II GSK 644/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia NSA Marcin Kamiński Protokolant Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 26 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1288/19 w sprawie ze skargi D. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 kwietnia 2018 r. nr Sp. 138.2017 w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1288/19, oddalił skargę D. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 kwietnia 2018 r. nr Sp. 138.2017 w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia. I Pismem z dnia 29 maja 2017 r. D. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. (dalej: wnioskodawca, skarżący) złożył do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Urząd Patentowy, UP, organ) wniosek o unieważnienie patentu nr Pat. 222330 na wynalazek pt. "Palnik do kotłów grzewczych" (dalej: sporny wynalazek, sporny patent) udzielonego na rzecz M. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą T. z siedzibą w Z. (dalej: uprawniony). Jako podstawę prawną unieważnienia we wniosku wskazano art. 24, art. 25, art. 26 oraz art. 27 i art 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1410 ze zm.; dalej: p.w.p.). W ocenie wnioskodawcy przed datą zgłoszenia spornego patentu były znane ze stanu techniki palniki do kotłów grzewczych. W konsekwencji rozwiązanie objęte kwestionowanym patentem należy uznać za pozbawione przymiotu nowości. Wnioskodawca podniósł także, że wskazane rozwiązanie pozbawione jest poziomu wynalazczego. Stanowi ono bowiem połączenie elementów znanych ze stanu techniki lub ich ekwiwalentów, nie przynoszące zaskakującego efektu technicznego. Wskazany przez twórcę problem techniczny został rozwiązany kompleksowo przed datą zgłoszenia kwestionowanego wynalazku, tj. przed 4 maja 2012 r. Zdaniem wnioskodawcy sporny patent w dacie zgłoszenia nie spełniał wymogów nowości, a także poziomu wynalazczego. Z treści opisu i zastrzeżeń nie można bowiem jednoznacznie odtworzyć tego, co jest przedmiotem ochrony w ramach spornego patentu. Według wnioskodawcy wskazane rozbieżności stanowią o niedostatecznym ujawnieniu wynalazku i uniemożliwiają jego przemysłowe stosowanie. Także wersja palnika, w której ruszt poziomy ma postać rusztu jednoczęściowego (41) nie została dostatecznie ujawniona. Ponadto wnioskodawca podniósł, że udzielenie spornego patentu nastąpiło z naruszeniem art. 37 ust. 1 i ust. 2 p.w.p., czyli przy wprowadzeniu niedopuszczalnych zmian w zgłoszeniu. Podkreślił, że wynalazek ujawniony w opisie patentowym z daty zgłoszenia nie pokrywa się wynalazkiem, na który udzielono ochrony w ramach patentu PL 222330. Uprawniony w odpowiedzi na wniosek wniósł o jego oddalenie w całości. Za nietrafny uznał zarzut braku nowości spornego patentu, kwestionując publiczne ujawnienie przed datą jego zgłoszenia. Podkreślił, że sporny patent ujawnia cechy zawarte w zastrzeżeniach zależnych, które podnoszą sprawność spalania. W jego ocenie zarzut braku poziomu wynalazczego jest niezasadny. Rozwiązanie według wynalazku ma bowiem inną postać i funkcję. W kolejnych pismach procesowych oraz na rozprawach przed Urzędem Patentowym strony podtrzymywały swoje argumenty i twierdzenia. Decyzją z dnia 13 kwietnia 2018 r. Urząd Patentowy - działając na podstawie art 25, art. 26 oraz art. 27 w zw. z art. 24 oraz art. 37 ust. 1 i 2 p.w.p.- oddalił wniosek o unieważnienie spornego patentu. Na wstępie organ powołał art. 315 ust. 3 p.w.p., który stanowi, że ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku, tj. na dzień 4 maja 2012 r. UP stwierdził, że wnioskodawca jako podstawę prawną wniosku o unieważnienie powołał przepisy art. 24 i art. 25 oraz art. 26 a także art. 27 w zw. z i art. 37 ust. 1 i 2 oraz art. 315 ust. 1 p.w.p. W uzupełnieniu wniosku unieważnienie patentu, pismem z dnia 27 listopada 2017 r., wnioskodawca uzupełnił podstawę prawną, wskazując dodatkowo, iż sporny wynalazek został udzielony z naruszeniem przepisów art. 24-27 w zw. z art 89 ust. 1 pkt 1, a także art. 89 ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p. Organ stwierdził, że przedmiotem spornego wynalazku jest palnik do kotłów grzewczych, szczególnie opalanych biomasą. Zastosowany palnik pozwala zmniejszyć narastanie szlaki na ruszcie, dzięki geometrii przestrzeni grzewczej zwiększa się sprawność spalania, a także kurtyny powietrzne, które chronią przed niszczeniem elementów palnika. Następnie organ przedstawił zakres przedmiotowy spornego wynalazku określony w zastrzeżeniach patentowych. Organ wskazał, że sporny patent, posiada dwa równorzędne rozwiązania: rozwiązanie z wieloczęściowym rusztem oraz rozwiązanie z jednoczęściowym rusztem. Umożliwia to przeprowadzenie analizy oceny zdolności patentowej w dwóch wariantach. Należy wskazać także, że konstrukcja zastrzeżenia patentowego niezależnego została podzielona na dwie części: nieznamienną i znamienną, w części nieznamiennej uprawniony ujawnia cechy znane ze stanu techniki, a w części znamiennej wyróżnia cechy nowe na tle stanu techniki. Następnie UP wskazał materiał dowodowy przedłożony przez wnioskodawcę dla wykazania podstaw unieważnienia spornego patentu. Urząd Patentowy stwierdził, że materiałów dowodowych przedłożonych przez wnioskodawcę, przedstawiających rozwiązanie palnika P. PV 50b, produkowanego przez spółkę P. OU z E., a także materiałów potwierdzających ujawnienie palnika przed datą zgłoszenia spornego patentu – należało nie uwzględnić. Organ potwierdził, że wnioskodawca uprawdopodobnił ujawnienie palnika P. PV 50b produkowanej przez spółki P. OU z E. przed datą zgłoszenia spornego wynalazku na wystawach handlowych z 2011 r. Jednocześnie jednak według organu sam fakt wystawienia tego palnika przed datą zgłoszenia spornego wynalazku na wystawach handlowych z 2011 r. - nie świadczy o ujawnieniu cech technicznych rozwiązania całego palnika. Jak zaznaczył organ jest to istotne dla przeprowadzenia analizy porównawczej ze spornym patentem. W ocenie organu, osoby będące na targach nie były w stanie poznać budowy palnika. Potwierdzają to słowa wnioskodawcy, który na rozprawie w dniu 2 lutego 2018 r. stwierdził: "wszystko byłoby łatwiejsze do zrozumienia dla uprawnionego, gdybyśmy rozkręcili palnik". Wnioskodawca nie sprecyzował, czy prezentowane (przeciwstawione) palniki były na tyle zdemontowane, aby było możliwe zapoznanie się z ich istotnymi cechami. Ponadto wnioskodawca na rozprawie w dniu 2 lutego 2018 r. dołączył rysunek techniczny palnika P. PV 50b bez daty i bez podpisu autora rysunku, a przy piśmie z dnia 1 marca 2018 r. dołączył fotografie z rysunkiem technicznym palnika, który to rysunek został uzupełniony o datę i podpis autora. Natomiast na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2018 r. wyjaśnił, że w większości firm w chwili obecnej jest stosowany elektroniczny obieg dokumentów i zapisywane są one na serwerach w postaci elektronicznej. Zdaniem organu, wykazane przez wnioskodawcę fakty budzą wątpliwości co do ujawnienia cech technicznych rozwiązania przed datą zgłoszenia spornego wynalazku. Sam fakt uzupełnienia akt o rysunek techniczny w pierwszej wersji bez daty i podpisu, w późniejszym czasie z podpisem i datą - budzi wątpliwość co do wiarygodności tego materiału w zakresie wykonania go przed datą zgłoszenia spornego patentu. Ponadto stworzenie rysunku technicznego przed datą zgłoszenia spornego patentu nie świadczy o jego upublicznieniu, gdyż może być przejawem wewnętrznej dokumentacji zakładowej. Mając powyższe na uwadze organ ocenił krytycznie dowodowo zarówno przeciwstawiony dowód w postaci palnika P. PV 50b, a także związane z nim fotografie i rysunki. W odniesieniu do informacji ujawniających inny rodzaj palnika o symbolu P. PV100a spółki P. OU z E. i prezentowanych w magazynie SUN&Wind Energy nr 9 z 2011 r., organ uznał, że rysunek tam przedstawiony był na tyle ogólny i nieprecyzyjny, że uniemożliwił porównanie istotnych cech na nim wskazanych z cechami spornego patentu. Także komentarz do rysunku nie ujawniał cech umożliwiających porównanie go z cechami spornego patentu. Odnosząc się do rysunku technicznego palnika symbolu PV100a UP wskazał, że posiada dyskwalifikujące go dowodowo "braki temporalne", gdyż nie został opatrzony datą. Odnosząc się do przeciwstawionego zgłoszenia o nr P.398958 organ wskazał, że cechy zawarte w tym zgłoszeniu zostały upublicznione po dacie zgłoszenia spornego wynalazku, a więc również nie mogło być ono skuteczne dowodowo. Ustosunkowując się do fotografii stopklatki (k. 139), organ nie był w stanie potwierdzić i ustalić daty pochodzenia tego dokumentu, gdyż linki kierujące do stron internetowych nie były aktualne, zatem również ujemnie ocenił ten dowód. W ocenie UP pozytywną weryfikacją dowodową legitymują się; dowód w postaci oględzin palnika ZDP "S." o nazwie E. Uni z 2011 r., które odbyły się na posiedzeniu w dniu 2 lutego 2018 r. a także fotografie, polski opis patentowy pt. "Ruszt schodkowy" Pat. 47693, polski opis patentowy pt. "Ruszt schodowy ze stopniami ruchomymi pomiędzy nieruchomymi stopniami rusztowymi Pat. 3338. Organ wskazał, że w pierwszej kolejności należało rozpatrzyć zarzut braku nowości. Zgodnie z art. 25 p.w.p. wynalazek uważa się za nowy, jeśli nie jest on częścią stanu techniki. Do wykazania braku nowości należy przeciwstawić zakwestionowanemu rozwiązaniu konkretne rozwiązanie o identycznych cechach. Rozpoznając zarzut braku nowości UP wskazał, że palnik ZDP "S." o nazwie E. Uni z 2011 r. zawiera palnik w kształcie cylindrycznym, wewnątrz znajduje się zgarniacz i ruchomy element rusztu. Zgarniacz jest elementem wahliwym nachylonym pod niewielkim kątem o ograniczonej wahliwości. Zgarniacz zamocowany jest do przegrody łączonej z łącznikiem gwintowym. Ruszt jest jednoczęściowy, perforowany, z przodu wystaje poza obręb obudowy. Oparty jest na wewnętrznych częściach powierzchni cylindrycznej palnika oraz krawędzi rusztu, ponadto nie występuje szczelina pomiędzy cylindryczna częścią a ścianka pionową przegrody. Organ uznał, że analiza porównawcza w przeważającej części polegała na zbadaniu nowości w zakresie rozwiązania głównego, czyli cech zawartych w zastrzeżeniu niezależnym nr 1. Analiza spornego rozwiązania prowadzi do wniosku, iż palnik nie ujawnia wszystkich cech technicznych rozwiązania spornego patentu, w szczególności nie ujawnia przesuwnej kierownicy, a także tego, że swobodna krawędź płyty poziomej oparta jest o przesuwną płytę, która spoczywa na płycie spocznika podparta kołkiem, ponadto nie występuje szczelina pomiędzy cylindryczna częścią a ścianką pionową przegrody. Następnie organ poddał analizie pod względem nowości polski opis patentowy pt: "Ruszt schodkowy" Pat. 47693 oraz polski opis patentowy pt: "Ruszt schodowy ze stopniami ruchomymi pomiędzy nieruchomymi stopniami rusztowymi" Pat. 3338. Wskazał, ze dokumenty te przedstawiają ruszty schodkowe, które nie posiadają cech przesłony spiętrzającej połączonej z obudowy, wahliwy zgarniacz, kierownicy odpowiednio wyprofilowanej, a przesłona spiętrzająca jest zamocowana do obudowy podajnika ślimakowego. Dokumenty te nie ujawniają również komory nadmuchu. Analizując wariant rusztu jednoczęściowego organ również nie dopatrzył się cech, które miałyby wpływ na nowość spornego patentu. UP dostrzegł, że ruszt - czy to wieloelementowy, czy też jednoczęściowy - nie stanowi całego palnika. Uznał, że dodatkowe elementy, bądź ich położenie wzajemne w spornym patencie, świadczą o spełnieniu przesłanki nowości. Podsumowując te rozważania organ stwierdził, że wnioskodawca nie obalił skutecznie przymiotu nowości spornego rozwiązania. W odniesieniu do zarzutu braku poziomu wynalazczego spornego rozwiązania Urząd Patentowy uznał, że posiadało poziom wynalazczy w dacie zgłoszenia. Organ wskazał, że problem techniczny ujawniony w spornym wynalazku w postaci narastania pozostałości procesu spalania szlaki na ruszcie został rozwiązany w polskim palniku E. Uni przed datą zgłoszenia spornego wynalazku. Wnioskodawca wskazał również, że palniki o ruszcie schodkowym również były znane przed datą zgłoszenia spornego wynalazku, ujawnione w polskich opisach patentowych dołączonych do sprawy. Organ poddał ocenie czy sporne rozwiązanie w dacie zgłoszenia spełniało przesłankę poziomu wynalazczego. W tym aspekcie organ przeanalizował także rozwiązanie główne ujęte w zastrzeżeniu niezależnym nr 1 z uwzględnieniem równorzędnym dwóch wersji: rusztu wieloelementowego, jak i jednoelementowego. Organ stwierdził, że należy zgodzić się z wnioskodawcą, że problemem palników jest narastanie szlaki czy też żużla powstającego w procesie spalania. Również należy się zgodzić z wnioskodawcą, że uprawniony do patentu postawił sobie zadanie - zmniejszenie powstawania niniejszej szlaki. Jednakże uprawniony ze spornego patentu wykazał, że zapobieganie narastaniu szlaki nie stanowi, jak wskazał wnioskodawca, wyłącznej cechy spornego rozwiązania - w części opisowej swojego patentu uprawniony wskazał inne cele, a mianowicie: ochronę elementów palnika poprzez chłodzenie przepływającym powietrzem, zwiększenie sprawności spalania palnika poprzez konstrukcję ujawnioną w patencie a także zastosowanie dodatkowych elementów poprawiając tym sprawność i jakość spalania. Analiza tych przymiotów opisu spornego rozwiązania prowadzi do wniosku, iż, w ocenie organu, sporne rozwiązanie posiadało poziom wynalazczy w dacie zgłoszenia. Zdaniem organu wnioskodawca nie przedstawił dokumentów, które by wskazywały na rozwiązywanie problemów technicznych wskazanych w spornym patencie. Z analizy budowy udostępnionego do oględzin palnika można było wnioskować, że problem narastania szlaki istnieje, a zaproponowane rozwiązanie w pewnym stopniu go eliminuje. Natomiast cech takich jak: kierownica odpowiednio ukształtowana, szczelina tworząca kurtyny powietrzne, chłodzące elementy palnika chroniące przez szybkim zużywaniem poddany oględzinom palnik - nie ujawnił. W przeciwstawionych polskich opisach patentowych ujawnione zostały rozwiązania palników kształtujących ruszt w sposób powiększający szczeliny przeznaczone do spalania, przy czym zwiększenie szczelin powoduje większy ciąg kominowy, skutkując lepszym spalaniem, przy wykorzystaniu naturalnego ciągu powietrza. Kolejnym problemem technicznym, którego dotyczą przeciwstawienia jest tworzenie się żużla na ruszcie. W celu uniknięcia tworzenia się żużla autor zaleca, aby ruch napędny był większy. Tymczasem rozwiązanie uprawnionego nie skupia się na jednym problemie technicznym, wskazuje bowiem ich co najmniej trzy i stosuje do ich rozwiązania adekwatne środki techniczne, mające na celu eliminację tych problemów albo ograniczenie zjawisk występujących w procesie spalania. Zdaniem UP również podniesiony przez wnioskodawcę zarzut braku dostatecznego ujawnienia wynalazku, a w konsekwencji braku przemysłowej stosowalności, nie znajduje potwierdzenia w argumentacji wnioskodawcy. Wnioskodawca podniósł, że z opisu i zastrzeżeń patentowych trudno jest odtworzyć co jest przedmiotem ochrony w ramach spornego patentu. Organ zaznaczył, że ocenę poziomu wynalazczego przeprowadza się z poziomu znawcy z dziedziny techniki w oparciu o całokształt zgłoszenia, tj. opis, zastrzeżenia patentowe a także rysunki. Sporny patent składa się z trzech części, cześć opisowa wynalazku, zastrzeżenia patentowe i rysunki i wszystkie się uzupełniają w sposób umożliwiający specjaliście realizację spornego rozwiązania. Następnie organ odniósł się do zarzutu, że udzielenie patentu nastąpiło z naruszeniem art. 37 ust. 1 i 2 p.w.p., czyli wprowadzenia niedopuszczalnych zmian w zgłoszeniu. Według organu art. 37 p.w.p. ma zastosowanie w trybie postępowania zgłoszeniowego, nie zaś do mającego zastosowanie w aktualnym stanie sprawy trybu spornego. Stąd też ta podstawa prawna nie mogła uzyskać skutecznej aprobaty. WSA wskazanym na stępie wyrokiem oddalił skargę wniesioną przez wnioskodawcę. WSA w Warszawie oddalając skargę na wstępie wyjaśnił, że dowody przedstawiane przez wnioskodawcę na uzasadnienie wskazanych podstaw unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy powinny być opatrzone konkretną datą i pochodzić sprzed daty zgłoszenia spornego znaku do Urzędu Patentowego. Dowody pochodzące z okresu po dacie rejestracji spornego znaku, tj. po udzieleniu ochrony na sporny znak towarowy, nie mogą stanowić podstawy do oceny przez organ wskazanych we wniosku przesłanek unieważnienia. Zdaniem Sądu I instancji organ kierując się powyższymi zasadami w sposób zasadny odmówił mocy dowodowej wskazanym w decyzji dokumentom. Także prawidłowo oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadka, złożony przez wnioskodawcę na okoliczność, że palnik P. PV 50b był prezentowany na targach wystawowych we Frankfurcie w marcu 2011 r. oraz w Stuttgarcie we wrześniu 2011 r. Również komentarz do rysunku nie ujawnił takich cech, umożliwiających porównanie go z cechami spornego patentu. W stosunku do rysunku technicznego palnika symbolu PV100a słusznie organ wskazał, że nie został opatrzony datą. W stosunku do przeciwstawionego zgłoszenia o nr P.398958 wyjaśnił, że cechy zawarte w tym zgłoszeniu zostały upublicznione po dacie zgłoszenia spornego wynalazku, a więc również nie mogło być ono skuteczne dowodowo. Odnosząc się do fotografii stopklatki, organ odrzucił ten dowód prawidłowo stwierdzając, że nie był w stanie potwierdzić i ustalić daty pochodzenia tego dokumentu, gdyż linki kierujące do stron internetowych nie były aktualne. Natomiast na ocenę zasługiwały: dowód z oględzin palnika ZDP "S." o nazwie E. Uni z 2011 r., które odbyły się na rozprawie w dniu 2 lutego 2018 r., a także fotografie, polski opis patentowy pt.: "Ruszt schodkowy" Pat 47693, polski opis patentowy pt: "Ruszt schodowy ze stopniami ruchomymi pomiędzy nieruchomymi stopniami rusztowymi" Pat 3338. Żadne z powyższych dowodów jednak nie potwierdziły stawianych spornemu patentowi zarzutów. Za zasadną WSA uznał konkluzję organu, że skarżący nie obalił skutecznie przymiotu nowości spornego rozwiązania. Sąd I instancji podzielił również wywody organu w zakresie stawianego przez skarżącego zarzutu braku poziomu wynalazczego objętego spornym patentem wynalazku. Analiza opisu spornego rozwiązania prowadzi do wniosku, iż posiadało ono poziom wynalazczy w dacie zgłoszenia. Wnioskodawca nie przedstawił zaś dokumentów, które by wskazywały na rozwiazywanie problemów technicznych wskazanych w spornym patencie przez urządzenia przeciwstawione. Jak wynika bowiem z analizy budowy przeciwstawionego palnika poddanego oględzinom przed UP, problem narastania szlaki istnieje, a zaproponowane rozwiązanie w pewnym stopniu go eliminuje, natomiast cech takich, jak kierownica odpowiednio ukształtowana, szczelina tworząca kurtyny powietrzne, chłodzące elementy palnika chroniące przez szybkim zużywaniem palnik ten nie ujawnił. Odnosząc się do zarzutu udzielenia patentu z naruszeniem art. 37 ust. 1 i 2 p.w.p., Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z dyspozycją art. 315 ust. 3 p.w.p. postępowanie przed Urzędem Patentowym toczyło się na podstawie ustawy obowiązującej w dacie zgłoszenia spornego wynalazku tj. w dniu 4 maja 2012 r. Przepis art. 89 ust. 1 został zmieniony przez art. 1 pkt 19 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. (Dz.U.2015.1266) z dniem 1 grudnia 2015 r. Tak więc, art. 89 ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p. ma zastosowanie do wynalazków zgłoszonych po dniu 1 grudnia 2015 r. Dopiero po tej dacie przepis ma obecne brzmienie, zgodnie z którym patent może być unieważniony w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że: 1) nie zostały spełnione warunki wymagane do uzyskania patentu; 2) wynalazek nie został przedstawiony na tyle jasno i wyczerpująco, aby znawca mógł ten wynalazek urzeczywistnić; 3) patent został udzielony na wynalazek nieobjęty treścią zgłoszenia lub zgłoszenia pierwotnego. Przed wskazaną wyżej datą wejścia w życie przepisu, na który powołuje się wnioskodawca, nie było podstawy prawnej umożliwiającej stawianie zarzutów w postępowaniu, toczącym się z wniosku o unieważnienie patentu, ukierunkowanych bezpośrednio do postępowania zgłoszeniowego. Brak było bowiem podstawy prawnej do takiego działania. Co więcej, obowiązywała wówczas zasada, zgodnie z którą podstawą unieważnienia patentu nie mogą być uchybienia związane z tokiem postępowania zgłoszeniowego przed Urzędem Patentowym. Należało zatem przyjąć, że o ile w relewantnym w sprawie niniejszej stanie prawnym przepis art. 37 p.w.p. ma zastosowanie w trybie postępowania zgłoszeniowego, to nie ma on zastosowania w obowiązującym w kontrolowanej sprawie trybie spornym, jak zasadnie przyjął organ. Oznacza to, iż zarzut, że udzielenie patentu nastąpiło z naruszeniem art. 37 ust. 1 i 2 p.w.p., musiał być również uznany za bezzasadny. II W skardze kasacyjnej wnioskodawca zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie sprawy, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. I. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. Naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 89 ust. 1 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię i przez to uznanie, że art. 37 ust. 1 i 2 p.w.p. nie może stanowić podstawy unieważnienia, gdyż "nie było podstawy prawnej umożliwiającej stawianie zarzutów w postępowaniu toczącym się z wniosku o unieważnienie, ukierunkowanych bezpośrednio do postępowania zgłoszeniowego", w sytuacji gdy z zarówno w doktrynie jak i judykaturze wskazuje się, że w postępowaniu o unieważnienie patentu mogą być rozważane również zagadnienia proceduralne, a mianowicie, czy patentu udzielono zgodnie z przepisami o postępowaniu w sprawie udzielenia patentu, w tym z mającymi odpowiednie zastosowanie przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (wyrok SN z dn. 7.03.2003 r., sygn. III RN 196/01 oraz wyrok NSA z dn. 23,04.2013, sygn. II GSK 149/12); 2) art. 89 ust. 1 p.w.p. poprzez jego błędne zastosowanie w zakresie odmowy uznania art. 37 p.w.p. jako podstawy unieważnienia patentu; 3) art. 89 ust. 2 i 3 p.w.p. poprzez błędne jego zastosowanie polegające na jego niezastosowaniu i wadliwym uznaniu, że przepis ten nadany mu brzmieniem ustawy nowelizującej p.w.p. z dnia 24 lipca 2015 r. stosuje się do zgłoszeń wynalazków dokonanych po 1 grudnia 2015 r., co skutkowało brakiem rozpatrzenia zarzutów skargi i rozpatrzenia sprawy w jej granicach określonych we wniosku o unieważnienie patentu Pat. 222330; 4) art. 27 p.w.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, iż z faktu skierowania wynalazku do znawcy wynika, że: a) będzie on w stanie rozwiązać sprzeczności dotyczące konstrukcji palnika według wynalazku wynikające z przedstawienia w przykładach wykonania zawartych w opisie i rysunkach postaci palnika, w którym zgarniacz mocowany jest do korpusu 1, podczas gdy w zastrzeżeniach zgarniacz mocowany jest do przesłony spiętrzającej 24, b) będzie on w stanie rozwiązać wątpliwości dotyczące konstrukcji palnika według wynalazku z rusztem jednoczęściowym, który w zastrzeżeniu pierwszym został przedstawiony jako posiadający zgarniacz 22, podczas gdy z przykładów wykonania zawartych w opisie i na rysunkach zdaje się wynikać, iż zgarniacz 22 występuje jedynie w wersji palnika z rusztem wieloczęściowym, podczas gdy rolą znawcy nie jest rozstrzyganie tego typu sprzeczności i wątpliwości oraz wykonywanie pracochłonnych badań czy pracy twórczej w celu przemysłowego zastosowania wynalazku, lecz rolą znawcy jest wyłącznie uzyskanie wytworu - palnika - według wynalazku, który powinien być ujawniony na tyle jasno i precyzyjne, aby znawca nie miał problemów z jego urzeczywistnieniem; 5) art. 26 p.w.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu polegające na tym, że: a) Sąd uznał prawidłowość ustaleń organu i nie odniósł się do stawianych w skardze zarzutów, iż wynalazek objęty spornym patentem rozwiązuje dodatkowe problemy techniczne w stosunku do wskazanych rozwiązań ze stanu techniki, podczas gdy cechy techniczne, stanowiące o rzekomym rozwiązaniu dodatkowych problemów technicznych, ujęte zostały w zastrzeżeniach zależnych wynalazku Pat. 222330, kiedy poziom wynalazczy powinno posiadać przede wszystkim rozwiązanie objęte ochroną na podstawie zastrzeżenia pierwszego niezależnego, co nie ma miejsca w rozważanym przypadku, b) Sąd uznał prawidłowość ustaleń organu i nie odniósł się do stawianych w skardze zarzutów, iż zastosowany w patencie element zwany kierownicą powietrza (oznaczony symbolem 25) daje efekty techniczne w postaci poprawy procesu spalania, podczas gdy z wiedzy technicznej specjalisty w tej dziedzinie techniki wynika, iż wskazany element nie może przynieść wskazanego w patencie efektu technicznego czyli poprawy procesu spalania, co stanowi o braku poziomu wynalazczego rozwiązania. II. Naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.; dalej: p.u.s.a.) poprzez brak przeprowadzenia kontroli decyzji pod względem jej legalności i zgodności z prawem; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku prawidłowego przeprowadzenia kontroli decyzji Urzędu Patentowego z dnia 13 kwietnia 2018 r. w zakresie uzasadnienia decyzji, co skutkowało wadliwym uznaniem, że decyzja została wydana w sposób prawidłowy w sytuacji, gdy w zaskarżonej decyzji brak jest wskazania podstaw prawnych rozstrzygnięcia oraz ich omówienia prawnego co uniemożliwia dokonanie kontroli wskazanej decyzji; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegający na braku prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego z dnia 13 kwietnia 2018 r. i niezauważeniu, że organ nie zawarł w uzasadnieniu swej decyzji żadnych wyjaśnień w zakresie niezastosowania w sprawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p., który został wskazany przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego jako podstawa prawna wniosku o unieważnienie; d) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na braku prawidłowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku z dnia 17 grudnia 2019 r. w zakresie w jakim Sąd nie wyjaśnił skarżącemu w oparciu o jakie przesłanki zgodził się z ustaleniami poczynionymi przez Urząd Patentowy w odniesieniu do stwierdzenia, że wynalazek objęty patentem Pat. 222330 posiada zdolność patentową, w oparciu o jakie ustalenia uznał ocenę dowodów poczynioną przez Urząd Patentowy za prawidłową oraz jaki przyjął wzorzec kontroli dla stwierdzenia prawidłowości dokonanej przez organ wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego; e) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze; f) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nieprawidłowe uzasadnienie wyroku polegające na braku wyjaśnienia dlaczego Sąd I instancji uznał argumentację przedstawioną przez skarżącego za niezasadną, a dowody za pozbawione wartości dowodowej wskazując przy tym jedynie na słuszność poglądów wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji; g) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nieprawidłowe uzasadnienie wyroku, polegające na braku uzasadnienia w zakresie przeprowadzonej kontroli zastosowanych przez organ administracji norm proceduralnych stanowiących podstawę oceny realizacji przez organ prawnych wymogów ustalania faktów, sposobu prawnej kwalifikacji tych faktów, w tym również w zakresie dotyczącym braku dokonania przez organ wykładni prawa, co uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonego wyroku; h) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w z. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 26 p.w.p. polegający na jego niezastosowaniu w sytuacji wadliwie przeprowadzonej przez Sąd administracyjny kontroli decyzji Urzędu Patentowego z dnia 13 kwietnia 2018 r. w zakresie prawidłowości dokonanego uzasadnienia decyzji organu w odniesieniu do zastosowania przez ten organ art. 26 p.w.p. i ustalenia przesłanek jego zastosowania oraz braku wyjaśnienia tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku; i) art. 133 § 1 p.p.s.a. przez nieprawidłowe odwołanie się do akt sprawy skutkujące dokonaniem ustaleń faktycznych nie znajdujących potwierdzenia w materiale dowodowym i ustaleniach Urzędu Patentowego, a dotyczących uznania, że wynalazek objęty patentem Pat. 222330 nie został ujawniony przez publiczne ujawnienie, co zdaniem Sądu skutkowało uznaniem rozwiązania za spełniające kryterium nowości i poziomu wynalazczego; j) art. 145 § 1 ust.1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jego zastosowania i akceptację wadliwie przeprowadzonego przez organ administracyjny postępowania dowodowego i braku poddania tego postępowania stosownej ocenie przez Sąd; k) art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. - przez brak jego zastosowania w sytuacji gdy skarżący w skardze podnosił zarzuty dotyczące wadliwego przeprowadzenia postępowania przez Urząd Patentowy z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a.; l) art. 145 § 1 ust.1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jego zastosowania w sytuacji, gdy Urząd Patentowy w zaskarżonej decyzji będącej przedmiotem badania przez Sąd nie przedstawił merytorycznych rozważań oraz nie wyjaśnił, w oparciu o jakie konkretne cechy z szeregu wymienionych dokumentów uznał posiadanie przez wynalazek objęty patentem Pat. 222330 poziomu wynalazczego; m) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie braku naruszenia przez organ wskazanych przepisów postępowania podczas gdy organ nie rozpatrzył całego materiału dowodowego i pozostawił poza rzeczywistymi rozważaniami okoliczności i argumenty podnoszone przez skarżącego, niedokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy oraz nie podjął próby wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokonał dowolnej oceny dowodów, w szczególności poprzez: - nierozpatrzenie dowodu z dokumentu - opisu wynalazku nr Pat.222330 z daty jego zgłoszenia (oznaczonego numerem zgłoszenia P.399094), załączonego do wniosku o unieważnienie, który stanowi dowód na udzielenie patentu Pat.222330 na wynalazek nieobjęty treścią zgłoszenia pierwotnego, co stanowi podstawę unieważnienia w oparciu o art. 37 ust. 1 p.w.p. lub art. 89 ust. 1 pkt 3 p.w.p., - nierozpatrzenie wniosku o dopuszczenie dowodu oraz nieprzeprowadzenie dowodu z akt postępowania zgłoszeniowego wynalazku Pat.222330, który to dowód pozwoliłby stwierdzić, iż patent Pat.222330 został udzielony na wynalazek nieobjęty treścią zgłoszenia pierwotnego, co stanowi podstawę unieważnienia w oparciu o art. 37 ust. 1 p.w.p. lub art. 89 ust. 1 pkt 3 p.w.p., - oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadka w osobie p. K. L., złożonego w piśmie z dnia 27 listopada 2017 r., na okoliczność potwierdzenia, że palniki P. PV 50b i P. PV 100a były prezentowane na wystawach handlowych przed datą zgłoszenia kwestionowanego wynalazku Pat.222330, również w formie ukazującej ich budowę wewnętrzną, podczas gdy wskazany dowód w połączeniu z innymi dokumentami przedłożonymi w sprawie potwierdziłyby fakt upublicznienia rozwiązania podważającego poziom wynalazczy patentu Pat.222330, co stanowi podstawę unieważnia w oparciu o naruszenie art. 26 w zw. z art. 24 p.w.p., n) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne stwierdzenie braku naruszenia przez organ wskazanego przepisu podczas gdy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest wskazania przyczyn, dla których Urząd Patentowy nie rozpatrzył wszystkich podstaw unieważnienia oraz dlaczego nie rozpatrzył wniosków dowodowych i nie przeprowadził dowodów, a także nie uwzględnił okoliczności podnoszonych przez skarżącego oraz przedstawionej argumentacji, w szczególności: - nie wskazał przyczyn, dla których nie rozpatrzył powołanych przez skarżącego podstaw unieważnienia wynalazku wynikających z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz 3 p.w.p., choćby poprzez wskazanie, iż przepisy te rzekomo nie znajdują zastosowania w przedmiotowej sprawie ze względu na przepisy intertemporalne, - nie wyjaśnił przekonująco, dlaczego nie rozpatrzył powołanych przez skarżącego podstaw unieważnienia wynalazku wynikających z naruszenia art. 37 ust.1 oraz 2 p.w.p, - nie wskazał powodu nierozpatrzenia wniosku o przeprowadzenie dowodu z akt postępowania zgłoszeniowego w sprawie patentu Pat.222330, - nie wskazał przyczyn nierozpatrzenia dowodu w postaci opisu zgłoszeniowego wynalazku Pat.222330 (numer zgłoszenia P.399094) załączonego do wniosku o unieważnienie, - nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dokumentom potwierdzającym ujawnienie przed datą zgłoszenia spornego wynalazku Pat.222330 palnika P. PV 50B i 100a estońskiej spółki P. OU, i zrezygnował z przesłuchania świadka w osobie p. K.L., mając jednocześnie wątpliwości, które zeznania świadka mogły rozwiać, dotyczące m.in. formy prezentacji palnika na wystawach handlowych, a w szczególności czy był on rozkręcony, co pokazano na zdjęciach z wystaw przedłożonych w postępowaniu przed organem. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uprawniony wniósł o jej oddalenie w całości. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują. W pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazany w pkt II. lit. d)-h) petitum skargi kasacyjnej, bowiem jego zasadność wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych, objętych zarzutami skargi kasacyjnej nieprawidłowości. Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia tego przepisu wskutek nieodniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz braku wyjaśnienia, dlaczego Sąd I instancji uznał, że decyzja UP jest zgodna z prawem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku autora skargi kasacyjnej - Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera też stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd I instancji wskazał również podstawę prawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia oraz ją wyjaśnił, co w tym względzie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w jednoznaczny sposób odnosiło się do normatywnego wzorca kontroli legalności zaskarżonego aktu, poprzez wyznaczenie ram materialnoprawnych i przepisów postępowania, które miały lub powinny mieć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Uzasadnieniu wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, nie towarzyszyły więc deficyty odnoszące się, czy to do wskazania (wyjaśniania oraz oceny) faktów przyjętych za podstawę wyrokowania w sprawie, czy to do wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co prowadzi do wniosku, że w niewadliwy sposób realizowało ono funkcję kontroli jego trafności. Natomiast - wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie - wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów powołanych w skardze, jeżeli argumentacja sądu przesądza łącznie o ich bezskuteczności (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 768/07). W kontekście zasady braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi podkreślić należy, że sąd administracyjny I instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji nie mających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że dla skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało wykazać, że uzasadnienie z uwagi na swoją konstrukcję, niespełnione wymogi ustawowe nie pozwala na ocenę, czy wyrok Sądu I instancji jest prawidłowy, czy też nie. To, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest dla niego nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu. Całkowicie niezasadny jest stawiany Sądowi I instancji zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez naruszenie art. 1 § 1 p.u.s.a., wskazany w pkt II lit. a) petitum skargi kasacyjnej. Powołany przepis należy do przepisów ustrojowych, a nie do przepisów postępowania. Określa on podstawową funkcję sądów administracyjnych i toczących się przed tymi sądami postępowań i wprost wskazuje, że sąd administracyjny został powołany do kontroli działalności organów administracji publicznej. Dlatego przepis ten nie może w związku z tym stanowić samoistnej podstawy zarzutu naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, bez wskazania konkretnej normy procesowej, która została naruszona, czego kasator nie uczynił. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., zawarty w pkt II lit. i) petitum skargi kasacyjnej. W ocenie NSA Sąd I instancji orzekał na podstawie akt sprawy, tzn. rozpatrywał sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji nie dokonywał ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, natomiast oceniał, czy ustalenia faktyczne dokonane przez Urząd Patentowy, którego decyzja została zaskarżona, odpowiadają prawu. Ponadto art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Tym samym, zaakceptowanie przez Sąd I instancji, jako zgodnej z przepisami postępowania, oceny materiału dowodowego dokonanej przez organ oraz przyjęcia za prawidłowe ustaleń będących konsekwencją tej oceny, nie może stanowić naruszenia tego przepisu. Nieusprawiedliwione są zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., wskazane w pkt II lit. b), c), j), k), l), m) i n) petitum skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej z jednej strony za pomocą tych zarzutów wskazał na niedostatki uzasadnienia zaskarżonej decyzji przez UP, z drugiej zaś wskazał na wadliwości przeprowadzonego przez organ postępowania dowodowego. Odnosząc się do tych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że UP przeprowadził szczegółową analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego, rozpatrzył i ocenił dowody przedstawione przez skarżącego kasacyjnie, czemu dał wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wbrew odmiennemu stanowisku autora skargi kasacyjnej, UP wskazał podstawy prawne rozstrzygnięcia, tzn. na wskazane przez skarżącego kasacyjnie podstawy unieważnienia spornego patentu oraz na art. 89 ust. 1 p.w.p. (s. 15 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Nie można zgodzić się również z autorem skargi kasacyjnej, że UP nie przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rozważań, dlaczego uznał, że sporny wynalazek nie jest pozbawiony poziomu wynalazczego kwestionowanego przez wnioskodawcę. Organ bowiem stwierdził, że pomimo uznania - na podstawie przedłożonych przez wnioskodawcę dowodów - że palniki o ruszcie schodkowym również były znane przed datą zgłoszenia spornego wynalazku i zostały ujawnione w polskich opisach patentowych, to jednak uprawniony do spornego patentu wykazał, że zapobieganie narastaniu szlaki nie stanowi – jak wskazywał wnioskodawca – wyłącznej i jedynej cechy spornego wynalazku, bowiem w części opisowej uprawniony wykazał także inne problemy techniczne rozwiązywane przez sporny wynalazek, a mianowicie: ochronę elementów palnika poprzez chłodzenie przepływającym powietrzem; zwiększenie sprawności spalania palnika poprzez konstrukcję ujawnioną w patencie; zastosowanie dodatkowych elementów poprawiając tym sprawność i jakość spalania. Analiza tych przymiotów opisu spornego rozwiązania doprowadziła organ do wniosku, że sporne rozwiązanie posiadało poziom wynalazczy w dacie zgłoszenia. Natomiast – jak stwierdził UP w zaskarżonej decyzji – wnioskodawca nie przedstawił dokumentów, które by wskazywały na rozwiązanie tych problemów technicznych wskazanych w spornym patencie (s. 19 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Urząd Patentowy wyjaśnił, dlaczego oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadka w osobie K.L. złożony przez wnioskodawcę. Organ wyjaśnił, że dowód ten miał być przeprowadzony na okoliczność potwierdzenia, że palnik P. PV 50b był prezentowany na targach wystawowych we Frankfurcie w marcu 2011 r. oraz w Stuttgarcie we wrześniu 2011 r., zaś fakt wystawienia niniejszego palnika na tych wystawach - jak uznał UP - został już przez wnioskodawcę wykazany. Problemem, którego nie wykazał wnioskodawca w toku postępowania – pomimo składanych dowodów na rozprawie z dnia 2 lutego 2018 r. i przy piśmie z dnia 1 marca 2018 r. był fakt nieujawnienia cech technicznych rozwiązania całego palnika, co jest istotne dla przeprowadzenia przez organ analizy porównawczej ze spornym patentem. Niezasadne są także zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w których autor skargi kasacyjnej podniósł uchybienia procesowe związane z niezastosowaniem przez UP art. 37 ust. 1 i 2 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p., sformułowane w pkt II lit. m) i n) petitum skargi kasacyjnej. Urząd Patentowy nie rozpatrzył wniosku o przeprowadzenie dowodu z akt postępowania zgłoszeniowego, ponieważ zajął zgodne z prawem stanowisko, że w dacie zgłoszenia spornego wynalazku nie obowiązywał art. 89 ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p., a zatem udzielenie patentu z naruszeniem art. 37 ust. 1 i 2 p.w.p. nie stanowiło podstawy unieważnienia patentu, co zostało szerzej przedstawione w części odnoszącej się do zarzutów wskazanych w pkt I ppkt 1)-3). Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego należy stwierdzić, że są one niezasadne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadne są zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. sformułowane w pkt I ppkt 1)-3) petitum skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że doszło do naruszenia art. 89 ust. 1 p.w.p. wskutek błędnej wykładni tego przepisu polegającej na niezastosowaniu art. 37 ust. 1 i 2 p.w.p., jako podstawy unieważnienia spornego patentu. Istota podniesionych zarzutów sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w postępowaniu o unieważnienie patentu na wniosek prowadzonym w trybie postępowania spornego, podstawą unieważnienia w świetle art. 89 p.w.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie zgłoszenia wynalazku do UP, tj. w dniu 4 maja 2012 r., mógł być zarzut dokonania w toku postępowania zgłoszeniowego niedopuszczalnych zmian w zgłoszeniu pierwotnym. Autor skargi kasacyjnej zarzucił błędną wykładnię art. 89 ust. 1 p.w.p. polegającą na niezastosowaniu art. 37 ust. 1 i ust. 2 p.w.p., który to przepis według autora skargi kasacyjnej stanowi przesłankę proceduralną unieważnienia patentu. Autor skargi kasacyjnej podnosi, że uprawniony dokonał niedopuszczalnych zmian w zgłoszeniu patentowym, które spowodowały, że wynalazek ujawniony w opisie patentowym z daty zgłoszenia nie pokrywa się z wynalazkiem, na który udzielono ochrony w ramach spornego patentu PL 222330. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że sformułowane zarzuty są niezasadne. Trafnie bowiem Sąd I instancji wskazał na art. 315 ust. 3 p.w.p., że postępowania przed Urzędem Patentowym toczyło się na podstawie ustawy obowiązującej w dacie zgłoszenia spornego wynalazku, tj. w dniu 4 maja 2012 r. W dacie zgłoszenia spornego wynalazku przepis art. 89 zawierał wyłącznie materialnoprawne podstawy unieważnienia patentu, tj. niespełnienie ustawowych warunków wymaganych do uzyskania patentu. Natomiast zmiana treści art. 89 ust. 1 nastąpiła na mocy art. 1 pkt 19 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz.1266), przy czym weszła w życie z dniem 1 grudnia 2015 r. Tak więc, art. 89 ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p. - jak słusznie stwierdził Sąd I instancji - ma zastosowanie do wynalazków zgłoszonych po dniu 1 grudnia 2015 r. i dlatego nie może być zastosowany jako podstawa unieważnienia w rozpoznawanej sprawie. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1490/11, CBOSA. Natomiast odnosząc się do wskazanych przez autora skargi kasacyjnej dwóch wyroków, tzn. wyroku SN z dnia 7.03.2003 r., sygn. akt III RN 196/01, LEX nr 583872 oraz wyroku NSA z dnia 23.04.2013 r., sygn. akt II GSK 149/12, CBOSA, które miałby uzasadniać trafność wskazania art. 37 p.w.p. jako podstawy unieważnienia patentu, podkreślenia wymaga, że - co istotne - w żadnym z tych orzeczeń problemem prawnym rozstrzyganym przez wskazane sądy nie była kwestia uznania uchybień proceduralnych wynikających z art. 37 ust. 1 i 2 p.w.p. za podstawę jego unieważnienia. Sądy we wskazanych orzeczeniach w ogóle nie zajmowały się kwestią, czy można unieważnić patent na podstawie art. 37 ust. 1 i 2 p.w.p. Mianowicie SN w cyt. wyroku orzekał na podstawie ustawy o wynalazczości z dnia 19 października 1972 r., a nie ustawy - Prawo własności przemysłowej, zaś przedmiotem rozstrzygnięcia w cyt. wyroku była kwestia podstaw materialnoprawnych, a nie proceduralnych unieważnienia patentu, tzn. nowość i nieoczywistość wynalazku. Natomiast NSA w cyt. wyroku rozstrzygał wprawdzie na podstawie przepisów p.w.p., ale rozważał kwestię legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego współtwórców projektu, którzy nie byli współuprawnionymi z patentu i nie byli stroną postępowania o unieważnienie patentu. Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 27 p.w.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, zawarty w pkt I ppkt 4) petitum skargi kasacyjnej. Zdaniem NSA zarówno Sąd I instancji, jak i Urząd Patentowy właściwie zastosowali przepis art. 27 p.w.p. przyjmując, że znawca jako specjalista w dziedzinie techniki, do której należy sporny patent powinien oceniać dostateczność ujawnienia spornego wynalazku całościowo w oparciu o całokształt zgłoszenia, tzn. wziąć pod uwagę, tj. opis, zastrzeżenia patentowe a także rysunki. Zdaniem organu, które podzielił Sąd I instancji, wskazane trzy części spornego patentu uzupełniają się umożliwiając znawcy realizację spornego rozwiązania, którego to stanowiska nie podważył skutecznie kasator. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 26 p.w.p. wskutek jego niewłaściwego zastosowania w sposób wskazany w pkt I ppkt 5) petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się do treści tego zarzutu i jego uzasadnienia należy stwierdzić, że autor skargi kasacyjnej podważa prawidłowość ustaleń dokonanych przez UP oraz nieodniesienia się przez Sąd I instancji do stawianych w skardze zarzutów dotyczących podnoszonego przez kasatora braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku, co powinien uczynić zarzutami naruszenia właściwych przepisów prawa procesowego, nie zaś zarzutem naruszenia prawa materialnego. Natomiast z uzasadnienia skargi kasacyjnej w odniesieniu do tego zarzutu wynika, że w istocie autor skargi kasacyjnej za pomocą zarzutu naruszenia prawa materialnego polemizuje ze stanowiskiem UP z ustaleniami faktycznymi wynikającymi z przedłożonych przez wnioskodawcę dowodów oraz ich oceną dokonaną przez organ, czego skutecznie w świetle obowiązujących przepisów prawa regulujących postępowanie kasacyjne uczynić nie można. W tym miejscu przypomnieć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może modyfikować zarzutów kasacyjnych, bowiem sąd ten nie działa z urzędu co do zakresu i podstaw zaskarżenia wyroku. Ten obszar pozostawiony jest w dyspozycji strony, która zarzutami kasacyjnymi wyznacza granice weryfikacji wyroku. Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.