II GSK 624/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant: Izabela Kołodziejczyk po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1841/19 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18 lipca 2019 r. nr BP.502.107.2019.0155.BD2.5107 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od J. K. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 3 825 (trzy tysiące osiemset dwadzieścia pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 grudnia 2019r. sygn. akt VI SA/Wa 1841/19, po rozpoznaniu skargi J. K. (dalej: przedsiębiorca, strona, skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z 18 lipca 2019 r. nr BP.502.107.2019.0155.BD2.5107 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Drogowego z 17 maja 2019 r. (dalej: K-PWITD) oraz orzekł o zwrocie kosztów postępowania na rzecz strony. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu 28 lutego 2019 r. w miejscowości P. na drodze powiatowej zatrzymano do kontroli czteroosiowy samochód ciężarowy marki Mercedes – Benz o nr rej. CBY 44XV, którym kierował D. B.. Kierowca wykonywał krajowy przejazd drogowy na trasie między miejscowościami D. – Ż. z ładunkiem piasku (ładunek podzielny) w imieniu przedsiębiorcy, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: T. Kontrolę i pomiary przeprowadzono przy Al. [...] w B.. W wyniku pomiarów ww. samochodu stwierdzono następujące naruszenia: - nacisk na podwójnej osi napędowej 25,99 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 6,99 t, czyli o 36,79 %, - rzeczywista masa całkowita samochodu ciężarowego 39,51 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 7,51 t czyli o 23,48 %, - podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Przebieg kontroli utrwalono protokołem sporządzonym tego samego dnia. Wspomnianą decyzją z 17 maja 2019r. K-PWITD nałożył na stronę karę pieniężną 15.000 zł za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii VII, w pozostałych przypadkach. Naruszeniem było przekroczenie: dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej oraz dopuszczalnej masy całkowitej czteroosiowego samochodu ciężarowego. Po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy, GITD zaskarżoną decyzją, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096; dalej: k.p.a.), art. 64 ust. 1, 2, art. 64c, art. [...] ust. 1, 3 pkt 1, 4, art. [...] ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 z późn. zm.; dalej: p.r.d.), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 z późn.; dalej: u.d.p.), § 3 ust. 1 pkt 11, § 5 ust 1 pkt 6 lit. c) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 z późn. zm.; dalej: rozporządzenie z 31 grudnia 2002 r.), utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy powołał się na art. 64 ust. 1 p.r.d., regulujący warunki ruchu pojazdu nienormatywnego oraz art. 64 ust. 2 ww. ustawy zakazujący przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Skutkiem przejazdu po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia jest kara pieniężna nakładana w drodze decyzji administracyjnej, z mocy art. 140aa p.r.d., przy czym na mocy ust. 3 pkt 1 tego artykułu nakładana jest na podmiot wykonujący przejazd. Organ odwoławczy potwierdził, że podczas kontroli stwierdzono, że samochód ciężarowy przekraczał dopuszczalny nacisk na podwójnej osi napędowej oraz dopuszczalną masę całkowitą, która zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia z 31 grudnia 2002 r. nie może przekraczać 32 t, w przypadku pojazdu, jak kontrolowany. Gdy chodzi o normę dotyczącą dopuszczalnych nacisków osi podwójnych z mocy § 5 ust 1 pkt 6 lit. c) ww. rozporządzenia jest identyczna na wszystkich kategoriach dróg (zasadniczo -18 t, choć dopuszcza się w pewnych sytuacjach nacisk 19 t) i w konsekwencji ich przekroczenie powoduje zakwalifikowanie naruszenia do przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdyż tylko ono dopuszcza ich przekroczenie. Organ odwoławczy stwierdził, że procedurę ważenia pojazdu przeprowadzono prawidłowo i dlatego przyjął wyniki jego pomiarów, wykazujące naruszenia dopuszczalnych norm. Zgodził się, że w ustalonym stanie faktycznym należało nałożyć karę pieniężną jak za brak zezwolenia kategorii VII w wysokości 15.000 zł. Organ podkreślił, że podstawą do wszczęcia postępowania i nałożenia kary pieniężnej były przepisy ustawy – Prawo o ruchu drogowym (art. 140aa i art. 140ab), które znajdują się w porządku prawnym od dnia 19 października 2012 r., a nie - ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 58; dalej: u.t.d.). Podniósł też, że zgodnie z przepisami prawa w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481; dalej: ustawa zmieniająca), która weszła w życie 3 września 2018r., są niezależnie sankcjonowane naruszenia, dotyczące przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdów, ich długości i szerokości, popełnionych przez przewoźników drogowych wykonujących transport drogowy oraz naruszenia przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym w zakresie przejazdu po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami dla tego zezwolenia. Wprowadzenie tej regulacji wynikało z konieczności dostosowania przepisów krajowych do wymogów rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.3.2016, str. 8; dalej: rozporządzenie 2016/403). Skutkowało to tym, że w przypadku stwierdzenia przejazdu pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia na taki przejazd oraz z przekroczeniami w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej, długości lub szerokości, wykonywanego przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego, wszczyna się dwa, niezależne postępowania administracyjne na podstawie przepisów p.r.d. i u.t.d. Sankcje nałożone w każdym postępowaniu nie są ze sobą tożsame, zarówno ze strony przedmiotowej jak i podmiotowej. Przepisy p.r.d. sankcjonują poruszanie się pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia lub niezgodnie z warunkami tego zezwolenia (odpowiedzialność za te naruszenia ponoszą podmioty określone w art. 140aa ust. 3 p.r.d.), a przepisy u.t.d. sankcjonują naruszenia określone w załączniku I do rozporządzenia 2016/403, za które odpowiadają wyłącznie przewoźnicy drogowi wykonujący przejazd w związku z wykonywaniem transportu drogowego na mocy art. 92a ust. 7 pkt 2 u.t.d. Sankcje te wynikają więc z odrębnych przepisów. GITD nie dopatrzył się podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego, na mocy 140aa ust. 4 p.r.d., zwłaszcza że strona nie dostarczyła dowodów, wykazujących wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia. Przedsiębiorca, nie zgadzając się z ww. decyzjami, wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który skargę na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) uwzględnił i uchylił obie decyzje. W świetle przywołanych przepisów p.r.d., kontrolowany 28 lutego 2019r. pojazd skarżącego był nienormatywny, gdyż zostały przekroczone: nacisk na podwójnej osi napędowej, rzeczywista masa całkowita samochodu ciężarowego, co potwierdziły wyniki kontroli. Dlatego, w ocenie sądu, w ustalonym stanie faktycznym organ prawidłowo orzekł o nałożeniu na stronę kary pieniężnej jak za brak zezwolenia kategorii VII w wysokości 15.000 zł. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia obowiązujących przepisów. Jednakże, w ocenie Sądu, na uwzględnienie zasługiwał zarzut dotyczący podwójnego ukarania i braku rozważenia przez organ możliwości zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd nie podzielił argumentacji GITD. Uznał ją za błędną, co miało też wpływ na niewłaściwe rozważenie przez GITD kwestii zastosowania art. 189f § 1 pkt 2k.p.a. Sąd podkreślił, że ww. przepis określa przesłanki, tryb i formę odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie § 1 wymaga formy decyzji administracyjnej. W ten sposób ustawodawca pozwala na odejście od konstrukcji administracyjnej odpowiedzialności obiektywnej za naruszenie prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku (naruszeniu zakazu) o charakterze administracyjnym. Istotą odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest bowiem nienakładanie tej kary, mimo że doszło do naruszenia prawa przez obowiązanego (adresata zakazu). Zdaniem WSA przepis ten przyjmuje szerokie rozumienie zakazu ne bis in idem, obejmującego nie tylko przypadki zbiegu odpowiedzialności za czyny sankcjonowane z mocy prawa karnego, ale również przypadki zbiegu odpowiedzialności za czyny sankcjonowane z mocy prawa karnego i innych przepisów prawa publicznego, w tym prawa administracyjnego, jeśli przewidują one środki o charakterze represyjnym, co podkreślał Trybunał Konstytucyjny i ETPCz. Sąd podkreślił, że przesłanki zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. muszą być spełnione łącznie i konieczne jest ponadto wykazanie, że "uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna". Zatem organ jest obowiązany ocenić, jakie cele spełniają uprzednia kara i aktualna administracyjna kara pieniężna, ustalić, które z wchodzących w rachubę celów kary uprzedniej i administracyjnej kary pieniężnej są tożsame, a także ocenić, czy i w jakim stopniu uprzednio nałożona kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W ocenie WSA, wbrew twierdzeniom organu, nie budziło wątpliwości, że w sprawie występowała tożsamość (identyczność) zachowania będącego przedmiotem postępowania zakończonego decyzją wydaną na podstawie przepisów p.r.d. i postępowania zakończonego decyzją wydaną na podstawie u.t.d. To samo zdarzenie- wyniki wyżej opisanej kontroli pojazdu skarżącego, tj. przekroczenia dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej oraz dopuszczalnej masy całkowitej czteroosiowego samochodu ciężarowego stanowiły podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stwierdzającego wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii VII, a stwierdzone w trakcie tej samej kontroli przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej czteroosiowego samochodu ciężarowego stanowiło jednocześnie podstawę faktyczną rozstrzygnięcia wydanego na podstawie przepisów u.t.d. W kwestii kolejnej przesłanki zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., tj. tożsamości (identyczności) osoby, WSA nie miał wątpliwości, że stroną każdej z wydanych decyzji był przedsiębiorca, raz nazwany podmiotem wykonującym przejazd, a drugim - przewoźnikiem drogowym wykonującym przejazd w związku z wykonywaniem transportu drogowego. Było to w oby przypadkach przedsiębiorca wykonujący zarobkowo transport drogowy. Odnośnie następnej przesłanki wynikającej z ww. przepisu, czyli uprzedniego ukarania za to samo zachowanie strony postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, WSA zauważył, że ustawodawca wymaga aby ukaranie administracyjną karą pieniężną było prawomocne. W sprawie jako pierwsza wydana została decyzja K-PWITD z 9 maja 2019r. nr: WITD.DI.0152.II0087/31/19 o nałożeniu na skarżącego kary 10.000zł. za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej czteroosiowego samochodu ciężarowego. Natomiast decyzja K-PWITD nakładająca na stronę karę 15.000 zł za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii VII, w pozostałych przypadkach wydana została przez K-PWITD dopiero 17 maja 2019r. Sąd I instancji zauważył, że w kontrolowanej sprawie nie ma prawomocnego uprzedniego ukarania administracyjną karą pieniężną, ale ratio legis analizowanego przepisu (w tym uzasadnienie do projektu ustawy wprowadzającej do Kodeksu postępowania administracyjnego m.in. przepisy odnoszące się do kar administracyjnych, druk sejmowy nr 1181) przemawiało za koniecznością rozważenia przez organ możliwości zawieszenia przedmiotowego postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy wszczętej jako pierwszej. Sąd podkreślił, że brzmienie art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. jest kategoryczne i nakazuje organowi administracji publicznej, w drodze decyzji, odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej oraz poprzestanie na pouczeniu w przypadku spełnienia określonych w nim przesłanek, co wyklucza uznaniowość organu, który ponownie powinien bardzo skrupulatnie i szczegółowo przeanalizować stan sprawy pod kątem możliwości zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) złożył organ – GITD, zaskarżając wyrok w całości. Zarzucił temu orzeczeniu: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 7 pkt 2 u.t.d. w zw. z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) p.r.d. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, przez Sąd I instancji, że w rozpatrywanej sprawie doszło do podwójnego ukarania strony za to samo zachowanie, podczas gdy na mocy przepisów u.t.d. ukarano stronę za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, natomiast na podstawie przepisów p.r.d. wymierzono sankcję za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia kategorii VII, którego brak został przypisany stronie za względu na przekroczenie nacisku na osi podwójnej pojazdu, co nie ma żadnego związku z przekroczeniem dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 Konstytucji RP (Dz. U. Nr 78, poz. 483) poprzez jego niezastosowanie polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd I, że organy administracji publicznej zobligowane są do działania na podstawie i w granicach prawa. Skoro ustawodawca uznał, że naruszenia w postaci przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej są sankcjonowane na podstawie przepisów u.t.d., a przejazd pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia jest sankcjonowany na podstawie przepisów p.r.d., to w przypadku ujawnienia naruszeń podlegających pod sankcje tych ustaw, to organy administracji publicznej, jakimi są Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego oraz Główny Inspektor Transportu Drogowego Inspektor Transportu Drogowego zobligowane są do wydania stosownych decyzji o wymierzeniu sankcji; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 193 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie. W przypadku gdy Sąd powziął wątpliwość co do zgodności przepisów sankcjonujących dwukrotnie na podstawie u.t.d. i p.r.d. tego samego zachowania karą pieniężną, z Konstytucją, powinien zwrócić się z odpowiednim zapytaniem do Trybunału Konstytucyjnego, gdyż odpowiedź na to zapytanie miała wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; 4. naruszenie przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1, art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 189a § 2, art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. (Dz.U. z 2018 r., poz.2096 z późn. zm.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy powinny w rozpatrywanej sprawie na podstawie art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, podczas gdy przepis art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. wprost wyłącza stosowanie całego Działu IVa k.p.a. w sytuacji uregulowania w odrębnych przepisach przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, a takie przesłanki zostały uregulowane zarówno w przepisach p.r.d., tj. w art. 140aa ust. 4, jak i w przepisach u.t.d, tj. art. 92b i art. 92c. Zastosowanie zatem przez organy przesłanek do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej określonych w art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. mogłoby je narazić na zarzut wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa; 5. naruszenie przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1, art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy nie rozważyły możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej podczas, gdy w treści decyzji organu II instancji wskazano, dlaczego organ nie może zastosować zapisów art. 189f k.p.a. oraz rozważono przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 140aa ust. 4 p.r.d.; 6. naruszenie prawa materialnego- niewłaściwe zastosowanie art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. podczas gdy przepis art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. wprost wyłącza stosowanie całego Działu IVa k.p.a. w sytuacji uregulowania w odrębnych przepisach przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, a takie przesłanki zostały uregulowane w art. 140aa ust. 4 p.r.d. i jednocześnie uznanie, że decyzja GITD z 18 lipca 2019 r. nr BP.501.891.2019.0155.BD2.5110, którą utrzymano w mocy decyzję K-PWITD z 9 maja 2019 r. nr WITD.DI.0152.II0087/31/19 o nałożeniu kary za popełnienie naruszenia określonego w lp. 10.2.4. załącznika nr 3 do u.t.d. niemal stanowi "prawomocną decyzję" w rozumieniu tego przepisu, co powinno skutkować rozważeniem możliwości zawieszenia postępowania przez organ, podczas gdy decyzja ta nie spełnia przesłanek określonych w definicji decyzji prawomocnej – art. 16 § 3 k.p.a., a przesłanki zawieszenia postępowania zostały enumeratywnie wskazane w art. 97 oraz art. 98 k.p.a. W oparciu o powyższe zarzuty GITD wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA, zasądzenie od strony na rzecz organu kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu powołał argumenty na poparcie zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona wnosiła o oddalenie skargi kasacyjnej, obciążenie organu kosztami postępowania kasacyjnego oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Obecny na rozprawie przed NSA w dniu 29 czerwca 2023 r. pełnomocnik organu podtrzymał zarzuty skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna organu jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek nie wszystkie jej zarzuty zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na obydwu podstawach przewidzianych w art. 174 p.p.s.a., tj. zarówno na naruszeniu prawa materialnego (pkt 1), jak i na naruszeniu przepisów postępowania, które zdaniem organu - miało istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Zarzucane naruszenie przepisów postępowania w zakresie badania i oceny okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy związane jest w sposób bezpośredni z dokonaną wykładnią prawa materialnego, które miało wpływ na zakres prowadzonego postępowania dowodowego, jakie w tego rodzaju sprawach powinno zostać przeprowadzone przez organy. Komplementarny charakter zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej powoduje, że wymagają one łącznego rozpatrzenia. Mając na uwadze treść zarzutów kasacyjnych oraz ich uzasadnienie należy wskazać, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie odnosi się do oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji GITD w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia ocenił, że decyzja ta, jak i poprzedzająca ją decyzja K-PWITD są niezgodne z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że okoliczności popełnienia naruszenia przez przewoźnika nie były sporne i dawały podstawę do nałożenia na stronę kary pieniężnej 15.000 zł jak za brak zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach, wobec przekroczenia dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej oraz dopuszczalnej masy całkowitej czteroosiowego samochodu ciężarowego, który będąc w tej sytuacji pojazdem nienormatywnym poruszał się po drodze publicznej bez zezwolenia. Sąd I instancji natomiast zarzucił organowi niedostateczne rozważenie możliwości zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. i brak odstąpienia od nałożenia wspomnianej kary, mimo tożsamości zachowania, za które nałożono dwie kary: w postępowaniu zakończonym decyzją wydaną na podstawie przepisów p.r.d. oraz w postępowaniu zakończonym decyzją na podstawie u.t.d. Przeciwnego zdania był skarżący kasacyjnie organ, według którego Dział IVa k.p.a. i tym samym art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. nie miał zastosowania w kontrolowanej sprawie, gdyż z mocy art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. zostało wyłączone stosowanie całego Działu IVa k.p.a. (zarzut z pkt 6. petitum skargi kasacyjnej) w sytuacji wyczerpującej regulacji art. 140aa ust. 4 p.r.d. Ponadto nie doszło do podwójnego ukarania strony wskutek kontroli drogowej przeprowadzonej 28 lutego 2019 r. i stwierdzonych podczas niej naruszeń, gdyż każda z ustaw: p.r.d. i u.t.d. sankcjonuje karą pieniężną inny charakter naruszeń. Na gruncie u.t.d. administracyjnej karze pieniężnej podlega bowiem wykonywanie przewozu drogowego lub innych czynności związanych z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego – które polega, między innymi, na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalne parametry zostały przekroczone, to na gruncie p.r.d. kara pieniężna – której wysokość, jest determinowana kategorią zezwolenia, którym nie legitymuje się podmiot wykonujący przejazd – jest nakładana za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia. Odpowiadając na zarzuty skargi kasacyjnej trzeba w punkcie wyjścia podnieść, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., na gruncie którego oraz na warunkach nim określonych została ustanowiona instytucja odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Jakkolwiek z systematyki wewnętrznej ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego wynika, że przywołany przepis prawa usytuowany został w jej Dziale IVa, zatytułowanym "Administracyjne kary pieniężne", to jednak trzeba stwierdzić, że z tego właśnie powodu wykładnia art. 189f § 1 k.p.a. nie może pomijać potrzeby odwołania się do argumentu jego wykładni systemowej. Zwłaszcza, że zakres stosowania przepisów tego Działu k.p.a. wyznacza jej art. 189a, stanowiąc w § 1, że w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu; w § 2, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej – przepisów wymienionego Działu w tym zakresie nie stosuje się. Z przywołanej regulacji – i abstrahując od § 3 art. 189a k.p.a., który wyłącza stosowanie przepisów wymienionego działu ustawy z określonych nim powodów, innych jeszcze, niż wymienione powyżej – jednoznacznie wynika, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych § 2 jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy tego działu nie mają zastosowania, a nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach Działu IVa, to jest, aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach wymienionego Działu, co oznacza, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach Działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis Działu IVa nie ma zastosowania (por. A. Wróbel, art. 189a k.p.a., t. 7, w: Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2023). Uwzględniając powyższe trzeba stwierdzić, że opinia Sądu I instancji odnośnie potrzeby zastosowania przez organy art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. w rozpatrywanej sprawie nie może być uznana za prawidłową, co słusznie podnosił skarżący kasacyjnie GITD. W rozpatrywanej sprawie nie zaktualizowały się bowiem określone art. 189a § 2 k.p.a. przesłanki zastosowania instytucji, o której mowa w art. 189f k.p.a. Z przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 189a § 2 k.p.a. in fine, a mianowicie z art. 140aa ust. 4 p.r.d. wynika, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że ten podmiot: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Jeżeli z przywołanego art. 140aa ust. 4 p.r.d. wynika, że w warunkach nim określonych nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 140aa ust. 1, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że jako przepis odrębny w relacji do przepisów Działu IVa k.p.a. reguluje on zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a. Konsekwencją jego zastosowania jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika tego nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. Stosowanie art. 140aa ust. 4 p.r.d. w praktycznym wymiarze ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana, a – jak podkreślono na wstępie – dla przyjęcia, że przepisy Działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w § 2 art. 189a k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych i nie jest przy tym istotne to, że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny (por. wyroki NSA z: 28 września 2021 r. o sygn. akt II GSK 248/21, II GSK 375/21, II GSK 717/21; opubl. podobnie jak dalej cytowane: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z przedstawionych powodów zarzut zgłoszony w pkt 6 petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez WSA art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. w powiązaniu z art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., należało uznać za usprawiedliwiony. Bez względu na to, że nie było podstaw do stosowania art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., to zalecanie przez WSA organom zawieszenia postępowania do momentu uprawomocnienia się decyzji wcześniejszej, w celu rozważenia zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. nie tylko naruszało art. 16 § 3 k.p.a. (Decyzje ostateczne, których nie można zaskarżyć do sądu, są prawomocne.), art. 97 i art. 98 k.p.a. określające przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego, ale i powołany art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż w chwili rozstrzygania przez organ wcześniejsza decyzja powinna już być prawomocna, jak wynika z literalnego brzmienia omawianego przepisu, a strona wzywana, powinna w rozsądnym terminie przedstawić dowody wykazujące okoliczności (już istniejące) wymienione w tym przepisie. Za zasadny należało także uznać zarzut ujęty w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 92a ust. 7 pkt 2 u.t.d. w zw. z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) p.r.d. wskutek przyjęcia przez WSA, że doszło do podwójnego ukarania strony za to samo zachowanie. Z faktu, że w związku z przeprowadzeniem kontroli w tym samym czasie na ten sam podmiot nałożono kary pieniężne nie można wyprowadzić poglądu, że doszło podwójnego ukarania skarżącego za ten sam czyn, jak wywodził WSA. Równocześnie niezrozumiała jest zmiana stanowiska przez GITD, który w decyzji jako podstawę faktyczną przyjął naruszenie dopuszczalnych norm odnośnie nacisku na podwójnej osi napędowej oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu i każde z przekroczeń przewyższało o ponad 20 % dopuszczalne normy, podczas gdy w skardze kasacyjnej twierdził, że karę na podstawie przepisów p.r.d. wymierzono wyłącznie za przekroczenie nacisku na podwójnej osi i nie było ono związane z przekroczeniem dopuszczalnej masy całkowitej, za co z kolei ukarano stronę na podstawie u.t.d. Jakby organ obawiał się, że zostanie uznany za prawidłowy zarzut podwójnego ukarania strony. Bez względu na opisaną, nieuzasadnioną zmianę stanowiska przez GITD w skardze kasacyjnej i nie wywierająca wpływu na wynik sprawy, należy wyjaśnić, że na gruncie u.t.d. (art. 92a ust. 1 w związku z lp. 10.2 załącznika nr 3), administracyjnej karze pieniężnej 10.000 zł podlega wykonywanie przewozu drogowego lub innych czynności związanych z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, które polega między innymi na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalna masa całkowita powyżej 12 t, została przekroczona o co najmniej 20% Przy tym, rekonstrukcja podmiotowych znamion tego deliktu (co jest istotne w świetle treści art. 92a ust. 7 u.t.d.) nie może pomijać przepisów art. 4 pkt 1, pkt 2, pkt 3 oraz pkt 6a wymienionej ustawy, na gruncie których, odpowiednio definiowane są pojęcia: "krajowego transportu drogowego", "międzynarodowego transportu drogowego", "transportu drogowego" oraz "przewozu drogowego". W tej mierze, nie można pomijać również konsekwencji wynikających z art. 1 u.t.d., który określa przedmiotowy zakres jej zastosowania, którym, między innymi, objęte są zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego oraz międzynarodowego transportu drogowego. Z kolei p.r.d., zgodnie z art. 1 ust. 1 reguluje zasady ruchu na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu; zasady i warunki dopuszczenia pojazdów do tego ruchu, a także działalność właściwych organów i podmiotów w tym zakresie; wymagania w stosunku do innych uczestników ruchu niż kierujący pojazdami; zasady i warunki kontroli ruchu drogowego (art. 1 ust. 1). Ustawodawca w ustawie tej wprowadził również szereg przepisów o charakterze sankcji administracyjnej, m.in. karze pieniężnej podlega przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia (art. 140aa ust. 1), a kara ta nakładana jest, między innymi, na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 pkt 1). W rozumieniu art. 2 pkt 35a p.r.d., pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach tej ustawy. Z kolei z art. 64 ust. 1 p.r.d. – do którego odsyła art. 140aa ust. 1 tego aktu – wynika, że ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu oraz zachowania szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem nienormatywnym. Wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, określa zaś tabela stanowiąca załącznik nr 1 do ustawy (art. 64 ust. 3). Przepis art. 140ab ust. 1 p.r.d. stanowi zaś, że określona nim wysokość administracyjnej kary pieniężnej za delikt, o którym mowa w art. 140aa ust. 1, jest determinowana kategorią zezwolenia, którym nie legitymuje się podmiot wykonujący przejazd, a którego posiadanie jest warunkiem koniecznym wykonywania tego przejazdu w sposób zgodny z prawem (pkt 1-3). Przy tym, wysokość kary pieniężnej za brak zezwolenia kategorii VII uzależniona jest od określonego procentowo stopnia przekroczenia dopuszczalnej wartości nacisku jednej lub wielu osi, rzeczywistej masy całkowitej lub wymiarów pojazdu, co w przypadku, gdy jest ona wyższa niż 20% powoduje nałożenie kary w wysokości 15.000 zł. Zatem, odrębne, a co za tym idzie różne zakresy normowania przywołanych powyżej ustaw: u.t.d. i p.r.d., co jasno i wyraźnie wynika z zestawienia ich przepisów, nie mogą pozostawać bez wpływu na wniosek, że ustawy te realizują odrębne cele oraz chronią inne dobra i interesy prawne (por. wyrok NSA z 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 248/21, 23 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1667/21). Stąd też odnosząc się do spornej w sprawie kwestii stwierdzić należy, że delikt administracyjny przypisany stronie w rozpatrywanej sprawie nie był tożsamy deliktowi przypisanemu jej na podstawie u.t.d., a co za tym idzie, że nie były również tożsame zachowania, z powodu których każdy z tych deliktów został stronie skarżącej przypisany. Na gruncie u.t.d. administracyjnej karze pieniężnej podlega wykonywanie przewozu drogowego lub innych czynności związanych z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego – które polega, między innymi, na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej o 20%. Natomiast na gruncie p.r.d., kara pieniężna – której wysokość, jest determinowana kategorią zezwolenia, którym nie legitymuje się podmiot wykonujący przejazd – jest nakładana za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia. Zauważyć też trzeba, że o ile w odniesieniu do drugiej sprawy konieczne jest ustalenie dotyczące istnienia obowiązku posiadania przez podmiot wykonujący przejazd zezwolenia określonej kategorii oraz naruszenia tego obowiązku, to ustalenie to nie jest już jednak konieczne – albowiem nie byłoby ono w ogóle przydatne – w odniesieniu do pierwszego z nich, gdyż ta okoliczność jest prawnie obojętna dla oceny o ziszczeniu się lub nie znamion tego deliktu (por. wyroki NSA z: 20 kwietnia 2023 r. sygn. akt II GSK 225/20; 15 września 2022 r., sygn. akt II GSK 698/21, powołany wyżej wyrok II GSK 717/21). Kwestionowane przez Sąd I instancji rozwiązanie zostało wprowadzone ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. poz. 1481) i wynikało z konieczności wypełnienia przez Polskę zobowiązań nałożonych przez rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady – w zakresie unormowań dotyczących kwalifikacji naruszeń dotyczących przewozu drogowego. Wszystkie zaproponowane zmiany w załącznikach były niezbędne do prawidłowej implementacji prawa Unii Europejskiej. Jednocześnie przyjęto zmiany u.t.d. mające na celu wdrożenie przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015 r. zmieniającej dyrektywę Rady 96/53 ustanawiającą dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym (Dz. Urz. UE L 115 z 06.05.2015, str. 1; dalej: dyrektywa 2015/719). Przy czym przepisy rozporządzenia (UE) 2016/403 stosuje się bezpośrednio w państwach członkowskich Unii Europejskiej od dnia 1 stycznia 2017r., zaś wdrożenie postanowień dyrektywy 2015/719 do krajowego porządku prawnego państw członkowskich Unii Europejskiej, zgodnie z art. 2 ust. 1 tej dyrektywy, powinno nastąpić do dnia 7 maja 2017 r. (por. uzasadnienie projektu ww. ustawy, druk sejmowy VIII.2459). Gdy chodzi o wdrożenie dyrektywy 2015/719, w Preambule nakazywała, aby państwa członkowskie rozwiązały problem naruszeń związanych z przeciążeniem pojazdów, aby uniknąć zakłóceń konkurencji i zapewnić bezpieczeństwo na drogach (motyw 12), a w celu zapewnienia zgodności z dyrektywą, państwa członkowskie powinny określić przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszeń tej dyrektywy, a sankcje powinny być skuteczne, niedyskryminujące, proporcjonalne i odstraszające (motyw 14). Organ odwoławczy obszernie wyjaśnił, dlaczego brak było podstaw do przyjęcia, że doszło do podwójnego karania za ten sam delikt, co Sąd I instancji podważał, ale nieskutecznie. Sąd kasacyjny podziela stanowisko GITD zaprezentowane w decyzji, gdyż, jak już wskazano, nie wytłumaczył logicznie zmiany co do ustaleń, zgłoszonej w skardze kasacyjnej. Zmiana ta nie miała wpływu na wynik sprawy, gdyż każde z naruszeń stwierdzonych podczas kontroli 28 lutego 2019r. niezależnie stanowić mogło podstawę nałożenia kary za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia kategorii VII. Należy wyjaśnić ponadto, że wprowadzenie nieakceptowanej przez WSA odpowiedzialności było konieczne do prawidłowej transpozycji do porządku krajowego rozporządzenia 2016/413 oraz wdrożenia dyrektywy 2015/719 (por. uzasadnienie ww. ustawy z 5 lipca 2018 r., druk sejmowy VIII.2549). Dlatego należało uwzględnić zarzut zgłoszony w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej. Zasadność zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego była wystarczająca do uchylenia zaskarżonego wyroku. Z powołanymi zarzutami powiązane był zarzuty naruszenia przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1, art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 189a § 2, art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. oraz w związku z art. 107 § 3 k.p.a. (zarzut z pkt 4. i 5. petitum skargi kasacyjnej). Organ w kwestionowanej decyzji porównał treść regulacji Działu IVa k.p.a. z treścią art. 140aa ust. 4 p.r.d. i doszedł do prawidłowego wniosku, że wyłączone jest stosowanie przepisów Działu IVa k.p.a. do wspominanej regulacji art. 140aa ust.4 p.r.d., co WSA kwestionował, a co wiązało się z nakazaniem przez WSA uzupełnienia postępowania dowodowego przez organy w zakresie, który wychodził poza granice sprawy. Dlatego należało uznać je zasadne. Natomiast nie można było podzielić stanowiska organu zgłoszonego w zarzutach z pkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej naruszenia art. 7 i art. 193 Konstytucji RP. Sąd nie podnosił naruszenia przez organy wspomnianych przepisów. W sytuacji naruszenia przepisów prawa materialnego przez WSA, co miało wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. należało uchylić zaskarżony wyrok (pkt 1 wyroku). Mając na uwadze, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, zwłaszcza że GITD w decyzji zawarł obszerne stanowisko co do relacji między regulacjami Działu IVa k.p.a. i jego przepisów a art. 140aa ust. 4 p.r.d., dlatego na mocy art. 188 i art. 151 p.p.s.a. skargę oddalono, o czym rozstrzygnięto w pkt 2 wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 3 wyroku, na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 z późn. zm.).