem autora skargi kasacyjnej w każdym przypadku wydania świadectwa operatora urządzeń radiowych niezbędne jest przeprowadzenie egzaminu, a jego złożenie z wynikiem pozytywnym, po wniesieniu wniosku o wydanie świadectwa, warunkuje możliwość jego wydania. W art. 150 ust. 1 p.t. nie zostało zawarte wyłączenie, z którego wynikałoby, że osoby ponownie ubiegające się o wydanie świadectwa zwolnione są z obowiązku złożenia egzaminu. Prezes UKE wskazał, iż w § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2005 r., zwolniono z obowiązku odbycia praktyki oraz szkolenia osoby ubiegające się o wydanie świadectwa operatora urządzeń radiowych w służbie radiokomunikacyjnej morskiej żeglugi śródlądowej, przy tym w stosunku do tych osób nie zrezygnowano z wymogu złożenia egzaminu. Dla pozostałych podmiotów ubiegających się o wydanie świadectwa, koniecznym jest odbycie praktyki, szkolenia oraz złożenia z pozytywnym wynikiem egzaminu. Regulację zawartą w § 13 ust. 1 cyt. rozporządzenia należy odnieść do osób, które w przeszłości posiadały świadectwo, a więc musiały zdać egzamin, który był warunkiem wydania takiego świadectwa. Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że zakres przedmiotowy egzaminu, warunkującego wydanie przedmiotowego świadectwa określa pkt załącznika nr 4 do rozporządzenia Ministra infrastruktury z 2005 r. Natomiast zakres egzaminu w 1987 r., ustalony został w § 2 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 21 marca 1986 r. w sprawie warunków i trybu wydawania świadectwa radiooperatora (Dz. U. Nr 13, poz. 76). Z porównania zakresu przedmiotowego egzaminu z 1987 r. oraz z 2007 r. wynika, że ustawodawca rozszerzył jego zakres. Wobec powyższego niemożliwe jest aby zdany w 1987 r. egzamin mógłby uprawniać do otrzymania świadectwa. W ocenie Prezesa UKE podniesiona przez Sąd I instancji kwestia wykształcenia K. F. nie ma znaczenia albowiem przepisy prawa materialnego nie nakładają na organ regulacyjny obowiązku badania wykształcenia osoby ubiegającej się o wydanie świadectwa ani też jaki zawód ona wykonuje. Autor skargi kasacyjnej nie podzielił stanowiska Sądu I instancji co do wykładni art. 150 p.t. Z tego przepisu nie wynika możliwość wydania świadectwa operatora urządzeń radiowych, w sytuacji, gdy egzamin został złożony w przeszłości i był już raz podstawą do wydania świadectwa. Gdyby ustawodawca uwzględnił ww. sytuację wówczas uregulowałby ją w art. 150 p.t. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Trafny jest, wyrażony w niej, zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 150 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), która opiera się na założeniu, że z powyższego przepisu wynika możliwość wydania przez Prezesa UKE świadectwa operatora urządzeń radiowych, pomimo, iż jedna z przesłanek, której spełnienie konieczne jest do wydania świadectwa, zaistniała w 1987 r. i na jej podstawie już raz zostało wydane świadectwo. Wskazany przepis art. 150 ust. 1 cyt. ustawy Prawo telekomunikacyjne stanowi, że: "1. Prezes UKE wydaje świadectwo operatora urządzeń radiowych na podstawie pozytywnego wyniku egzaminu z wiadomości i umiejętności osoby ubiegającej się o świadectwo operatora urządzeń radiowych oraz po udokumentowaniu przez nią wymaganej praktyki. 2. Egzaminy osób ubiegających się o świadectwo operatora urządzeń radiowych przeprowadza komisja powołana przez Prezesa UKE. 3. Za przeprowadzenie egzaminu oraz za wydanie świadectwa operatora urządzeń radiowych pobiera się opłaty. 4. Minister właściwy do spraw łączności, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu i ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej, określi w drodze rozporządzenia: 1) rodzaje i wzory świadectw operatora urządzeń radiowych, zakres wymogów egzaminacyjnych, a także zakres, tryb i okres niezbędnych szkoleń oraz praktyki, 2) tryb przeprowadzania egzaminów, w tym egzaminów poprawkowych, sposób powoływania komisji egzaminacyjnej, a także wysokość opłat za przeprowadzenie egzaminu i wydanie świadectwa, kierując się zasadą, że nie powinny one stanowić bariery dla osób zainteresowanych obsługą urządzeń radiowych - biorąc pod uwagę międzynarodowe przepisy radiokomunikacyjne oraz przepisy międzynarodowe". Aktem wykonawczym wydanym na podstawie przytoczonego przepisu jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 29 sierpnia 2005 r. w sprawie świadectw operatora urządzeń radiowych (Dz. U. Nr 168, poz. 1407). W ocenie Sądu I instancji, wniosek strony o ponowne wydanie świadectwa ogólnego radiotelefonisty w służbie lotniczej, na podstawie przytoczonego przepisu art. 150 ust. 1, jest zasadny i znajduje uzasadnienie w zdanym już raz egzaminie warunkującym prawo domagania się wydania takiego świadectwa. Żądanie zaś Prezesa UKE, by ubiegający się o ponowne wydanie świadectwa przebył cały cykl szkoleniowy przewidziany w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 29 sierpnia 2005 r. w sprawie świadectw operatora urządzeń radiowych, a w szczególności by ponownie przystąpił do egzaminu, Sąd ten uznał za niezasadne i stwierdził, że obowiązujące przepisy nie przewidują ponownej weryfikacji uprawnień uzyskanych w wyniku egzaminu, stanowiącego podstawę wydania zaświadczenia. Naczelny Sad Administracyjny nie podziela przyjętej przez Sąd I instancji wykładni przytoczonego przepisu. Z bezspornych ustaleń wynika, że K. F. uzyskał w dniu [...] grudnia 1987 r. świadectwo ogólne radiotelefonisty w służbie lotniczej, wydane przez Głównego Inspektora Państwowej Inspekcji Radiowej. Świadectwo to podlegało obowiązkowej wymianie z mocy § 16 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 30 września 1991 r. w sprawie warunków i trybu wydawania świadectwa radiooperatora oraz wysokości opłat za te świadectwa (Dz. U. Nr 97, poz. 430 ze zm.) oraz § 14 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 31 stycznia 1996 r. w sprawie rodzajów oraz warunków i trybu wydawania świadectw uprawniających do obsługi urządzeń radiokomunikacyjnych oraz wysokości opłat za te świadectwa.(Dz. U. Nr 18, poz. 86 ze zm.). Wobec tego, że nie zostało ono wymienione do dnia 31 grudnia 1998 r., w tym terminie, z mocy wskazanych wyżej przepisów, straciło ważność. Wniosek o ponowne wydanie świadectwa ogólnego radiotelefonisty K. F. złożył 16 kwietnia 2007 r. Wymogi, których spełnienie warunkuje uzyskanie takiego świadectwa określa cyt. art. 150 ust. 4 ustawy z 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne oraz przepisy wykonawcze, zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 29 sierpnia 2005 r. w sprawie świadectw operatora urządzeń radiowych (Dz. U. Nr 168, poz.1407). Wynika z nich, że świadectwo operatora urządzeń radiowych Prezes UKE wydaje na podstawie pozytywnego wyniku egzaminu z wiadomości i umiejętności oraz po udokumentowaniu wymaganej praktyki. Określony w powyższym rozporządzeniu zakres wymogów egzaminacyjnych oraz niezbędnego szkolenia i praktyki nie przewiduje możliwości zaliczenia wcześniej zdanego egzaminu i zwolnienia z obowiązku ponownego zdawania egzaminu z wiadomości i umiejętności. Kwestia powyższa nie została jednak pominięta przez ustawodawcę, bowiem w § 13 cyt. rozporządzenia przewidziano sytuację osoby ponownie ubiegającej się o wydanie świadectwa operatora urządzeń radiowych i zwolniono ją z części obowiązków, o których mowa w § 10 i 11 ust. 1 pkt 1 – 3. Wyłączenia zawarte w tym przepisie nie dotyczą jednak operatora urządzeń radiowych w służbie radiokomunikacji lotniczej i obejmują wyłącznie zwolnienie z obowiązku odbycia praktyki i szkolenia. Wyłączenia te nie dotyczą zatem wymogów egzaminacyjnych. W świetle powyższego stanowisko Sądu I instancji o braku podstaw do żądania by ubiegający się o ponowne wydanie świadectwa przebył cały cykl szkoleniowy przewidziany w powołanym rozporządzeniu, a w szczególności przystąpił do egzaminu nie znajduje uzasadnienia. Ze wskazanych przepisów jednoznacznie bowiem wynika, że warunkiem uzyskania przez K. F., świadectwa operatora urządzeń radiowych jest zdanie egzaminu z wiadomości i umiejętności, których zakres określony został w załączniku nr 4 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 sierpnia 2005 r. w sprawie świadectw operatora urządzeń radiowych (Dz. U. Nr 168, poz. 1407) oraz udokumentowanie wymaganej praktyki i to bez możliwości uzyskania zwolnienia z tych wymogów. Wykładnia dokonana przez Sąd I instancji prowadziłaby do wniosku, że raz zdany egzamin zawsze uprawniałby do uzyskania świadectwa operatora urządzeń radiowych. Przy przyjęciu powyższej wykładni mijałby się z celem obowiązek wymiany świadectwa w zakreślonym terminie z sankcją utraty jego ważności, jak przewidywały to przepisy zawarte w § 16 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 30 września 1991 r. w sprawie warunków i trybu wydawania świadectw radiooperatora oraz wysokości opłat za te świadectwa (Dz. U. Nr 97, poz. 430 ze zm.) oraz w § 14 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 31 stycznia 1996 r. w sprawie rodzajów oraz warunków i trybu wydawania świadectw uprawniających do obsługi urządzeń radiokomunikacyjnych oraz wysokości opłat za te świadectwa (Dz. U. Nr 18, poz. 86 ze zm.). Dla uzyskania nowego świadectwa, w miejsce świadectwa, które straciło ważność, wystarczyłoby bowiem, w myśl wykładni Sądu I instancji, złożenie wniosku o wydanie takiego świadectwa z powołaniem się na świadectwo posiadane wcześniej. Skoro zatem zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię okazały się uzasadnione a stan faktyczny sprawy niesporny, zaś zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania powiązane były z błędną wykładnią prawa materialnego, nie zachodziła potrzeba oddzielnego ustosunkowania się do tych zarzutów zważywszy, że nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 i art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji zasądzając zwrot kosztów w oparciu o przepis art. 203 pkt. 2 powołanej ustawy.