II GSK 601/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Krzysztof Sobieralski po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej O. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 5036/21 w sprawie ze skargi O. D. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 13 września 2021 r. nr 991800/6330-50/2021/A w przedmiocie udzielenia upoważnienia do wystawiania zaświadczeń lekarskich oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 21 września 2022 r. oddalił skargę O. D. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 13 września 2021 r., w przedmiocie udzielenia upoważnienia do wystawiania zaświadczeń lekarskich. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: objętą skargą decyzją Prezes ZUS utrzymał w mocy decyzję ZUS Oddział w Opolu z dnia 30 lipca 2021 r., którą odmówiono skarżącej udzielenia upoważnienia do wystawiania zaświadczeń lekarskich o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby, pobytu w szpitalu albo innym zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne albo konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny. Organ wskazał w motywach, że skarżąca mocą decyzji Ministra Zdrowia z dnia 18 marca 2021 r. uzyskała zgodę na wykonywanie zawodu lekarza w Szpitalu [...] w O., przez okres 5 lat. Wskazał, że w powołanej decyzji określono w sposób enumeratywny zakres udzielonej zgody, który dotyczył czynności zawodowych w dziedzinie medycyny chorób wewnętrznych, zakresu obowiązków pracownika oraz odpowiedzialności lekarskiej i uprawnień. Prezes ZUS wskazał również, że na podstawie decyzji Ministra Zdrowia, uchwałą Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w O. z dnia 6 maja 2021 r., przyznało skarżącej prawo wykonywania zawodu lekarza na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej uprawniające do wykonywania zawodu w określonym decyzją MZ z 18 marca 2021 r. zakresie czynności zawodowych. Organ podkreślił, że jest związany ustaleniami dokonanymi przez organy właściwe w przedmiocie przyznania zgody oraz prawa do wykonywania zawodu lekarza. W konsekwencji rozstrzygnięcie ZUS musi uwzględniać zakres czynności zawodowych, do których strona została uprawniona w ramach wykonywania zawodu lekarza. Prezes stwierdził, że zarówno w decyzji Ministra Zdrowia, jak i w uchwale Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w O., w zakresie wymienionych czynności zawodowych nie wymieniono uprawnienia do wydawania zaświadczeń lekarskich o czasowej niezdolności do pracy ani też ujętego szerzej prawa do wydawania opinii i orzeczeń lekarskich, które obejmowałoby również wydawanie przedmiotowych zaświadczeń lekarskich. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję wskazał, że stronie została udzielona zgoda oraz prawo wykonywania zawodu lekarza na określony zakres czynności zawodowych, wydana na podstawie art. 7 ust. 2a, 2b oraz 2e ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (t.j.:Dz. U. z 2021 r., poz. 790, dalej: ustawa o zawodach lekarza), co oznaczało, że uprawnienia zawodowe skarżącej jako lekarza były zawężone ściśle do zakresu czynności wskazanych w decyzji Ministra Zdrowia z dnia 18 marca 2021 r. oraz w uchwale Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w O. z dnia 6 maja 2021 r. Sąd stwierdził, że treść powołanych dokumentów nie dawała skarżącej pełnych, nieograniczonych uprawnień do wykonywania zawodu lekarza. Wskazując na zakres czynności zawodowych wynikających z decyzji oraz uchwały Sąd I instancji stwierdził, że strona nie uzyskała uprawnień do wystawiania zaświadczeń lekarskich o czasowej niezdolności do pracy. Sąd podzielił przy tym stanowisko Prezesa ZUS, że był on związany ustaleniami dokonanymi przez organy właściwe w przedmiocie przyznania zgody oraz prawa do wykonywania zawodu lekarza. W konsekwencji organ nie mógł dokonywać zmian w zakresie ustalonych już czynności zawodowych strony uwzględnienie dodatkowych czynności, które nie zostały objęte przyznanym skarżącej prawem wykonywania zawodu lekarza. Sąd I instancji zwrócił również uwagę, że skarżąca uzyskała zgodę oraz prawo do wykonywania zawodu lekarza w trybie uproszczonym, co nie daje pełnych, nieograniczonych uprawnień do wykonywania zawodu lekarza, jak ma to miejsce w przypadkach przyznawania takiej zgody i prawa w trybie określonym w art. 5 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty. W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 p.p.s.a. O. D., skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: I. prawa materialnego, a to: 1. art. 54 w zw. z art. 60 ust. 5 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1133) poprzez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem przez sąd pierwszej instancji, że skarżąca nie spełnia ustawowych przesłanek uprawniających do udzielenia jej przez organ upoważnienia do wystawiania zaświadczeń lekarskich, w świetle posiadanego przez nią prawa wykonywania zawodu lekarza; 2. naruszenie prawa materialnego, a to art. 2 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 2a oraz 2b i 2e ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż decyzja Ministra Zdrowia Nr 61/2021/L z dnia 18 marca 2021 r., która zawiera przedmiotowy zakres możliwych do wykonywania czynności przez skarżącą nie obejmuje swym zakresem możliwości wystawienia zaświadczeń lekarskich o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby, pobytu w szpitalu albo innym zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne albo konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny. Pomimo, że w decyzji tej jednoznacznie wskazano, że skarżąca jest uprawniona w szczególności do "samodzielnej realizacji zadań lekarskich do których posiada wymagane kwalifikacje"; II. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu uzupełniającego w postaci dokumentu - wiadomości e-mail z dnia 14 października 2021 r., godz. 14:47 pomimo, że jak wskazywała skarżąca z jego treści wynika jednoznacznie, że skarżąca spełnia ustawowe wymogi, uzasadniające udzielenie jej upoważniania do wydawania zaświadczeń lekarskich, o których mowa w art. 54 o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, a tym samym dowód ten do wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy wątpliwości; 2. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku, w sposób uniemożliwiający dokonanie prawidłowej oceny motywów, którymi kierował się sąd przy wydawaniu orzeczenia, które to uzasadnienie jest wewnętrznie sprzeczne. Z jednej strony bowiem sąd przyznaje, że Skarżąca posiadała uprawnienia do samodzielnej realizacji zadań lekarskich, z drugiej strony w ocenie sądu nie była wobec tego uprawniona do wystawiania zaświadczeń lekarskich o czasowej niezdolności do pracy, co pozostaje w sprzeczności z art. 2 ust 1 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty. Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie przez NSA skargi ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Strona wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zażył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstawy nieważności postępowania sądowego, jak również nie stwierdzono podstaw do zastosowania art. 189 p.p.s.a. Skutkuje to ograniczeniem zakresu rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji zarzutów kasacyjnych rozumianych jako skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. podstawy skargi kasacyjnej mogą zostać oparte na zarzutach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny po dokonaniu weryfikacji sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. W pierwszej kolejności, zgodnie z zasadami rozpoznawania skarg kasacyjnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ocenie podlegały zarzuty naruszenia prawa procesowego. Ocena ta wypadła negatywnie z punktu widzenia stanowiska zaprezentowanego przez stronę skarżąca kasacyjnie. Po pierwsze, jako pozbawione uzasadnionych podstaw należało uznać zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 106 § 3 p.p.s.a. "poprzez nieprzeprowadzenie dowodu uzupełniającego w postaci dokumentu - wiadomości e-mail z dnia 14 października 2021 r., godz. 14:47 pomimo, że jak wskazywała skarżąca z jego treści wynika jednoznacznie, że skarżąca spełnia ustawowe wymogi, uzasadniające udzielenie jej upoważniania do wydawania zaświadczeń lekarskich, o których mowa w art. 54 o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, a tym samym dowód ten do wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy wątpliwości". Podkreślić należy, iż stosownie do treści art. 106 § 3 p.p.s.a.: "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów , jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie." Podkreślić należy, ze zgodnie z przyjętą formułą postępowania przed sądami administracyjnymi podstawa do ich orzekania są akta sprawy administracyjnej wraz z materiałem dowodowym zgromadzonym przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami. W związku z tym w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz bada, czy w trakcie postępowania administracyjnego zostały ujawnione wszystkie istotne dla wydania decyzji okoliczności, czy były one przez organy uwzględnione przy wydawaniu orzeczenia i w jaki sposób zostały ocenione 9por. wyrok NSA z 16 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 554/07, Legalis). Jak podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie sądowym postępowanie dowodowe przed sadem administracyjnym, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., ma jedynie charakter uzupełniający, w związku z czym dokonywanie przez sąd administracyjny samodzielnych ustaleń faktycznych jest dopuszczalne jedynie w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego działania lub bezczynności organu administracji (por. wyrok NSA z 11 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 699/08, Legalis). Prowadzenie dowodów uzupełniających zależy od uznania sądu (por. wyr. NSA z 20 styczna 2009 r., sygn. akt II GSK 670/08, Legalis). Sformułowanie "niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości", o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., odnosi się do istotnych wątpliwości związanych z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem , nie zaś do istotnych wątpliwości związanych z uzasadnieniem stanu faktycznego (por. wyr. NSA z 4 listopada 2005 r., sygn. akt I FSK 239/05, Legalis). Przyjmuje się więc, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów, który nie był przedstawiony w postępowaniu administracyjnym (bez winy strony) w zakończonym zaskarżoną decyzją. W judykaturze podkreśla się, ze dołączenie dopiero do skargi dowodów, które powinny być przedstawione przez stronę w postępowaniu administracyjnym i które nie zostały przedstawione organowi przed wydaniem decyzji, jest spóźnione i nie może być brane pod uwagę przy ocenie decyzji organu. Przenoszenie ciężaru prowadzenia postępowania dowodowego na sd administracyjny pozostaje w sprzeczności z rolą tego sadu, która nie polega na rozstrzyganiu spraw administracyjnych i sprowadza się do kontrolowania decyzji administracyjnych pod kątem ich zgodności z prawem. Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, iż Sąd I instancji niewadliwie uznał, że: "Jeśli chodzi o korespondencję, na którą powołuje się strona w pkt. 4 wniosków skargi to nie może stanowić ona przeciwwagi dla poglądów wyrażonych w zaskarżonej decyzji. Organ ma bowiem rację podnosząc, że przyjęcie takiej interpretacji oznaczałoby bezprzedmiotowość wskazywania w decyzjach Ministra Zdrowia. Wydawanych na podstawie art. 7 ust. 2a i 2b ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, zakresu czynności zawodowych, do wykonywania których lekarz zostaje z mocy takiej decyzji upoważniony, skoro w każdym przypadku (niezależnie od tego jakie czynności zostały określone w decyzji Ministra Zdrowia) lekarz i tak posiadałby pełne uprawnienia do wykonywania zawodu lekarza, określone w art. 2 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty." (s. 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Nadto, jak wynika to z akt sprawy, wskazana korespondencja mailowa nie ma żadnej mocy wiążącej w tej sprawie, stanowi jedynie wyraz stanowiska jednego z pracowników Ministerstwa Zdrowia, nie będącego piastunem organu. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił także zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a.: "poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku, w sposób uniemożliwiający dokonanie prawidłowej oceny motywów, którymi kierował się sąd przy wydawaniu orzeczenia, które to uzasadnienie jest wewnętrznie sprzeczne. Z jednej strony bowiem sąd przyznaje, że Skarżąca posiadała uprawnienia do samodzielnej realizacji zadań lekarskich, z drugiej strony w ocenie sądu nie była wobec tego uprawniona do wystawiania zaświadczeń lekarskich o czasowej niezdolności do pracy, co pozostaje w sprzeczności z art. 2 ust 1 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty." W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga nie zasługuje na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w kwestionowanym zakresie. To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest dla niego nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 470/14). Za nie znajdujące uzasadnienia uznać trzeba także zarzuty naruszenia przez WSA przepisów prawa materialnego, pomieszczone w punktach 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej. Sąd I instancji dokonał niewadliwej wykładni wskazanych przepisów prawa materialnego, przyjmując, iż art. 54 ustawy zasiłkowej reguluje kwestię podmiotów uprawnionych do wydawania zaświadczeń lekarskich oraz tryb, formę i warunki wydawania przez ZUS w tym zakresie specjalnego upoważnienia do ich wystawienia. Przy czym kwestia podmiotów, w analizowanej sprawie lekarza, ściśle powiązana jest z uzyskaniem zgody i prawa wykonywania zawodu lekarza, co szczegółowo regulują przepisy ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Uzyskanie dokumentu – Prawo wykonywania zawodu lekarza oraz decyzji ministra właściwego do spraw zdrowia w przedmiocie zgody na wykonywanie zawodu lekarza, jest bowiem niezbędne do wykonywania tego zawodu. W przedmiotowej sprawie ZUS dokonał analizy materiału dowodowego w postaci decyzji Ministra Zdrowia Nr 61/2021/L z 18 marca 2021 r., znak: RKLU.861.20.2020.BK, którą Minister Zdrowia udzielił zgody na wykonywanie przez skarżącą kasacyjnie zawodu lekarza w szpitalu [...] w O., przez okres 5 lat, w zakresie określonym enumeratywnie w treści tej decyzji czynności zawodowych oraz uchwały Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w O. nr 248/P-Wo/VIII/21 z 6 maja 2021 r., którą przyznano skarżącej kasacyjnie prawo wykonywania zawodu lekarza na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, uprawniające do wykonywania zawodu w określonym zakresie czynności zawodowych. Z dowodów tych wynika, iż skarżącej kasacyjnie została udzielona zgoda oraz prawo wykonywania zawodu na określony zakres czynności zawodowych, wydana na podstawie art. 7 ust. 2a, 2b i 2e ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty (tj. w trybie uproszczonego dostępu do wykonywania zawodu lekarza), co oznacza, że uprawnienia zawodowe skarżącej jako lekarza są zawężone ściśle do zakresu czynności wskazanych w decyzji Ministra Zdrowia i uchwale Prezydium ORL w O. Jak zasadnie podkreślił organ i Sąd I instancji analiza tych dokumentów wskazuje, iż nie dają one skarżącej kasacyjnie pełnych, nieograniczonych uprawnień do wykonywania zawodu lekarza. Stosownie do treści art. 7 ust. 2a i 2b ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty osobie, która uzyskała kwalifikacje poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej, można udzielić zgody na wykonywanie zawodu lekarza albo lekarza dentysty na określony zakres czynności zawodowych, okres i miejsce zatrudnienia w podmiocie leczniczym. Zgoda ta jest udzielana w drodze decyzji administracyjnej przez ministra właściwego do spraw zdrowia na wniosek osoby zainteresowanej. Decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. W decyzji tej określa się zakres czynności zawodowych oraz okres i miejsce zatrudnienia w podmiocie leczniczym. Zgodnie z art. 7 ust. 2e ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty po wydaniu decyzji przez Ministra Zdrowia – na jej podstawie - Prezydium ORL przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty na określony zakres czynności zawodowych, okres i miejsce jego wykonywania wskazane w tej decyzji. Z treści tychże przepisów wynika, ze prawo wykonywania zawodu lekarza cudzoziemca, który uzyskał kwalifikacje poza terytorium państw członkowskich UE, znacząco różni się od prawa przyznawanego obywatelom polskim lub obywatelom innego niż Polska państwa członkowskiego UE (w oparciu o art. 5 ustawy). Przepis art. 7 ust. 2a i 2b ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty przyznaje możliwość uzyskania zgody i prawa wykonywania zawodu lekarza, ale zgoda ta i prawo mogą być udzielone tylko na określny zakres czynności zawodowych, na ściśle określony czas (nie dłuższy niż 5 lat) oraz w konkretne ustalonym miejscu w podmiocie leczniczym. Jednocześnie przepis ten nie precyzuje o jakie czynności zawodowe chodzi. Zatem należy przyjąć, iż organy udzielające zgody na wykonywanie zawodu mają swobodę w określaniu czynności zawodowych. Stwierdzić trzeba, iż organ oraz Sąd I instancji w analizowanej sprawie zasadnie uznały, iż skarżąca kasacyjnie nie uzyskała uprawnienia do wystawiania zaświadczeń lekarskich o czasowej niezdolności do pracy. Niewadliwie Sąd I instancji stwierdził, iż organ (Prezes ZUS) ma rację, że jest związany ustaleniami dokonanymi przez organy właściwe w przedmiocie przyznania skarżącej kasacyjnie zgody oraz prawa do wykonywania zawodu lekarza i nie może w tym zakresie dokonywać zmian, poprzez uwzględnienie dodatkowych czynności, które nie są objęte przyznanym stronie (O. D.) prawem wykonywania zawodu lekarza. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.