II GSK 633/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Dorota Dąbek Protokolant Marta Koźlik po rozpoznaniu w dniu 27 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. "U W." W. S. j.w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 428/14 w sprawie ze skargi H. "U W." W. S. j. w C. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od H. "U W." W. S. j. w C. na rzecz Ministra Infrastruktury i Budownictwa kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset ) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 października 2014r., sygn. akt VI SA/Wa 428/14, po rozpatrzeniu skargi Hotel ,,U ." W. Spółka Jawna z siedzibą w Cz. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 21 listopada 2013 r. w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oddalił skargę. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 7 grudnia 2012 r. przeprowadzono kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiowych i telewizyjnych w lokalu położonym przy ul. W. . w Cz. zajmowanym przez Hotel "U ." W. Spółka Jawna z siedzibą w Cz. (dalej ,,Skarżąca"). Kontrolujący uznali, że w lokalu funkcjonuje 61 odbiorników telewizyjnych różnych marek. Ponadto ustalono, że skarżąca użytkuje 3 samochody służbowe wyposażone w radia. Uruchomiono 31 odbiorników telewizyjnych i stwierdzono, że odbiorniki te są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu (TVP 1). Przebieg kontroli potwierdzono protokołem. Protokół podpisał obecny przy kontroli Z. W.– wspólnik spółki jawnej będący właścicielem hotelu oraz jego syn S.W.. Z. W. złożył ponadto pisemne oświadczenie, że 3 odbiorniki radiofoniczne i 61 odbiorników telewizyjnych znajdujących się w obiekcie są przystosowane do natychmiastowego odbioru programu, zaś weryfikacja tej okoliczności nie jest możliwa, z uwagi na pobyt gości w pokojach. Na podstawie oświadczenia Z. W. kontrolerzy ustalili w protokole, iż okres używania tych odbiorników telewizyjnych wynosił 2 lata, jednakże okres ten nie został potwierdzony odpowiednią dokumentacją. Decyzją z dnia 13 marca 2013 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. nakazał rejestrację 3 używanych odbiorników radiofonicznych i 31 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalił opłatę za używanie 3 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i 31 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 17 205,00 zł. Decyzja została skierowana do Hotel "U.." D. i W. Spółka Jawna, taką bowiem nazwę właściciela kontrolowanego lokalu wskazał Zbigniew Witaszek podczas kontroli. Pismem z dnia 10 czerwca 2013 r. strona skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 13 marca 2013 r. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. podnosząc, iż decyzja ta nie została jej skutecznie doręczona. Podkreśliła, iż nie otrzymała zaskarżonej decyzji, więc nie wie kto jest jej adresatem. W piśmie z dnia 18 stycznia podano prawidłową nazwę spółki, albowiem z końcem 2012 r. ze względu na zmiany uległa zmianie nazwa spółki. Minister Administracji i Cyfryzacji decyzją z dnia 12 lipca 2013 r. umorzył postępowanie odwoławcze w przedmiocie odwołania od decyzji z dnia 13 marca 2013 r. wydanej przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., albowiem ww. decyzja nie została skutecznie doręczona stronie skarżącej. Decyzją z dnia 27 sierpnia 2013 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 6 u.o.a. w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień (Dz. U. Nr 132, poz. 1116, z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. nakazał stronie skarżącej rejestrację 3 używanych odbiorników radiofonicznych oraz 31 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalił opłatę za używanie 3 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i 31 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 17.205,00 zł. Decyzją z dnia 21 listopada 2013r. Minister Administracji i Cyfryzacji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że złożone przez Z. W.w dniu 7 grudnia 2012 r. oświadczenie jednoznacznie wskazuje okres używania przez stronę skarżącą odbiorników telewizyjnych. Zdaniem Organu nie budzi wątpliwości okoliczność, że strona skarżąca posiadała 3 odbiorniki radiofoniczne i 61 odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, co w konsekwencji pozwala na zastosowanie, wynikającego z ustawy, domniemania, iż odbiorniki są przez Stronę używane. Poza tym, w ocenie Organu odwoławczego odbiorniki znajdujące się w posiadaniu strony, nawet jeśli czasowo nie są używane, to w dalszym ciągu są urządzeniami o jakich mowa w art. 2 ust. 7 powołanej ustawy o opłatach abonamentowych, potencjalnie zdolnymi do natychmiastowego odbioru programu, a jedynie celowo, czasowo odłączonymi przez użytkownika od źródła zasilania i przekazu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Spółka Hotel "U." Witaszek Spółka Jawna z siedzibą w Cz. domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji ewentualnie o uchylenie jej oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości. W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie. Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż organy miały uzasadnione podstawy do nałożenia na skarżącą opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Wskazując na treść art. 2 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 ze zm., dalej: u.o.p.), Sąd I instancji stwierdził, że adresatem tych przepisów jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej. Sąd zauważył, że pojęcie "używanie" objęte jest domniemaniem, że w sytuacji gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez posiadacza. Wojewódzki Sąd Administracyjny odnosząc się do zarzutów strony skarżącej dotyczących naruszenia przez organ art. 79 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 z późn. zm.) podkreślił, że do ww. kontroli nie stosują się przepisy tejże ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Kontrola, jaka została przeprowadzona u strony skarżącej (przedsiębiorcy) nie dotyczyła prowadzonej przez nią działalności gospodarczej zatem zarzuty naruszenia przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej są nietrafne. Organ kontrolujący (operator publiczny) działając stosownie do ustawy o opłacie abonamentowej skontrolował spełnienie obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Sąd I instancji za niesporne uznał, że w chwili przeprowadzenia kontroli w hotelu prowadzonym przez stronę skarżącą ustalono, że w obiekcie tym znajduje się 61 sprawnych odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, zainstalowanych w pokojach hotelowych, z czego w stosunku do 31 odbiorników telewizyjnych nie został wykonany obowiązek rejestracji. Sąd I instancji wskazał, iż protokół został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych – co uzasadnia przyjęcie go za wiarygodny dowód w sprawie. Zdaniem Sądu I instancji moc dowodową sporządzonego protokołu zwiększa również fakt, że został on bez zastrzeżeń podpisany przez wspólnika spółki jawnej będącej właścicielem lokalu, co potwierdza prawdziwość zawartych w nim ustaleń. Sąd I instancji wskazał również, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się upoważnienie z dnia 19 grudnia 2012 r. dla D. D., Dyrektora Departamentu Poczty w Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji, (który podpisał decyzję II instancji) do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu Ministra Administracji i Cyfryzacji oraz upoważnienie z dnia 28 maja 2013 r. dla G. Sz., Kierownika Działu Abonamentu w Centrum Obsługi Finansowej (która podpisała decyzję I instancji) do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej. W ocenie Sądu I instancji za bezzasadny należy uznać także zarzut naruszenia art. 107 k.p.a. Wbrew stwierdzeniom strony skarżącej, sentencja zaskarżonej decyzji zawiera wyraźnie oznaczenie strony, do której decyzja jest skierowana. Wobec powyższego Sąd I instancji uznał, że organy w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie złożyła skarżąca Spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skargą kasacyjną zarzucono: Na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj: 1. naruszenie przepisu art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz w związku z art. 107 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego dalej jako k.p.a. polegające na oddaleniu skargi podczas gdy powinna ona zostać uwzględniona albowiem zaskarżona decyzja Ministra Administracji i Cyfryzacji w Warszawie ... – organu II instancji nie zawiera oznaczenia strony; 2. naruszenie przepisu art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit c w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku art. 151 p.p.s.a. oraz w związku z art. 7,77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi podczas, gdy powinna ona zostać uwzględniona pomimo, że zaskarżona decyzja została wydana z pominięciem wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, niepełnej i dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającym w szczególności na uznaniu, że 31 odbiorników telewizyjnych oraz 3 odbiorniki radiofoniczne były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu i były używane przez skarżącą. Nadto, na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tj. 1. art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych (Dz.U.Nr 85, poz. 728 z późn. zm) poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w ustalonym stanie faktycznym wszystkie odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu; 2. art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. jedn. Dz.U. z 2013r. poz. 672 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że normy prawnej wynikającej z tego przepisu nie stosuje się do opłat abonamentowych wynikających z ustawy o opłatach abonamentowych, wynikających z ustawy o opłatach abonamentowych, a w konsekwencji naruszenie art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. jedn. Dz. U. z 2013r. poz. 672 z późn. zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że organy kontroli nie mają obowiązku przed wszczęciem kontroli dokonać powiadomienia o zamiarze jej wszczęcia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumentację wniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Stosownie do treści art.183 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie występuje. Powołana regulacja prawna wskazuje, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach podstaw kasacyjnych opisanych w art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej należy na wstępie podkreślić, że związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił sąd administracyjny, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. należy stwierdzić, że w pierwszej kolejności strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art.1 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w związku z art.134 § 1 p.p.s.a. w związku z art.151 p.p.s.a. oraz w związku z art.107 § 1 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy Sąd I instancji nie dostrzegł wady zaskarżonej decyzji, która nie zawierała oznaczenia strony. Przedstawiony zarzut skargi kasacyjnej jest chybiony bowiem w ocenie NSA zasadnie Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja zawierała oznaczenie strony i nie było wątpliwości jaki podmiot był jej adresatem. Przedstawiając zarzut skargi kasacyjnej jej autor w sposób wadliwy podał jednostkę redakcyjną art.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), bowiem przepis art.1 p.p.s.a. nie posiada jednostek redakcyjnych oznaczonych paragrafami, a zatem nie jest możliwe uwzględnienie jego treści przy ocenie zasadności tego zarzutu skargi kasacyjnej. Ponadto należy podkreślić, że strona wnosząca skargę kasacyjną nie kwestionuje okoliczności związanych z doręczeniem jej zaskarżonej decyzji, jak i tego, że w ustawowym terminie wniosła do sądu administracyjnego skargę na tę decyzję. Jednocześnie należy zauważyć, że z akt sprawy wynika, iż sentencja decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 21 listopada 2013 roku numer ... wyraźnie wskazuje, iż organ wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego wywołanego odwołaniem wniesionym przez stronę postępowania, to jest Hotel "U." W.Spółka Jawna z siedzibą w Cz.. Również z treści uzasadnienia zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji wynika, że stroną postępowania do której decyzja jest skierowana jest wskazany wyżej podmiot gospodarczy. Wreszcie podkreślić należy, że w treści decyzji wskazano, iż otrzymuje tę decyzję Hotel "U." W. Spółka Jawna z siedzibą w Cz. oraz G. Sz. Dział Abonamentu Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. Oznacza to, że będący przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego akt organu administracji publicznej posiada wszystkie elementy wymienione w art.107 § 1 k.p.a., w tym także oznaczenie strony do której decyzja jest skierowana. W ocenie NSA także kolejny zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przepisów postępowania jest bezzasadny. Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art.1 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w związku z art.134 § 1 p.p.s.a. w związku z art.151 p.p.s.a. oraz w związku z art.7, art.77 § 1, art.80 i art.107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie okoliczności, iż zaskarżona decyzja wydana została z pominięciem wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz niepełnej i dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Tak skonstruowany zarzut odnosi się do zaakceptowania przez Sąd I instancji ustalenia organów, iż 31 odbiorników telewizyjnych i 3 odbiorniki radiofoniczne znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu i były używane przez skarżącego. Na wstępie zauważyć należy, że podobnie, jak przy ocenie pierwszego z zarzutów skargi kasacyjnej odnoszącego się do naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania i w tym przypadku autor skargi kasacyjnej w sposób wadliwy podał jednostkę redakcyjną art.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), bowiem przepis art.1 p.p.s.a. nie posiada jednostek redakcyjnych oznaczonych paragrafami, a zatem nie jest możliwe uwzględnienie jego treści przy ocenie zasadności tego zarzutu skargi kasacyjnej. W ocenie NSA trafnie Sąd I instancji uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do przyjęcia, ze strona skarżąca posiada i używa 31 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych i 3 niezarejestrowane odbiorniki radiofoniczne. W szczególności wskazać należy na treść protokołu z kontroli przeprowadzonej u strony wnoszącej skargę kasacyjną. Wynika z niego, że 31 odbiorników telewizyjnych zostało uruchomionych i odbierały program TVP 1. Jednocześnie z oświadczenia Z. W.wynika, że spółka posiada i użytkuje trzy odbiorniki radiofoniczne znajdujące się samochodach spółki. Z treści protokołu wynika także, że wszystkie odbiorniki telewizyjne posiadane przez stronę skarżącą są podłączone do anteny i dekodera naziemnej telewizji cyfrowej oraz dekodera C. Z akt sprawy wynika także, że kasator posiada i użytkuje łącznie 61 odbiorników telewizyjnych, z tym, że opłaca abonament za 30 odbiorników telewizyjnych W tym miejscu należy podkreślić, że strona wnosząca skargę kasacyjną podpisując protokół kontroli nie kwestionowała okoliczności faktycznych opisanych w tym protokole. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do przyjęcia, iż Sąd I instancji dopuścił się naruszenia w/w przepisów postępowania w sposób opisany powyżej. Zauważyć bowiem należy, że powołany w skardze kasacyjnej przepis art.134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Innymi słowy, określa granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonej decyzji. O naruszeniu tego przepisu można byłoby zatem mówić w sytuacji, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której skarga została wniesiona albo gdyby - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, nie zauważając naruszeń przepisów prawa, które nie były powoływane przez skarżącego lub też gdyby wydał orzeczenie na niekorzyść skarżącego pomimo stwierdzenia naruszeń skutkujących nieważnością aktu lub czynności. Jednakże w rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Przystępując do oceny zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego przypomnieć należy, że błędne zastosowanie bądź niezastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Tak więc gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi. Mając jednak na uwadze pogląd wyrażony w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 roku ( I OPS 10/09), a sprowadzający się do stanowiska wskazującego na konieczność odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych zauważyć należy, że zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art.2 ust.2 ustawy z 21 kwietnia 2005 roku o opłatach abonamentowych polegający na niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu i przyjęciu, że wszystkie odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne znajdowały się w stanie umożliwiających natychmiastowy odbiór programu, jest zarzutem bezzasadnym. W tym miejscu przypomnieć należy, że nieskuteczność zarzutów procesowych powoduje, iż stan faktyczny ustalony przez organy i przyjęty przez Sąd I instancji jest wiążący dla NSA. Wobec powyższego przyjąć należy, że w obiekcie należącym do strony wnoszącej skargę kasacyjną znajdowały się 31 niezarejestrowane i używane przez spółkę odbiorniki telewizyjne a w samochodach należących do spółki znajdowały się 3 niezarejestrowane i używane przez kasatora odbiorniki radiowe. Przepis art.2 ust.2 u.o.a. wprowadza domniemanie prawne, iż osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Natomiast używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego stanowi jedną z dwóch ustawowo określonych przesłanek warunkujących pobranie opłaty abonamentowej (art.7 ust.3 u.o.a.). Z kolei ustalenia w zakresie możliwości "natychmiastowego odbioru programu" przez odbiorniki radiofoniczne lub telewizyjne oraz fakt ich niezarejestrowania są elementami stanu faktycznego. W sytuacji, gdy ze stanu faktycznego wynika, że odbiorniki telewizyjne i radiofoniczne znajdujące się w posiadaniu strony wnoszącej skargę kasacyjną znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, brak jest podstaw do przyjęcia, że doszło do obalenia domniemania wskazującego, że kasator używa 31 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych i 3 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych. W związku z powyższym podkreślić należy, że zgodnie z art.2 ust.1 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Z kolei przepis art.5 ust.1 u.o.a. stanowi, że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach operatora publicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 12 czerwca 2003 roku Prawo pocztowe. Ponadto należy wskazać, że w dacie przeprowadzenia kontroli strona skarżąca prowadziła działalność gospodarczą polegającą na prowadzeniu hotelu "U". Jednak mimo, że kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych była przeprowadzona w hotelu prowadzonym przez skarżącą spółkę, to należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że nie była to kontrola jej działalności gospodarczej, o jakiej mowa w art.77 ust.1 w związku z art.2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej. Kontrola ta bowiem dotyczyła przestrzegania obowiązku rejestracji odbiorników RTV, który jest nałożony na każdy podmiot użytkujący taki odbiornik i to niezależnie od tego, czy jest on wykorzystywany w działalności gospodarczej, czy też służy do użytku osobistego. Pamiętać bowiem należy, że obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych został w ustawie powiązany z obowiązkiem rejestracji odbiorników i taka konstrukcja tej regulacji umożliwia określeniu kręgu podmiotów zobowiązanych. Z tych względów NSA uznał za bezzasadne zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. oraz art.204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.