II GSK 65/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 września 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 3542/13 w sprawie ze skargi P. J. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zakazu wprowadzenia do obrotu środków spożywczych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. J. na rzecz Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 15 września 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3542/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę P. J. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] listopada 2013 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniach [...], [...] oraz [...] maja 2009 r. pracownicy K. Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych przeprowadzili kontrolę w Firmie Handlowo-Usługowej "M." P. J. Przeprowadzona kontrola wykazała, że znajdująca się w magazynie wyrobów gotowych partia artykułu rolno-spożywczego o nazwie: "m. e." [...] g, identyfikacja partii: [...], w ilości 210 kg, wartość partii: 1848,00 zł, nie spełnia wymagań w zakresie jakości handlowej z uwagi na przekroczenie terminu przydatności do spożycia. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. K. Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej: JHARS) zakazał Firmie Handlowo-Usługowej "M." – P. J., wprowadzania do obrotu wyrobu gotowego występującego pod nazwą "m. e." [...] g, identyfikacja partii: [...], w ilości 210 kg, wartość partii: 1848 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że jakość handlowa wymienionego wyrobu jest nieprawidłowa z tytułu utraty jego przydatności do spożycia. Decyzja ta uprawomocniła się. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. P. J. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji ze względu na rażące naruszenie prawa w postaci braku wykazania, że kwestionowany produkt nie spełnia wymagań jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz z uwagi na brak uzasadnienia prawnego decyzji. Decyzją z dnia [...] października 2013 r. Główny Inspektor JHARS - powołując w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267; dalej: k.p.a.) - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2009 r. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy P. J. zarzucił naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja posiadająca poważne wady prawne i nie posiadająca wszystkich składników nie powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego oraz naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez zastosowanie go w sytuacji, gdy nie wystąpiły ku temu przesłanki. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Główny Inspektor JHARS, działając na podstawie art. 127 § 3, art. 157 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 21 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577, ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy swą wcześniejszą decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał m. in., że decyzja K. Wojewódzkiego Inspektora JHARS z dnia [...] maja 2009 r., zawiera wszystkie, niezbędne składniki, wymagane przez art. 107 § 1 k.p.a., zaś kwestia "enigmatycznego" czy też "lapidarnego" uzasadnienia decyzji nie ma wpływu na stwierdzenie, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W opinii Głównego Inspektora JHARS uzasadnienie decyzji zawiera wszystkie podstawowe elementy pozwalające na identyfikację naruszeń stwierdzonych w czasie kontroli. W związku z powyższym, zdaniem organu, chybiony jest również zarzut dotyczący błędnego zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, a mianowicie dotyczący jego zastosowania pomimo braku przesłanek. Kwestionowana partia m. była partią przeterminowaną, a wydanie decyzji zakazującej wprowadzenie jej do obrotu było uzasadnione ochroną zdrowia konsumentów. P. J. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. podnosząc zarzuty jak we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wyrokiem z dnia 15 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę powołując się na art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.). W uzasadnieniu wyroku wskazał, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest wyjątkowym środkiem jej weryfikacji i stanowi odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 zdanie pierwsze k.p.a. zasady stabilności decyzji ostatecznych, a zatem może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zdaniem P. J. wydając decyzję, której stwierdzenia nieważności skarżący się domaga, organ nie wykazał, że kwestionowany produkt nie spełnia wymagań jakości handlowej, brak było zatem podstaw do zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Stanowisko to, zdaniem Sądu I instancji, nie zasługiwało na uwzględnienie. Z akt sprawy WSA wywnioskował, że wydanie decyzji przez K. Wojewódzkiego Inspektora JHARS poprzedziło przeprowadzenie w dniach [...], [...], [...] maja 2009 r. kontroli w miejscu prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Przeprowadzona kontrola wykazała, iż znajdująca się w magazynie wyrobów gotowych partia artykułu rolno-spożywczego o nazwie: "m. e." [...] g, identyfikacja partii: [...], w ilości 210 kg, wartość partii: 1848 zł, nie spełnia wymagań w zakresie jakości handlowej z uwagi na przekroczenie terminu przydatności do spożycia. W ocenie Sądu I instancji, wbrew twierdzeniom skarżącego, decyzja z dnia [...] maja 2009 r., zawiera wszystkie, niezbędne składniki, wymagane przez art. 107 § 1 k.p.a. Zdaniem WSA organ trafnie zauważył, że kwestia "enigmatycznego" czy też "lapidarnego" uzasadnienia decyzji nie ma wpływu na stwierdzenie, iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. J., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo-Usługowa "M." – P. J. Zaskarżył orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. naruszenie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 58 § 1 pkt 1, art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2, art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - mające istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż decyzja administracyjna zawierająca istotne wady w postaci braku wykazania, że kwestionowany produkt nie spełnia wymagań jakości handlowej, braku uzasadnienia prawnego nie powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego; II. naruszenie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 58 § 1 pkt 1, art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2, art. 3 § 2 pkt 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w związku art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. - mające istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez wydanie decyzji nie zawierającej wszystkich jej obligatoryjnych składników; III. naruszenie art. 29 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, z przyczyn enumeratywnie wymienionych w § 2 tego przepisu. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Kontrolowana przez Sąd I instancji decyzja została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, wszczętym z wniosku strony o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zarzut naruszenia przytoczonego przepisu został sformułowany wyłącznie w pkt. 1 petitum skargi kasacyjnej. Z uzasadnienia tego zarzutu wynika, że - w ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną - Sąd I instancji wadliwie zaakceptował za organem, że decyzja, o stwierdzenie nieważności której wniesiono, nie naruszała w sposób rażący art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności przez brak wskazania jakich wymagań jakości handlowej wyrób nie spełniał. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjęta przez skarżącego próba wykazania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 k.p.a., nie może być uznana za skuteczną. Przede wszystkim trzeba mieć na uwadze, że na gruncie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego należy odróżnić "naruszenie prawa" od "rażącego naruszenia prawa" - w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Niewątpliwie "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną ("rażącą") formę "naruszenia prawa". Uznać należy zatem, że utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" jest oczywiście nieuzasadnione. W związku z tym dla uznania, iż wystąpiło kwalifikowane naruszenie prawa, nie wystarczy samo ustalenie faktu jakiegokolwiek "naruszenia prawa", lecz konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter szczególny - tj. rażący. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92 (ONSA z 1993 r., z. 1, poz. 23) zwrócił uwagę na dominujący w orzecznictwie pogląd, że stwierdzenie nieważności decyzji wydanej "z rażącym naruszeniem prawa" jest odstępstwem od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. W związku z tym pojęcie "rażące naruszenie prawa" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. podlega ścisłej wykładni (wyrok NSA z dnia 19 maja 1989 r., sygn. IV SA 90/89, ONSA z 1989 r., z. 1, poz. 49). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uwzględnienie wskazań wynikających z takiej wykładni, a także wniosków wyprowadzonych z wykładni gramatycznej, uzasadnia tezę, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia prawa powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W wyroku z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 828/13 Naczelny Sąd Administracyjny stanął wprawdzie na stanowisku, że o "rażącym naruszeniu prawa" można mówić również w sytuacji, gdy tego rodzaju wada kwalifikowana ma dotyczyć przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności tych unormowań, które stanowią gwarancję prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, jednak wskazał, że odnosi się ono jednak tylko i wyłącznie do wad wyjątkowo ciężkich, które należy usunąć przez unicestwienie obarczonej tymi wadami decyzji administracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela przedstawione wyżej rozumienie pojęcia "rażące naruszenie prawa" oraz warunków jakie muszą być spełnione do uznania, że ta właśnie przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji wystąpiła w konkretnym przypadku. Przez pryzmat tak rozumianego art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w rozpoznawanej sprawie rozważenia wymagało zatem, czy decyzję z [...] maja 2009 r. wydano z rażącym naruszeniem przepisu prawa procesowego, a to art. 107 § 1 k.p.a. Zgodnie z relewantnym dla sprawy brzmieniem art. 107 § 1 k.p.a., decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną rażące naruszenie powyższego przepisu w decyzji z dnia [...] maja 2009 r. przejawiało się - jak już wskazano - w "braku wykazania, że kwestionowany produkt nie spełnia wymagań jakości handlowej, braku uzasadnienia prawnego". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor zawarł następujące stwierdzenie: "Decyzja, mimo iż zawiera minimum elementów niezbędnych do jej kwalifikacji jako decyzji, to z uwagi na braki w zakresie wykazania, że kwestionowany produkt nie spełnia wymagań jakości handlowej oraz uzasadnienia prawnego decyzji kwalifikują ją do eliminacji z obrotu prawnego jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa". Tym samym strona wnosząca skargę kasacyjną - jak się wydaje - w istocie nie kwestionuje stanowiska Sądu I instancji, że decyzja, o stwierdzenie nieważności której wniesiono, zawiera wszystkie niezbędne elementy określone art. 107 § 1 k.p.a. Różnica stanowisk sprowadza się zaś do tego, czy sam sposób uzasadnienia decyzji z dnia [...] maja 2009 r. usprawiedliwia przyjęcie, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Tak zarysowany spór prawny był już przedmiotem rozważań w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W wyroku z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1493/12, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie dość wyczerpujące sporządzenie uzasadnienia decyzji w żadnym razie nie może być kwalifikowane jako przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd kasacyjny rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną pogląd ten podziela. Tym samym - w ocenie składu orzekającego NSA - Sąd I instancji zasadnie stanął na stanowisku, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności trafnie przyjęto brak podstaw do uznania uzasadnienia decyzji z [...] maja 2009 r. za sporządzone z rażącym naruszeniem prawa. Uzupełniająco należy zauważyć, że w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku Sąd I instancji dokonał oceny prawidłowości uzasadnienia decyzji w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu wyrobu i wskazał, że przytoczono w nim ustalenia stanu faktycznego oraz dokonano kwalifikacji prawnej uchybień stwierdzonych podczas przeprowadzonej kontroli. Z podanych względów zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. nie znajduje usprawiedliwienia. Zauważyć należy też, że art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zawiera materialnoprawne przesłanki stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji, jest zatem przepisem prawa materialnego. Tym samym zarzut jego naruszenia błędnie w podstawach kasacyjnych powiązano z uchybieniem przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Jak już wskazano, stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. może nastąpić tylko i wyłącznie w razie wydania decyzji z naruszeniem prawa o charakterze kwalifikowanym tzn. rażącym. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie opierając skargę kasacyjną na naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a. (pkt II petitum skargi kasacyjnej) oraz art. 29 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (pkt III) zarzutu uchybienia tym przepisom nie tylko nie powiązano z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ale nawet nie twierdzono, że naruszenie to miało charakter rażący. Tak sformułowane zarzuty - w świetle powołanej na wstępie zasady związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej - nie mogły być zatem uznane za skuteczne. Celowe jest jednak dodatkowe wyjaśnienie, że zarzutem naruszenia przepisów prawa materialnego - nawet w sposób rażący - nie można skutecznie podważać prawidłowości ustaleń faktycznych. Tymczasem kwestionując ocenę prawidłowości zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, strona w istocie zmierza do podważenia ustaleń faktycznych, które legły u podstaw wydania decyzji z dnia [...] maja 2009 r. Świadczy o tym uzasadnienie zarzutu, z którego wynika, że zdaniem strony naruszenie tego przepisu nastąpiło przez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki. Co do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. - należy zauważyć, że nie jest on precyzyjny. Nie jest mianowicie jednoznaczne czy zarzut dotyczy uzasadnienia decyzji z [...] maja 2009 r. czy też decyzji kontrolowanej przez Sąd I instancji (w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] maja 2009 r.). Nie ulega jednak wątpliwości, że brak jest jakichkolwiek podstaw by uznać, że decyzja w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności - zaskarżona do WSA - nie spełniała wymogów uzasadnienia. Z kolei kwestia prawidłowości uzasadnienia decyzji - o stwierdzenie nieważności której wniesiono - była już przedmiotem oceny. Przed odniesieniem się do zarzutu naruszenia pozostałych przepisów, objętych podstawami skargi kasacyjnej, trzeba podkreślić, że w orzecznictwie zasadnie podnosi się, że w świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnej "zbitki" przepisów - szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć Sąd I instancji, nie wskazując konkretnie, na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe (por. np. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1053/10). Tymczasem w skardze kasacyjnej - wskazując na naruszenie przez Sąd I instancji art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 58 § 1 pkt 1, art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ani w zarzutach skargi kasacyjnej, ani w ich uzasadnieniu nie wskazano w jaki sposób Sąd I instancji miałby przepisom tym uchybić. Wskazane zarzuty - w żaden sposób nieuzasadnione - są zatem całkowicie niezrozumiałe i w konsekwencji nie poddają się kontroli sądu kasacyjnego. Odnośnie naruszenia art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. skład orzekający w pełni podziela wyrażany w orzecznictwie NSA pogląd, że przytoczone przepisy mają charakter ustrojowy. Zgodnie z art. 1 § 1 p.u.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Z treści przytoczonych regulacji wynika zatem, że sąd mógłby je naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem (por. np. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 2/08, wyrok NSA z 22 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 911/14). Taka sytuacja w rozpatrywanym przypadku nie miała miejsca. Odnośnie zaś oparcia skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia art. 3 § 2 pkt 2 p.u.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że art. 3 § 2 powołanej ustawy nie ma jednostek redakcyjnych. Mając to wszytko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).