II GSK 622/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Protokolant asystent sędziego Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej V. S.A. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 245/22 w sprawie ze skargi V. S.A. z siedzibą w S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 grudnia 2021 r. nr DT-ZT.ZS.2020.00143.323.2021.15.mlaw w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 lipca 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 245/22, oddalił skargę V. S.A. z siedzibą w S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 grudnia 2021 r. nr DT-ZT.ZS.2020.00143.323.2021.15.mlaw w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. I W dniu 7 grudnia 2019 r. pod numerem Z.507769 został zgłoszony przez V. Sp. z o.o. z siedzibą G. (dalej: zgłaszający) słowny znak towarowy VORTEX, przeznaczony dla towarów i usług: - klasa 9: urządzenia do komunikacji; urządzenia do przetwarzania, rejestracji, transmisji oraz obróbki dźwięku i/lub obrazu; przetworniki sygnału analogowo-cyfrowe; aparatura interfejsowa do komputerów; interfejsy komputerowe; oprogramowanie diagnostyczne i testowe; oprogramowanie komunikacyjne i sieciowe; oprogramowanie do niezawodności oprogramowania; oprogramowanie do optymalizacji; oprogramowanie do uniwersalnego interfejsu urządzenia peryferyjnego [UPIJ; oprogramowanie systemowe i do wspierania systemu; oprogramowanie sprzętowe; oprogramowanie do wyświetlania wideo; oprogramowanie do zdolnej diagnostyki; oprogramowanie graficznego interfejsu użytkownika; oprogramowanie interfejsów; oprogramowanie komputerowe, które wspomaga komputery w rozmieszczaniu równoległych aplikacji i wykonywaniu równoległych obliczeń; oprogramowanie pośredniczące do zarządzania funkcjami oprogramowania w urządzeniach elektronicznych; oprogramowanie sterujące serwerem umożliwiającym dostęp do sieci; oprogramowanie systemowe; oprogramowanie użytkowe, do zabezpieczania i kryptografii; programy do sieciowych systemów operacyjnych; sterowniki urządzeń i oprogramowania wbudowanego w urządzenia; - klasa 38: usługi telekomunikacyjne; radiowa łączność mobilna; dostarczanie i wynajem infrastruktury i sprzętu telekomunikacyjnego; udostępnianie urządzeń łącznościowych drogą radiową. W dniu 23 marca 2020 r. do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Urząd Patentowy, UP, organ) wpłynął sprzeciw wniesiony przez V. AG, K., N. (dalej: wnoszący sprzeciw) wobec zgłoszenia spornego znaku towarowego. Wnoszący sprzeciw - powołując się na art. 1321 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. 2020 r. poz. 286 ze zm.; dalej: p.w.p.) - wskazał, że jest uprawniony do znaków towarowych: słownego Vortex Energy R.323489 oraz słowno-graficznego vortex Energy R.321141, w klasach: 9, 11, 35, 37, 39, 40 i 42, chronionych z uprzednim pierwszeństwem od 4 kwietnia 2017 r. Ponadto, zarzucił oznaczeniu kolizję wynikającą z identyczności oznaczenia zgłoszonego i podobieństwa oznaczonych towarów z klasy 9 oraz komplementarnych do tych towarów usług z klasy 38. W odniesieniu do podobieństwa towarów wnoszący sprzeciw wyjaśnił, że składają się na nie podobne towary i komplementarne usługi. Oznaczone towary są w wzajemnych relacjach zarówno w zakresie kanałów dystrybucji, jak i ich przeznaczenia oraz użytkowania przez konsumenta. Urządzenia wedle wcześniejszego znaku są bowiem sterowane komputerowo. Jednocześnie przedstawił tabelę zestawiającą po lewej stronie towary i usługi znaku zgłoszonego, zaś po prawej towary i usługi znaków przeciwstawionych. W uzasadnieniu sprzeciwu w odniesieniu do podobieństwa znaków wskazano, że są one identyczne oraz są identycznie postrzegane i zapamiętywane przez konsumentów. Wywierają identyczne wrażenie na konsumentach, dla towarów, które są przeznaczone dla tych samych konsumentów oraz obejmują tożsamy asortyment sprzedawany przez te same kanały dystrybucji. W odniesieniu do prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd wnoszący sprzeciw wskazał, że konsumenci dokonując zakupu towarów oznaczonych wcześniejszym znakiem towarowym VORTEX ENERGY, dotyczących urządzeń do pozyskiwania energii ze źródeł odnawialnych mogą sądzić, iż oznaczone późniejszym znakiem towarowym urządzenia komunikacyjne pochodzą od tego samego podmiotu. W urządzeniach elektrycznych, w tym do pozyskiwania energii elektrycznej stosuje się bowiem komponenty telekomunikacyjne do nadzoru i komunikacji zdalnej. Ponadto, mylne w stosunku do konsumenta może być także oznaczenie usług telekomunikacyjnych spornym znakiem towarowym. Konsument może bowiem sądzić, iż oznaczone usługi pochodzą od podmiotu, od którego nabył on urządzenia do pozyskiwania energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, i uzupełnieniem oferty są usługi telekomunikacyjne oznaczone spornym znakiem. Wskazał, że pojawienie się w obrocie znaku identycznego "VORTEX", może sugerować, że znak ten jest tylko odmianą wcześniejszych znaków towarowych, lub należy do kolejnego z serii, zarejestrowanych na rzecz wnoszącego sprzeciw. W odpowiedzi na sprzeciw zgłaszający wniósł o jego oddalenie w całości. Według zgłaszającego w sprawie nie zachodzi identyczność oznaczeń, z uwagi na fakt, że znak zgłoszony w warstwie słownej przedstawia słowo VORTEX, zaś znaki przeciwstawione słowa VORTEX ENERGY. Jeden ze znaków wcześniejszych jest dodatkowo znakiem słowno-graficznym i przedstawia dodatkową grafikę. Postać tych znaków nie jest więc identyczna. Dodatkowo wskazał, że nie zachodzi również identyczność towarów i usług tych znaków. Zestawił wcześniejsze znaki towarowe służące do oznaczenia towarów i usług z klas 9, 11, 35, 37, 39, 40 oraz 42 ze spornym znakiem który został zgłoszony dla towarów i usług z klasy 9 i 38. Z zestawienia wynika, że jakakolwiek zbieżność towarów czy usług nie zachodzi. W szczególności żaden z towarów wymienionych w klasie 9 w wykazach towarów wcześniejszych znaków towarowych nie jest identyczny lub podobny do towarów objętych zgłoszeniem spornego znaku towarowego. W kolejnych pismach strony podtrzymywały konsekwentnie swoje stanowiska. Decyzją z dnia 17 lutego 2021 r. Urząd Patentowy - działając na podstawie art. 1321 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 15223 ust. 2 p.w.p. - oddalił wniesiony sprzeciw. Organ w pierwszej kolejności ustalił, iż odbiorcami towarów z klasy 9 będą z jednej strony konsumenci, jak i podmioty profesjonalne - przedsiębiorcy. Urząd Patentowy stwierdził, że zgłoszone w klasie 9 towary spornego znaku towarowego nie są ani podobne, ani identyczne z towarami i usługami znaków wcześniejszych Vortex Energy R.323489, Vortex Energy R.321141 w klasie 9, 11, 35, 37, 39, 40 i 42. Towary i usługi znaków wcześniejszych dotyczą sektora szeroko pojętej branży energetycznej Towary te mają więc zupełnie inne przeznaczenie niż towary znaku zgłoszonego V0RTEX Z.507769, które przeznaczone są do szeroko pojętej komunikacji pomiędzy urządzeniami komputerowymi, a także do nadania określonych użyteczności urządzeniom, poprzez odpowiednie oprogramowanie. Usługi z klasy 38 są z kolei - zdaniem UP - po części skierowane są do ogółu społeczeństwa, po części zaś do profesjonalnych przedsiębiorców. Organ stwierdził, że nie są one ani podobne, ani identyczne z towarami i usługami znaków wcześniejszych Vortex Energy R.323489, Vortex Energy R.321141 w klasie 9, 11, 35, 37, 39, 40 i 42. Usługi znaku zgłoszonego zalicza się do usług branży telekomunikacyjnej, zaś usługi znaków wcześniejszych to usługi związane z branżą energetyczną i budowlaną oraz usługi związane z prowadzeniem i zarządzaniem działalnością w branży energetycznej. Są to wszelkiego rodzaju usługi związane z prowadzeniem, zarządzaniem i promocją działalności gospodarczej, zakreślone do działalności gospodarczej w branży energetycznej, a także sprzedaż urządzeń związanych z pozyskiwaniem odnawialnych źródeł energii (klasa 35), również usługi budowlane i montażu związane z branżą energetyczną, ale również szeroko pojętą branżą budowlaną, ponieważ w skład tych usług wchodzą również prace wykończeniowe, nadzoru budowlanego, budowa dróg, wynajem maszyn budowlanych (klasa 37). Usługi znaków wcześniejszych to również usługi związane z dostarczaniem i dystrybucją energii elektrycznej, paliw płynnych i gazu ziemnego i transport tych towarów (klasa 39), jak również usługi w zakresie wytwarzania i przetwarzania energii elektrycznej, również z odnawialnych źródeł energii takich jak wiatr, para wodna, woda, oraz usługi w zakresie obróbki metali i tworzyw sztucznych czy utylizacji odpadów (klasa 40). Wreszcie usługi znaków wcześniejszych to usługi projektowania budynków, instalacji elektrycznych, badań geologicznych w zakresie elektrowni wiatrowych, ochrony środowiska, także pomiary geodezyjne, architektura krajobrazu, opinie i analizy w zakresie budownictwa, planowania urbanistycznego i doradztwo i projektowanie w zakresie ochrony środowiska (klasa 42). Urząd Patentowy ocenił podobieństwo towarów i usług znaku zgłoszonego VORTEX Z.507769 w klasie 9 i 38 do towarów i usług znaków wcześniejszych Vortex Energy R.323489, Vortex Energy R.321141 w klasie 9, 11, 35, 37, 39, 40 i 42 i stwierdził brak takowego podobieństwa, oraz co ważniejsze w kontekście przesłanek z art. 1321 ust. 1 pkt 2 p.w.p. - brak identyczności tych towarów i usług. Stwierdzenie identyczności towarów i usług jest jedną z koniecznych przesłanek z art. 1321 ust. 1 pkt 2 p.w.p. W przypadku braku jej stwierdzenia uznaje się, że nie zachodzi kolizja znaków, w tym zakresie. Dlatego też, wobec braku identyczności towarów i usług znaku zgłoszonego i znaków przeciwstawionych, organ oddalił sprzeciw w całości, wobec niespełnienia przesłanek z art. 1321 ust. 1 pkt 2 p.w.p. Na skutek wniosku wnoszącego sprzeciw o ponowne rozpatrzenie sprawy - decyzją z dnia 20 grudnia 2021 r. - Urząd Patentowy utrzymał w mocy swoją decyzję. W uzasadnieniu powtórzył tezy zaskarżonej decyzji, wskazując na właściwe jego zdaniem ustalenie osoby przeciętnego konsumenta, należącego do ogółu społeczeństwa, bez względu na wykształcenie czy też status materialny. Organ w oparciu o wcześniejsze ustalenia w swoim stanowisku poniósł brak podobieństwa pomiędzy towarami i usługami spornych oznaczeń, będącego niezbędną przesłanką do uznania sprzeciwu za zasadny. Organ podniósł, że pomimo tego samego kręgu odbiorców towarów z klasy 9 nie zachodzi konkurencyjność towarów. W odniesieniu do spornych usług z klasy 38 urząd przyjął brak ich podobieństwa, komplementarności bowiem usługi telekomunikacyjne nie są podobne do usług związanych z obrotem energią elektryczną. Argumentację w zakresie oceny organ dokonał powołując się na osobę rzeczonego przeciętnego konsumenta. Stanowisko organu zostało poparte przytoczonymi poglądami nauki prawa w tym orzecznictwa. WSA wskazanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę wniesioną przez wnoszącego sprzeciw. Sąd I instancji przypomniał, że art. 1321 ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p. określa tzw. względną przeszkodę udzielenia prawa ochronnego i, jak podkreśla się w literaturze przedmiotu, jest to klasyczna przeszkoda w udzieleniu praw wyłącznych. Generalnie przepis ten ma na celu ochronę obrotu gospodarczego (w tym interesów uprawnionych przedsiębiorców) przed możliwością wywołania błędu co do pochodzenia towaru. Pierwszoplanową funkcją znaku towarowego jest bowiem funkcja oznaczenia pochodzenia towaru (usługi), czyli funkcja odróżniania. Znak wskazuje, że towar nim opatrzony pochodzi z przedsiębiorstwa osoby używającej tego znaku albo z innych przedsiębiorstw związanych z nim organizacyjnie, gospodarczo lub prawnie w sposób, który ma wpływ na powstanie lub zbyt towarów ze znakiem. Z kolei ustalenie ryzyka błędu co do źródła pochodzenia towarów i/lub usług będzie polegało na określeniu wypadkowej identyczności (podobieństwa) towarów i/lub usług oznaczanych przeciwstawionymi znakami towarowymi oraz identyczności (podobieństwa) samych oznaczeń. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji uznał, że w rozpoznawanej sprawie Urząd Patentowy szczegółowo w obydwu swoich decyzjach uzasadnił brak możliwości występowania przeciwstawionych towarów na tożsamym rynku, gdyż będą one rozprowadzane różnymi kanałami oraz kierowane do różnych odbiorców. Zgłoszone w klasie 9 towary nie są bowiem ani podobne, ani identyczne z towarami i usługami znaków wcześniejszych Vortex Energy R.323489, Vortex Energy R.321141 w klasie 9,11, 35, 37, 39, 40 i 42. Niewątpliwie towary i usługi znaków wcześniejszych dotyczą sektora szeroko pojętej branży energetycznej. Towary te mają więc zupełnie inne przeznaczenie, niż towary znaku zgłoszonego VORTEX Z.507769, które przeznaczone są do szeroko pojętej komunikacji pomiędzy urządzeniami komputerowymi, a także do nadania określonych użyteczności urządzeniom, poprzez odpowiednie oprogramowanie. Podobnie jak zgłoszone w klasie 38 towary nie są ani podobne, ani identyczne z towarami i usługami znaków wcześniejszych Vortex Energy R.323489, Vortex Energy R.321141 w klasie 9, 11, 35, 37, 39, 40 i 42. Usługi znaku zgłoszonego zalicza się do usług branży telekomunikacyjnej, zaś usługi znaków wcześniejszych to usługi związane z branżą energetyczną i budowlaną oraz usługi związane z prowadzeniem i zarządzaniem działalnością w branży energetycznej. Nie można także stwierdzić komplementarności ww. towarów i usług, gdyż chronione przeciwstawionymi znakami dobra ani się nie przenikają, z uwagi na odrębne przeznaczenie, ani nie uzupełniają (zastępują) na rynku, ani też nie występują w określnym związku zależności, zwłaszcza, że nie można uznać za zasadny w zakresie ich funkcjonalności argumentu odnośnie konieczności wykorzystywania oprogramowania komputerowego. Sąd I instancji podzielił stanowisko UP, że nabywcą towarów i usług zgłoszonego oznaczenia będzie osoba, która chce mieć dostęp do sieci telefonicznej czy internetowej bądź telewizyjnej. Będzie to zatem odbiorca, taki jak osoba indywidualna bądź instytucja, poszukująca dostawcy usług telekomunikacyjnych. Wcześniejsze znaki towarowe w klasie 11 i 37, 39 i 42 są w całości poświęcone instalacji urządzeń fotowoltaicznych, których odbiorcami będą właściciele budynków, którzy chcą dokonać modernizacji poprzez inwestycję w odnawialne źródła energii. Usługi w klasie 35 wcześniejszych znaków są częściowo również związane z zarządzeniem energią, tj. handlem, promocją i wyceną. Częściowo także usługi z klasy 35 są ogólnie usługami reklamy, świadczonymi dla przedsiębiorców, którzy poszukują reklamodawców i wsparcia w prowadzonej działalności gospodarczej. Trudno wobec tego uznać, aby wobec siebie miały charakter konkurencyjny. Reasumując WSA stanął na stanowisku, że Urząd Patentowy zarówno nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak i nie uchybił przepisom postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik. II Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła V. S.A. z siedzibą w S. zaskarżając to orzeczenie w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. dokonanie błędnej wykładni art. 132¹ ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p., 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a w zw. z art. 1 p.p.s.a. polegającym na braku kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z przepisem art. 132¹ ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd II instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują. Nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia przepisów postępowania, zawarty w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 w zw. z art. 1 p.p.s.a. Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić na wstępie, że autor skargi kasacyjnej podnosząc naruszenie przepisów postępowania na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. powinien powiązać je z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., a nie jak to nieprawidłowo uczynił z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Wskazane przez kasatora przepisy mają charakter ustrojowy, a nie procesowy. Powołane przepisy nie mieszczą się bezpośrednio w podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a. W konsekwencji, nie mogą one stanowić samodzielnej podstawy zarzutu kasacyjnego. Autor skargi kasacyjnej nie powiązał tych przepisów o charakterze ustrojowym – ani w petitum skargi kasacyjnej ani w jej uzasadnieniu – z naruszeniem konkretnych przepisów postępowania. Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. Zaś przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. określa zakres działania sądów administracyjnych. Natomiast art. 1 p.p.s.a. zawiera definicję legalną sprawy sądowoadministracyjnej. Do naruszenia tych przepisów mogłoby zatem dojść wyłącznie wówczas, gdyby skarga w ogóle nie została przez sąd rozpoznana lub wbrew ustalonym w tych przepisach wymogom sąd administracyjny uchylił się od kontroli działalności administracji publicznej, bądź też zastosował w ramach tej kontroli środki nieprzewidziane w ustawie. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Niezasadny jest również zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. zarzut naruszenia art. 1321 ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p., wskazany w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia tych przepisów poprzez ich błędną wykładnię. Na wstępie, podkreślenia wymaga, że przepisy te nie zostały powiązane z odpowiednimi przepisami procedury sądowoadministracyjnej naruszonymi przez Sąd I instancji. Ponieważ postępowanie przed sądami administracyjnymi reguluje wyłącznie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z tym podnoszonym w skardze kasacyjnej zarzutom powinno nieodłącznie towarzyszyć wskazanie naruszonych przez Sąd I instancji przepisów tej ustawy. Ponadto, sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem, na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd pierwszej instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego kasacyjnie, rozumienia naruszonego przepisu. Autor skargi kasacyjnej tym wymogom nie sprostał. Natomiast, jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej kasator - odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego - w istocie nie zgadza się z oceną braku identyczności towarów i usług znaku towarowego zgłoszonego z towarami i usługami wcześniejszych przeciwstawionych znaków towarowych przez wnoszącego sprzeciw dokonaną przez Urząd Patentowy, a zaakceptowaną przez Sąd I instancji - w oparciu o dwie podstawy sprzeciwu z art. art. 132¹ ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p. Podkreślenia wymaga, że kwestia identyczności lub podobieństwa towarów i usług sygnowanych znakiem t. zgłoszonym z towarami i usługami sygnowanymi przeciwstawionymi znakami towarowymi nie należy do sfery prawa materialnego, lecz przepisów o postępowaniu administracyjnym, gdyż dotyczy stanu faktycznego, a nie prawa. Naruszenie prawa materialnego nie może polegać na wadliwym, kwestionowanym przez stronę ustaleniu faktu (por. wyroki NSA: z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2037/13; z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt I GSK 729/12). Taka polemika skarżącego kasacyjnie w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza kwestionowanie poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego ustalonych faktów oraz ich oceny, czego skutecznie w świetle obowiązujących przepisów prawa regulujących postępowanie kasacyjne uczynić nie można. Wypada w tym miejscu zauważyć, że prawidłowość ustaleń faktycznych oraz ocenę tych ustaleń można zwalczać jedynie za pomocą zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazując przy tym, że określone uchybienia proceduralne mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Nie można natomiast tego skutecznie czynić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), w tym przez kwestionowanie błędnej wykładni tego prawa (por. wyroki NSA: z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt I GSK 482/12; z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 166/11, LEX nr 1082668; z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 662/07, LEX nr 418209; z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 920/07, LEX nr 468874). Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.