II GSK 632/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku F. G. P. Sp. z o.o. w K. o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi kasacyjnej F. G. P. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 723/20 w sprawie ze skargi W. D. i F. G. P. Sp. z o.o. w K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 5października 2020 r., w sprawie ze skargi W. D. i F. G. P. Sp. z o.o. w K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2019 r., w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, uchylił punkt drugi zaskarżonej decyzji w części dotyczącej usług z klasy 35; oddalił skargę F. G. P. Sp. z o.o. w K. oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego. W wywiedzionej od tego wyroku skardze kasacyjnej F. G. P. Sp. z o.o. w K. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania objętej skargą decyzji w części - punkcie 1 oraz 3. Strona w motywach wniosku wskazał, że w chwili obecnej prowadzi działalność gospodarczą nie tylko w Polsce, ale również w Unii Europejskiej i innych częściach świata. Poprzez oferowanie towarów i usług najwyższej jakości stał się on rozpoznawalną marką. Pozbawienie jej prawa ochronnego na Znak Towarowy spowoduje, że zagrożone zostanie jej dobre imię oraz podważona wypracowywana przez spółkę przez wiele lat pozycja na rynku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2019 r., nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, że uzasadnienie żądania skarżącej kasacyjnie o zastosowanie w stosunku do niej instytucji ochrony tymczasowej nie spełnia opisanych wymogów, jakie art. 61 § 3 p.p.s.a. nakłada na wnioskodawcę. Zauważyć należy, że motywy wniosku zwierają wyłącznie lakoniczne, nie poparte szerszym i konkretnym uzasadnieniem, twierdzenia o potencjalnym wpływie wykonania decyzji na możliwość zagrożenia dobrego imienia spółki oraz podważenia wypracowywanej przez nią przez wiele lat pozycji na rynku. Strona nie umotywowała, w jaki konkretnie lub choćby potencjalny sposób, wykonanie decyzji organu może spowodować lub spowoduje utratę lub zachwianie "dobrego imienia" spółki. Brak ten odnosi się również do podniesionej okoliczności podważenia wypracowanej przez spółkę pozycji rynkowej. Także ta kwestia została tylko i wyłącznie zasygnalizowana. Stwierdzony brak wniosku nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonać oceny w aspekcie opisanych przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem jego uzasadnienie nie odnosi się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, czy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne bądź nie jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.