II GSK 611/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) Protokolant Marta Koźlik po rozpoznaniu w dniu 12 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 354/14 w sprawie ze skargi E. N. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 18 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 354/14, oddalił skargę E. N. na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach z dnia [...] marca 2014 r., w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu 10 maja 2006 r., do Biura Powiatowego ARiMR w S. wpłynął wniosek E. N. o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006. Rolniczka zadeklarowała w nim użytkowanie jedenastu działek rolnych o powierzchni łącznej 135,71 ha. Na podstawie powyższego wniosku Kierownik BP ARiMR w S. decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. przyznał E. N. płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na rok 2006, w łącznej kwocie 80 032,26 zł, na którą składały się 37 493,96 zł z tytułu jednolitej płatności obszarowej oraz 42 538,30 zł z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej. Płatności zostały zrealizowane na rachunek bankowy wnioskodawczyni w dniu 6 grudnia 2006 r. W wyniku przeprowadzonej w dniach 16 i 20 lutego 2007 r. kontroli w gospodarstwie rolnym skarżącej, inspektorzy terenowi stwierdzili nieprawidłowości w postaci nieużytkowania rolniczo działki oznaczonej literą I o powierzchni 1,16 ha, na działce oznaczonej literą K o powierzchni 98 ha, stwierdzono tylko 13 ha deklarowanych traw na gruntach ornych oraz 7,44 ha ugoru, pozostałą powierzchnię tej działki inspektorzy uznali za grunty nieużytkowane rolniczo. Na działce rolnej G o powierzchni 24,00 ha, stwierdzono jedynie 11,76 ha deklarowanej mieszanki zbożowej, a pozostałą powierzchnię inspektorzy uznali za grunt nieużytkowany rolniczo. W dniu [...] czerwca 2007 r. Kierownik BP ARiMR w S. wydał decyzję o uchyleniu decyzji dotychczasowej oraz odmowie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006 z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych, od której strona złożyła odwołanie. W wyniku jego rozpatrzenia organ odwoławczy uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu [...] stycznia 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. wydał decyzję, w której uchylił decyzję o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz odmówił E. N. przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006 z tytułu jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej. Na skutek odwołania strony Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Kielcach w dniu 4 marca 2008 r. ponownie uchylił decyzję organu I instancji przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Dnia [...] czerwca 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. wydał decyzję, w której uchylił decyzję o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz odmówił E.N. przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006 z tytułu jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej. Strona złożyła odwołanie od tej decyzji. Decyzją z [...] września 2008 r. Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Kielcach utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W wyniku wniesienia przez stronę skargi do WSA w Kielcach decyzja ta została uchylona wyrokiem tego Sądu z dnia 29 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Ke 685/08 w części dotyczącej jednolitej płatności obszarowej, w pozostałej zaś części skarga została oddalona. Rozpoznając ponownie sprawę Kierownik BP ARiMR w S. decyzją z [...] lutego 2010 r. uchylił decyzję o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych z [...] listopada 2006 r. oraz odmówił E. N. przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006 z tytułu jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej (z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych). Rozpoznając odwołanie strony organ odwoławczy decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Po rozpoznaniu skargi E. N. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w dniu 11 sierpnia 2010 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 365/10 wydał wyrok, w którym stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji w części dotyczącej uzupełniającej płatności obszarowej (pkt I orzeczenia) oraz uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej jednolitej płatności obszarowej (pkt II orzeczenia). Kierownik BP ARiMR w S. w dniu [...] września 2012 r. wydał decyzję o stwierdzeniu wydania decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z [...] listopada 2006 r. w sprawie przyznania E. N. jednolitej płatności do gruntów rolnych na rok 2006 z naruszeniem prawa. Opierając się na raporcie z kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach 16 i 20 lutego 2007 r. ustalono, że powierzchnia kwalifikująca się do jej przyznania wynosiła 44,75 ha., W dniu 2 lipca 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. wystosował do E. N. informację o możliwości dokonania zwrotu nadmiernie pobranych płatności w łącznej wysokości 80 032,26 zł, uzyskanych na mocy decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006, a decyzją z [...] stycznia 2014 r. organ I instancji ustalił E. N. kwotę nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, uzyskanych na mocy decyzji wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z dnia [...] listopada 2006 r. w łącznej wysokości 80 032,26 zł. W wyniku złożonego przez stronę odwołania Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach decyzją z dnia [...] marca 2014 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji Organ odwoławczy podkreślił, że ocenie pod względem zgodności z przepisami prawa podlega wyłącznie decyzja z [...] stycznia 2014 r. Natomiast ocena uprawnień do przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych była przedmiotem postępowania wznowieniowego - ostatecznie już zakończonego. Dyrektor Oddziału wskazał, że w ramach niniejszego postępowania nie jest uprawniony do kontroli legalności decyzji dotyczących przyznania stronie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006. Zdaniem organu, w sprawie nie znajduje zastosowania art. 73 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników, albowiem w niniejszym przypadku płatności nie zostały dokonane na skutek pomyłki ARiMR. W ocenie Dyrektora Oddziału w sprawie nie znajduje również zastosowania art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. Dobra wiara strony, o której mowa w tym przepisie rozporządzenia, nie wynika, zdaniem organu z dostępnej dokumentacji, skoro obszar kwalifikujący się do płatności był zawyżony o 203,26 % dla płatności JPO oraz 263,74 % dla płatności UPO. W związku z nieprawdziwą deklaracją wnioskodawczyni, zastosowanie ma , jak wskazał dziesięcioletni okres przedawnienia liczony od daty wypłaty, który to okres jeszcze nie minął. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze, E. N. wniosła o uchylenie w całości jako wydanych z naruszeniem prawa decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 i art. 107 § 3 kpa, poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i poczynienie dowolnych ustaleń faktycznych, w szczególności przez przyjęcie nie utrzymania gruntu w dobrej kulturze rolnej, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w zw. z art. 143b ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwą interpretację, z uwagi na nieuwzględnienie, że grunty skarżącej muszą być w dobrej kulturze rolnej w roku, którego dotyczy wniosek o przyznanie płatności, jak również przez nieprawidłowe zweryfikowanie wniosku skarżącej za pomocą instytucji kontroli. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 18 czerwca 2014 r. oddalił skargę. Zdaniem Sądu I instancji, skoro przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, w której ustalono skarżącej wysokość nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006, to kontrola sądowa legalności wydanych decyzji ograniczała się do postępowania prowadzonego w tym właśnie przedmiocie, czyli w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Przedmiotem rozważań Sądu nie mogła być więc legalność: - ostatecznej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z [...] września 2012 r., w której na podstawie art. 151 § 2 kpa stwierdzono, że wydanie decyzji tego organu z [...] listopada 2006 r. w sprawie przyznania E. N. jednolitej płatności obszarowej do gruntów rolnych na rok 2006 nastąpiło z naruszeniem prawa, - ostatecznej decyzji Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Kielcach z [...] września 2008 r. która, po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 29 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Ke 685/08, stała się prawomocna w części dotyczącej uchylenia decyzji z [...] listopada 2006 r. co do przyznania płatności UPO i odmowy jej przyznania na rok 2006. Postępowania administracyjne zakończone ww. decyzjami były, jak wskazał Sąd I instancji odrębnymi pod względem przedmiotowym od niniejszego postępowania, opartymi na samodzielnych przesłankach faktycznych i prawnych. Zmierzały one do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji, na mocy której wypłacono stronie środki pieniężne na podstawie wniosku, w którym zadeklarowano do płatności bezpośrednich na rok 2006 obszar większy niż ten, do którego one faktycznie przysługiwały. W konsekwencji, E. N. nie może skutecznie w niniejszym postępowaniu podnosić argumentów przeciwko zasadności obu ww. decyzji. Powołując natomiast przepisy art. 73 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. Sąd I instancji wskazał, że w przypadku dokonania nienależnej płatności, rolnik zwraca daną kwotę powiększoną o odsetki obliczone zgodnie z ust. 3. Następnie wskazując na art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2008 r., nr 98, poz. 634 ze zm.), Sąd I instancji wyjaśnił, że przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu jest ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z wymienionych w tym przepisie funduszy. Sąd orzekający podkreślił, że w sprawie poza sporem jest, że na rachunek skarżącej zostały wypłacone środki pieniężne z tytułu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006, tj. pochodzące z funduszu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o ARiMR w kwocie 80 032,26 zł, na podstawie decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z [...] listopada 2006 r. Decyzja ta, w części dotyczącej płatności UPO została wyeliminowana z obrotu prawnego na skutek ostatecznej decyzji z [...] września 2008r. Co się zaś tyczy płatności JPO, ostateczną decyzją z 28 września 2012 r. stwierdzono wydanie decyzji z [...] listopada 2006r. z naruszeniem prawa co do całej kwoty płatności. Zatem pobrane przez skarżącą środki pieniężne z obu ww. tytułów należy uznać za nienależne, a organ zobowiązany był wydać decyzję, o jakiej mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR. Sąd orzekający podzielił, w całości stanowisko organów, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki zastosowania art. 73 ust. 4 lub 5 rozporządzenia nr 796/2004. Należało więc, jak wskazał przyjąć, że dla legalności zaskarżonej decyzji okres między datą płatności, a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta o nieuzasadnionym charakterze płatności musiał być nie dłuższy niż 10 lat. Warunek powyższy został w sprawie spełniony. Sąd orzekający nie stwierdził by w toku postępowania przed organami doszło do naruszenia przepisów postępowania. Jeśli chodzi o pozostałe zarzuty skargi dotyczące ustaleń zawartych w ostatecznych decyzjach z [...] września 2012 r. oraz z [...] września 2008 r., będących przesłankami rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, to merytoryczne odniesienie się do nich Sąd orzekający uznał za bezprzedmiotowe podkreślając, że okoliczności wypływające z obu ww. decyzji leżą poza ramami kontroli rozstrzygnięcia stanowiącego przedmiot niniejszej sprawy. Bez wpływu na wynik sprawy, zdaniem Sądu I instancji pozostaje też kwestia sytuacji finansowej skarżącej. Zaskarżając w całości wyrok WSA w Kielcach skarżąca E. N., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła mu na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez uniemożliwienie skarżącej korzystania z prawa do rzetelnego rozpoznania sprawy; - naruszenie art. 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez dyskryminowanie E. N. w możliwości korzystania z prawa do skutecznych środków odwoławczych, pomimo, iż w niniejszej sprawie na gruncie tego samego prawa i ustaleń faktycznych zapadały sprzeczne ze sobą decyzje, co w efekcie uniemożliwiło skuteczne dochodzenie E.N. swoich praw. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi i instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podała argumenty na poparcie przedstawionych zarzutów, kwestionując w istocie prawidłowość ustaleń zawartych w ostatecznych decyzjach z [...] września 2008 r. i [...] września 2012r. Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Kielcach w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postawione w niej zarzuty okazały się nieskuteczne. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku Sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą, przy czym powinny być one wskazane w sposób precyzyjny. Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej ani uzupełniać wywodów strony. Sąd ten jest bowiem władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wymienione (wyartykułowane) w skardze kasacyjnej. Nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, czy uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej bądź poprawianie występujących w niej niedokładności. Wadliwe sformułowanie podstaw kasacyjnych obciąża stronę wnoszącą ułomnie skonstruowany środek zaskarżenia, uniemożliwiając prawidłową ocenę kwestionowanego orzeczenia (zob. np. wyroki NSA z dnia: 8 maja 2014 r., I GSK 1005/12, LEX nr 1480759; 2 września 2014 r., II OSK 435/13, LEX nr 1572726; 13 listopada 2014 r., I OPS 1420/14, LEX nr 1658243; 19 listopada 2014 r., I FSK 1367/13, LEX nr 1590667; 27 stycznia 2015 r., II GSK 2140/13, LEX). Poza tym NSA ma obowiązek odnieść się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009r. sygn. akt I OPS 10/09, publ. ONSA i WSA 2010 nr 1 (34) poz. 1). Powyższe oznacza, że sąd kasacyjny nie może zajmować się kwestiami, które nie znajdują odpowiedniego odzwierciedlenia w zarzutach skargi kasacyjnej. Pierwszą podstawę kasacyjną, której dotyczy art. 174 pkt 1 p.p.s.a., stanowi naruszenie prawa materialnego. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej i Sąd i instancji. Przepisy zastosowane to te, które zostały powołane w podstawie prawnej decyzji oraz wyjaśnione w jej uzasadnieniu prawnym z przytoczeniem przepisów prawa.(LEX nr 1449771). W spawie niniejszej kasator w podstawie wynikającej z art. 174 pkt 1p.p.s.a. wskazał na naruszenie art. 6 i art. 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r. (Dz. U 1993 Nr 61 poz. 284 ).Uzasadnieniem dla tak sformułowanych zarzutów jest jego zdaniem uniemożliwienie skarżącej korzystania z prawa do rzetelnego procesu sądowego jak i dyskryminowanie jej w możliwości korzystania z prawa do skutecznych środków odwoławczych. Nieprawidłowość wskazanego zarzutu polega na tym, iż powyższe przepisy, których naruszenie zarzuca skarżąca podane w podstawie kasacyjnej - nie stanowią norm prawa materialnego, a tym samym podstawy materialnoprawnej wydanego przez organy administracji rozstrzygnięcia jak i przez Sąd I instancji wyroku. Zatem nie podlegają rozpoznaniu w ramach wniesionego środka odwoławczego. Określone art. 6 ust 1 Konwencji prawo do sądu jest definiowane jako prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły oraz bezstronny sąd ustanowiony ustawą przy rozstrzyganiu o prawach i obowiązkach o charakterze cywilnym albo o zasadności każdego oskarżenia w wytoczonej przeciwko niemu sprawie karnej. Wynikający z normy tej standard rzetelnego procesu obejmuje także w postępowaniu sądowoadministracyjnym poprzedzające je postępowanie administracyjne. Z kolei przepis art. 13 Konwencji gwarantuje prawo do dostępności skutecznego środka odwoławczego na poziomie krajowym, pozwalającego postawić zarzut naruszenia praw i wolności zapisanych w Konwencji, niezależnie od formy, w jakiej są one zagwarantowane w wewnętrznym porządku prawnym. Gwarancje art. 13 Konwencji nie mogą być przejawem dobrej woli państwa czy rezultatem znalezienia praktycznego rozwiązania w konkretnej indywidualnej sytuacji , ale muszą być rozumiane jako konsekwencja rządów prawa, jednej z podstawowych zasad społeczeństwa demokratycznego( M. Nowicki Komentarz do art.13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności LEX 2015). Zarzuty niezrealizowania obowiązku ujętego w treści art. 6 ust. 1 Konwencji i prawa wynikającego z art. 13 Konwencji nie mniej przy powiązaniu ich ze wskazaniem naruszenia przepisów postępowania mogłyby ewentualnie znaleźć swoje miejsce jedynie w zarzutach opartych na podstawie naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 174 pkt 2 p.p.s.a ), co w sprawie niniejszej nie występuje. Analiza treści zarzutów skargi kasacyjnej, ich podstawa prawna, czyni zasadnym wnioskowanie o nie respektowaniu przez skarżącego wymogów co do dopuszczalnych podstaw tego nadzwyczajnego środka odwoławczego. Powyższe, zdaniem NSA uzasadnia przyjęcie, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, zatem na zasadzie art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu. | |