II GSK 621/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "A." Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1657/12 w sprawie ze skargi "A." Spółki z o.o. w W. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o dofinansowanie 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od "A." Spółki z o.o. w W. na rzecz Ministra Pracy i Polityki Społecznej 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 listopada 2012 r., o sygn. akt V SA/Wa 1657/12, oddalił skargę [...] na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. I Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. skierowanym do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych [...] (dalej: skarżąca, wnioskodawczyni), zwróciła się o przywrócenie terminu do złożenia wniosku Wn-D za miesiąc listopad 2011 r. Skarżąca wskazała, że wniosek został wysłany z aplikacji [...] w dniu [...] grudnia 2011 r. o godz. 20:15. Program zasygnalizował wysłanie załączników, które znalazły się w folderze "wysłane" (skarżąca dołączyła do wniosku printscreen okna z wysłanymi plikami). System komputerowy nie zasygnalizował błędów w eksporcie pliku i załączników. W dniu [...] grudnia 2011 r. plik został zweryfikowany w [...] (dalej: SODiR). Okazało się, że wniosek Wn-D nie został złożony. Po uzyskaniu tej informacji wykonano kolejną próbę wysłania dokumentów. Według skarżącej "eksport, który się wykonał był jedynie częściowy więc większość plików znajdowała się już (...) w systemie". Podsumowując wnioskodawczyni stwierdziła, iż przedstawiony problem techniczny uniemożliwił jej wykrycie błędów w wykonywanej operacji. W piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r. skarżąca potwierdziła, że uchybienie terminowi nastąpiło wyłącznie wskutek zaistnienia nieprawidłowości natury technicznej, pozostających poza jej kontrolą. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Wn-D) za miesiąc listopad 2011 r. Zdaniem Funduszu, podane przez skarżącą wyjaśnienia nie spełniają przesłanek wymienionych w art. 58 k.p.a. umożliwiających przywrócenie wnioskowanego terminu, gdyż strona nie uprawdopodobniła braku winy w niezachowaniu terminu. Odnosząc się do argumentacji wnioskodawczyni organ I instancji podkreślił, że w przypadku skutecznego przekazania wniosku w formie dokumentu elektronicznego przez teletransmisję danych, wnioskodawca pobiera drogą elektroniczną potwierdzenie wysłanego dokumentu. Informację zwrotną z systemu SODiR beneficjent otrzymuje bezpośrednio po poprawnej weryfikacji merytorycznej dokumentu przez SODiR w zakładce "Korespondencja". W związku z tym beneficjent, po każdorazowym przesłaniu dokumentu deklarowaną formą wymiany danych powinien sprawdzić, czy dokument został poprawnie zweryfikowany przez system. Zatem wnioskodawca wysyłający dokumentację za pośrednictwem systemu SODiR powinien był zapoznać się również z obowiązkami wynikającymi z wyboru ww. formy przekazywania wniosków. Organ podkreślił, że przekazany wydruk "printscreen" mający, w ocenie skarżącej, potwierdzić wysłanie przedmiotowego wniosku w terminie - nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, ponieważ SOD Offline jest aplikacją lokalną, do której Fundusz nie ma dostępu. Następnie organ I instancji wyjaśnił, że SODiR funkcjonuje w sposób zapewniający monitorowanie działań wnioskodawcy dokonywanych za jego pośrednictwem. Możliwe jest zatem sprawdzenie historii logowania wnioskodawcy i każdorazowe określenie zarówno dokładnego terminu podjęcia przez wnioskodawcę aktywności w systemie, jak również określenie rodzaju podjętych działań. Fundusz dokonał sprawdzenia historii logowania skarżącej oraz podjętych przez nią działań w SODiR i stwierdził, iż w dniu [...] grudnia 2011 r. nie logowała się ona w ogóle w tym systemie. Z historii logowania wynika natomiast, że wnioskodawczyni po raz pierwszy próbowała utworzyć i wysłać przedmiotowy dokument w dniu [...] grudnia 2011 r. Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu podzielił całkowicie pogląd organu I instancji, iż strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Powtórzył też argumentację organu I instancji dotyczącą aplikacji SOD OffLine oraz monitorowania logowania i podjętych przez beneficjenta działań w SODiR. Podkreślił, że w dniu [...] grudnia 2011 r. nie odnotowano zakłóceń w pracy tego systemu. Powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym każde niedołożenie należytej staranności przy prowadzeniu własnych spraw świadczy o stopniu zawinienia, co w konsekwencji wyłącza możliwość zastosowania art. 58 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego skarżąca ewidentnie nie dołożyła takiej staranności, ponieważ nie sprawdziła, czy jej wniosek został faktycznie wysłany. Wnioskodawczyni powinna to uczynić pobierając odpowiednie potwierdzenie po wprowadzeniu dokumentu do systemu. W razie niepewności co do skutecznego nadania wniosku drogą elektroniczną istniała możliwość wysłania go za pośrednictwem poczty. Według organ II instancji trudności skarżącej w obsłudze systemu elektronicznego SODiR, a także "oporność" systemu nie stanowią podstaw uzasadniających zastosowanie w sprawie art. 58 §2 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 listopada 2012 r. oddalił skargę. Sąd I instancji podzielił stanowisko Ministra Pracy i Polityki Społecznej, według którego skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, a tym samym nie spełniła niezbędnej przesłanki do przywrócenia terminu, na podstawie art. 58 § 1 k.p.a. W tym kontekście WSA podkreślił, że o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, iż dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Uchybienie terminu może być stronie poczytane jako zawinione przez nią, jeśli strona nie chciała dopełnić czynność w terminie albo chciała czynność dopełnić, lecz nie dopełniła z powodu jakiejś przeszkody, którą mogła przezwyciężyć. W konsekwencji więc brak winy w uchybieniu terminu możemy przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zdaniem Sądu I instancji Minister Pracy i Polityki Społecznej słusznie wskazał, opierając się na historii logowania skarżącej do systemu SODiR (wydruki załączone zostały da akt administracyjnych), że sam fakt logowania się w dniu 20 grudnia 2011 r. nie dawał podstaw do przyjęcia przez skarżącą, że nastąpiło wysłanie wniosku o dofinansowanie. Zgodnie bowiem z art. 26 c ust. 1 pkt 2 i ust. 1 a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2008 r., Nr 14, poz. 92 – dalej: ustawa o rehabilitacji) pracodawca składa Funduszowi wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania, a wniosek ten pracodawca przekazuje w formie dokumentu elektronicznego przez teletransmisję danych oraz pobiera drogą elektroniczną potwierdzenie wysłanego wniosku Pracodawca może przekazać wniosek również w formie dokumentu pisemnego. Zatem w przypadku prawidłowego przekazania wniosku w formie dokumentu elektronicznego pracodawca pobiera potwierdzenie wysłanego wniosku. W tej sytuacji przyjęcie przez skarżącą, że wygenerowany przez system komunikat: "Zapis dokumentu zakończony sukcesem" oznacza prawidłowe wysłanie wniosku drogą elektroniczną jest nieuzasadnione i nie może potwierdzać braku winy w niedopełnieniu terminu do złożenia wniosku. WSA podkreślił, że korzystając z elektronicznej formy wysyłania wniosku o dofinansowanie skarżąca winna była dołożyć należytej staranności w zakresie obsługi SODiR, gdyż w przeciwnym razie mogła skorzystać z alternatywnej formy wysłania wniosku, za pośrednictwem poczty. Sąd I instancji nie podzielił argumentacji skarżącej, wskazującej na wadliwe funkcjonowanie systemu elektronicznego. Według Sądu brak jest bowiem podstaw by przyjąć, że w datach logowania się przez skarżącą w systemie SODiR, system ten działał nieprawidłowo. II Skarżąca wystąpiła ze skargą kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), tj.: 1) naruszenie art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. - zwanej dalej: p.u.s.a.) i z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. i w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a., a także z art. 58 § 1 i 2 k.p.a., polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu postanowienia organu II instancji pomimo, że nie rozważono należycie całego materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, w tym nie wyjaśniono dlaczego nie doszło do pełnego przekazu wniosku skarżącej o symbolu Wn-D za listopad 2011 r., co było okolicznością: - istotną dla rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu w trybie art. 58 k.p.a.; - mającą wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącej polegających na uprawdopodobnieniu uchybienia terminowi przez skarżącą bez jej winy; co w konsekwencji bezzasadnie stanęło u podstaw odmowy przywrócenia skarżącej terminu w trybie art. 58 §1i2 k.p.a. do złożenia wniosku Wn-D - co stanowiło przedmiot postępowania administracyjnego w mniejszej sprawie; 2) naruszenie art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. i art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.. przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej, podniesionych przez skarżącą w skardze zarzutów naruszenia: a) naruszenie art. "58 par." k.p.a. (w istocie skarżącej chodzi o art. 58 § 1 k.p.a.) przez pominięcie, że skarżąca, wbrew tezie postawionej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na stronie 6 - II akapit uwiarygodniła, że dokonywany przez skarżącą, bezspornie w terminie ustawowym, transfer elektroniczny wniosku o symbolu Wn-D napotkał przeszkody, których przewidzieć skarżąca nie mogła, a więc wg. zasady logiki, skoro nie można było przewidzieć przeszkody - wina systemu, to była ona nie do pokonania, co było podnoszone w stanowisku skarżącej w toku całego postępowania administracyjnego; b) art. 61 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r., nr 16, poz. 93 ze zm. – dalej: k.c.) przez nieustosunkowanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku, do tego zarzutu i nieskonfrontowanie ww. zarzutu ze stanowiskiem organu oraz zgromadzonym materiałem dowodowym. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 3) naruszenie art. 61 § 2 k.c. w zw. art. 26 c ust. 1 pkt 2 i ust. 1a ustawy o rehabilitacji w zw. z § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. (Dz. U. z 2009 r. nr 8, poz. 43) poprzez pominięcie wykładni art. 61 § 2 k.c. w przedmiotowej sprawie, który winien być dla Sądu I instancji źródłem domniemania prawnego, w związku z art. 7 k.p.a., że skarżąca przy transferze w terminie ustawowym wniosku Wn-D, jeżeli uchybiła terminowi do jego złożenia, to bez swojej winy, w sytuacji, gdy program potwierdził wysłanie załączników do systemu teleinformatycznego PFRON w wymaganym terminie i system nie zasygnalizował błędów w procesie przekazywania dokumentów, co w konsekwencji doprowadziło do uzasadnionego okolicznościami przekonania skarżącej, iż dokumenty zostały organowi dostarczone w sposób prawidłowy, a w konsekwencji wymusiło na skarżącej, w zaledwie w kilka godzin po dokonanym transferze w terminie ustawowym Wn-D za listopad 2011 r., ponownego transferu wniosku. Argumentację na poparcie zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Wniesiona skarga kasacyjna powołuje obydwie podstawy kasacyjne przewidziane w art. 174 p.p.s.a. Zarzuca się w niej Sądowi I instancji zarówno naruszenie prawa materialnego (pkt 1), jak i naruszenie przepisów prawa procesowego, które - w ocenie strony - miało istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Jak akcentuje się w orzeczeniach sądów administracyjnych w sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania – jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie - w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Nieuzasadnione są zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w pkt I ppkt 1 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. w zw. z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 151 p.p.s.a. Istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za listopad 2011 r., a tym samym, czy spełniła niezbędną przesłankę do przywrócenia terminu, na podstawie art. 58 § 1 k.p.a. Jak wynika z okoliczności sprawy pismem z dnia [...] grudnia 2011 r., skierowanym do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych skarżąca zwróciła się o przywrócenie terminu do złożenia wniosku Wn-D za miesiąc listopad 2011 r. W uzasadnieniu wskazała, że wniosek został wysłany z aplikacji Sod OffLine w dniu [...] grudnia 2011 r. o godz. 20:15. Program zasygnalizował wysłanie załączników, które znalazły się w folderze "wysłane". System komputerowy nie zasygnalizował błędów w eksporcie pliku i załączników. W dniu [...] grudnia 2011 r. plik został zweryfikowany w [...] (SODiR). Okazało się, że wniosek Wn-D nie został złożony. Po uzyskaniu tej informacji wykonano kolejną próbę wysłania dokumentów. Według skarżącej "eksport, który się wykonał był jedynie częściowy więc większość plików znajdowała się już (...) w systemie". Podsumowując wnioskodawczyni stwierdziła, iż przedstawiony problem techniczny uniemożliwił jej wykrycie błędów w wykonywanej operacji. Zatem uchybienie terminowi nastąpiło wyłącznie wskutek zaistnienia nieprawidłowości natury technicznej pozostających poza kontrolą skarżącej. Zdaniem organów administracji, których stanowisko podzielił Sąd I instancji, wskazane przez skarżącą wyjaśnienia nie spełniają przesłanek wymienionych w art. 58 k.p.a., umożliwiających przywrócenie wnioskowanego terminu, gdyż skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w niezachowaniu terminu. Przede wszystkim podkreślono, że w przypadku skutecznego przekazania wniosku w formie dokumentu elektronicznego przez teletransmisję danych, wnioskodawca pobiera drogą elektroniczną potwierdzenie wysłanego dokumentu. Informację zwrotną z systemu SODiR beneficjent otrzymuje bezpośrednio po poprawnej weryfikacji merytorycznej dokumentu przez SODiR w zakładce "Korespondencja". Zatem beneficjent, po każdorazowym przesłaniu dokumentu deklarowaną formą wymiany danych powinien sprawdzić, czy dokument został poprawnie zweryfikowany przez system. Wnioskodawca wysyłający dokumentację za pośrednictwem systemu SODiR powinien był zapoznać się również z obowiązkami wynikającymi z wyboru ww. formy przekazywania wniosków. Ponadto stwierdzono, że SODiR funkcjonuje w sposób zapewniający monitorowanie działań wnioskodawcy dokonywanych za jego pośrednictwem. Możliwe jest zatem sprawdzenie historii logowania wnioskodawcy i każdorazowe określenie zarówno dokładnego terminu podjęcia przez wnioskodawcę aktywności w systemie, jak również określenie rodzaju podjętych działań. Fundusz dokonał sprawdzenia historii logowania skarżącej oraz podjętych przez nią działań w SODiR i stwierdził, iż w dniu [...] grudnia 2011 r. nie logowała się ona w ogóle w tym systemie. Z historii logowania wynika natomiast, że wnioskodawczyni po raz pierwszy próbowała utworzyć i wysłać przedmiotowy dokument w dniu [...] grudnia 2011 r. Odnosząc się do tak zarysowanej istoty sporu należy zauważyć, że pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w jego uchybieniu. W doktrynie uznaje się zgodnie, że kryterium braku winy, jako przesłanka uzasadniająca wniosek o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu danej czynności. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (vide: A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, Zakamycze, 2005 r., s. 398-399 i cyt. tam literatura i orzecznictwo). Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela stanowisko Sądu I instancji, że okoliczności powoływane przez skarżącą w celu uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu, nie stanowią wystarczającej podstawy do jego przywrócenia. W szczególności należy podzielić pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że sam fakt logowania się w dniu [...] grudnia 2011 r. nie dawał podstaw do przyjęcia przez skarżącą, że nastąpiło wysłanie wniosku o dofinansowanie. Stosownie zaś do art. 26 c ust. 1 pkt 2 i ust. 1 a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. pracodawca składa Funduszowi wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania, a wniosek ten pracodawca przekazuje w formie dokumentu elektronicznego przez teletransmisję danych oraz pobiera drogą elektroniczną potwierdzenie wysłanego wniosku Pracodawca może przekazać wniosek również w formie dokumentu pisemnego. Zatem w przypadku prawidłowego przekazania wniosku w formie dokumentu elektronicznego pracodawca pobiera potwierdzenie wysłanego wniosku. W tej sytuacji jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, niepobranie przez skarżącą z systemu potwierdzenia wysłania wniosku i przyjęcie, że wygenerowany przez system komunikat: ,,Zapis dokumentu zakończony sukcesem" oznacza prawidłowe wysłanie wniosku drogą elektroniczną jest nieuzasadnione i nie może potwierdzać braku winy skarżącej w niedopełnieniu terminu do złożenia wniosku. Skarżąca zachowując obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy nie powinna bezkrytycznie przyjąć, że wygenerowany przez system komunikat oznacza prawidłowe wysłanie wniosku drogą elektroniczną. Innymi słowy skarżąca nie dołożyła takiej staranności, ponieważ nie sprawdziła, czy jej wniosek został faktycznie wysłany. Natomiast korzystając z elektronicznej formy wysyłania wniosku o dofinansowanie skarżąca winna dołożyć należytej staranności w zakresie obsługi SODiR w przeciwnym razie mogła skorzystać z alternatywnej formy wysłania wniosku, za pośrednictwem poczty. Ponadto nie może zasługiwać na uwzględnienie argumentacja skarżącej kasacyjnie dotycząca nieprawidłowego działania SODiR w dniu [...] grudnia 2011 r., co w konsekwencji miało uniemożliwić skarżącej wysłanie aplikacji zawierającej wniosek o dofinansowanie. Jak wynika z ustalonego przez organy stanu faktycznego, którego skarga kasacyjna skutecznie nie podważyła, że w dniu [...] grudnia 2011 r. nie odnotowano zakłóceń w pracy SODiR. Zatem brak jest podstaw by przyjąć, że w datach logowania się przez skarżącą w SODiR, system ten działał nieprawidłowo. Wobec powyższego należało uznać, że Sąd I instancji akceptując stanowisko organów orzekających o braku podstaw do przywrócenia terminu do złożenia przedmiotowego wniosku nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. i art. 58 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. art. 151 p.p.s.a., bowiem skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Tym samym wbrew twierdzeniom skarżącej organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i przeprowadziły w sposób prawidłowy postępowanie dowodowe. Za chybione uznać należy również zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Powołane przez kasatora przepisy mają charakter ustrojowy, a sąd administracyjny może je naruszyć wówczas, gdy zaniecha kontroli skutecznie złożonej skargi, rozpozna sprawę nienależącą do jego kognicji, zastosuje środek kontroli inny niż określone w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bądź zastosuje inne niż zgodność z prawem kryterium kontroli działalności administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji nie naruszył tych przepisów, albowiem skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym orzekł w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym. Nie są także zasadne pozostałe zarzuty procesowe. Art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Nie ma żadnych wątpliwości, że tak właśnie stało się przy rozpoznaniu niniejszej sprawy. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie, brak jest również podstaw aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w kwestionowanym zakresie. Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie należy uznać je za niezasadne. Przede wszystkim Sąd I instancji nie mógł naruszyć art. 61 § 2 k.c., ponieważ nie stosował ani też nie dokonywał wykładni tego przepisu, co czyni ten zarzut całkowicie bezzasadnym. Nieusprawiedliwione są również zarzuty naruszenia art. 26 c ust. 1 pkt 2 i ust. 1a ustawy o rehabilitacji oraz § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 8, poz. 43). Należy podkreślić, że stosownie do art. 26 c ust. 1 pkt 2 i ust. 1a ustawy o rehabilitacji w przypadku skutecznego przekazania wniosku w formie dokumentu elektronicznego przez teletransmisję danych, wnioskodawca pobiera drogą elektroniczną potwierdzenie wysłanego dokumentu. W związku z tym beneficjent, po każdorazowym przesłaniu dokumentu deklarowaną formą wymiany danych powinien sprawdzić, czy dokument został poprawnie zweryfikowany przez system. Niezasadny jest również zarzut naruszenia § 5 ust. 4 cyt. rozporządzenia, bowiem skarżąca nie uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za listopad 2011 r. Zgodnie zaś z treścią tego przepisu termin, o którym mowa w ust. 1, przywraca się na prośbę pracodawcy, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.